Decyzja DKE.561.5.2026

Na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego^[1] (zwanej dalej „k.p.a.”) w związku z art. 7 ust. 1 i 2, art. 60, art. 101 oraz art. 103 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych^[2] (zwanej dalej „u.o.d.o.”), a także na podstawie art. 57 ust. 1 lit. a), art. 83 ust. 1-2 oraz art. 83 ust. 6 w związku z art. 58 ust. 2 lit. i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)^[3] (zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”),

po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na pana R. T. (zam. w C. przy ul. (…)) za nieprzestrzeganie nakazu orzeczonego przez organ nadzorczy, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej „Prezesem UODO”):

stwierdzając nieprzestrzeganie przez Pana R. T. nakazu decyzji administracyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 9 września 2025 r. o sygn. DS.523.1469.2024.(…),

nakłada na niego administracyjną karę pieniężną w kwocie 1470 zł (słownie: tysiąc czterysta siedemdziesiąt złotych).

Uzasadnienie

I. Stan faktyczny

1.

Decyzją administracyjną z 9 września 2025 r. o sygn. DS.523.1469.2024.(…) (zwaną dalej „Decyzją”) Prezes UODO, działając na podstawie art. 58 ust. 2 lit c) rozporządzenia 2016/679, nakazał Panu R. T. (zam. w C. przy ul. (…)) (zwanemu dalej „Zobowiązanym”, „Stroną”) zaprzestanie przetwarzania danych osobowych Pani R. R. i reprezentowanych przez nią Pana M. R. oraz małoletniego A. R. (zam. w C. przy ul. (…)) (zwanych dalej „Skarżącymi”) za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości, tj. obejmującego nieruchomość Skarżących i drogę publiczną, a także usunięcie danych Skarżących z dotychczas utrwalonych nagrań. Decyzja została doręczona Skarżącym 15 września 2025 r., a Zobowiązanemu 10 września 2025 r.

2.

Decyzja nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a w związku z tym uprawomocniła się 16 października 2025 r.

3.

Po uprawomocnieniu się Decyzji, Skarżąca R. R. w pismach z 13 i 29 grudnia 2025 r. oraz z 7 stycznia 2026 r. przekazała Prezesowi UODO informację o dalszym stosowaniu przez Zobowiązanego monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości, a tym samym o niewykonaniu nakazu. W piśmie z 13 grudnia 2025 r. Skarżąca wskazała m.in., że „dowodem na obserwowanie nas za pomocą kamer R. T. jest nagranie mojego męża M. R. i skierowanie tego nagrania na Komendę Powiatową Policji (…) z siedzibą w G., iż w dniu 08.11.2025 (…)”.

4.

W celu ustalenia, czy nałożony Decyzją nakaz został wykonany przez Zobowiązanego, Prezes UODO przeprowadził czynności sprawdzające pod sygn. DKE.560.282.2025.(…).

5.

W związku ze stanowiskiem przedstawionym przez Skarżącą w piśmie z 13 grudnia 2025 r. (zob. pkt 3 uzasadnienia), 19 grudnia 2025 r. Prezes UODO zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji (…) z siedzibą w G. (zwanego dalej „Komendantem Policji”), w oparciu o art. 36 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji^[4], o udzielenie informacji dotyczących zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przez Skarżących przestępstwa lub wykroczenia, złożonych przez Zobowiązanego po uprawomocnieniu się Decyzji. Organ nadzorczy poprosił o wskazanie, czy Zobowiązany składał takie zawiadomienia po 16 października 2025 r. (tj. po dacie uprawomocnienia się Decyzji), a jeśli zostały one złożone – o wyjaśnienie, czy R. T. załączył do nich nagrania lub zdjęcia z systemu monitoringu wizyjnego użytkowanego przez niego na nieruchomości położonej przy ul. (…) w C. albo czy z treści zawiadomień lub wyjaśnień Zobowiązanego wynika, że po uprawomocnieniu się Decyzji korzystał on w jakikolwiek sposób z monitoringu wizyjnego, nawet dokonując jedynie obserwacji w czasie rzeczywistym, bez nagrywania. Prezes UODO wystąpił także o udostępnienie kopii nagrań załączonych przez Zobowiązanego do złożonych zawiadomień, jeśli nagranie takie zostały przez niego przekazane.

6.

19 grudnia 2025 r. organ nadzorczy skierował także pismo do Zobowiązanego, w którym wezwał go do złożenia wyjaśnień w sprawie wykonania Decyzji oraz przedstawienia dowodów realizacji nałożonego na niego nakazu. Pismo zawierało informację, że wyjaśnień należy udzielić w ciągu 10 dni od jego otrzymania. Zobowiązanego pouczono również, że nieprzestrzeganie nakazu orzeczonego przez Prezesa UODO skutkować może nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej w wysokości do 20 000 000 euro na podstawie art. 83 ust. 6 rozporządzenia 2016/679.

7.

W odpowiedzi na wezwanie organu z 19 grudnia 2025 r., Zobowiązany w piśmie z 23 grudnia 2025 r. złożył wyjaśnienia dotyczące wykonania Decyzji wskazując, że nie prowadzi monitoringu obejmującego nieruchomość Skarżących oraz drogę publiczną, zaś „kamera będąca przedmiotem skargi” jest skierowana wyłącznie na jego nieruchomość, na potwierdzenie czego przedłożył nagranie z kamery umieszczonej na słupku przy wiacie śmietnikowej oraz zrzuty ekranu obrazujące monitorowany przez to urządzenie obszar. Z przekazanego przez Zobowiązanego dwuminutowego nagrania wynika, że zostało wykonane 20 grudnia 2025 r. Na nagraniu nie jest widoczna ani nieruchomość Skarżących, ani droga publiczna. Załączona do pisma dokumentacja fotograficzna to 16 zrzutów ekranu z rejestratora, sporządzonych między 6 a 21 grudnia 2025 r., na których również nie są widoczne ani nieruchomość Skarżących, ani droga publiczna. Zobowiązany oświadczył ponadto, że nie przechowuje nagrań, na których utrwalono dane osobowe Skarżących oraz wskazał, że „[n]agrania, które zostały wykonane w celu zarejestrowania przestępstw lub wykroczeń dokonanych przez członków rodziny Państwa R., po przekazaniu organom ścigania były na bieżąco usuwane z dysku”. R. T. poinformował ponadto, że zlecił „firmie specjalistycznej demontaż kamery obrotowej i zamontowanie w jej miejsce kamery stacjonarnej”, a usługa ta miała zostać wykonana do 31 stycznia 2026 r. Jednocześnie Zobowiązany podkreślił, że monitoring wizyjny został zamontowany na należącej do niego nieruchomości w związku z czynami, których na szkodę jego oraz jego rodziny dopuszczali się Skarżący, na dowód czego załączył do pisma wyrok (…). R. T. w swoich wyjaśnieniach wskazał także „[a]by jeszcze bardziej uświadomić Państwu możliwe konsekwencje decyzji Prezesa UODO oraz wskazać niebezpieczeństwo z jakim zmaga się moja rodzina, przesyłam również nagranie z zamachu, którego byłem celem”. Nagranie, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym, przedstawia nieruchomość Zobowiązanego oraz dwa zaparkowane na posesji auta. (…)

8.

W piśmie z 13 stycznia 2026 r. Komendant Policji udzielił informacji, o które Prezes UODO zwrócił się w piśmie z 19 grudnia 2025 r. (zob. pkt 5 uzasadnienia) wskazując, że Pan R. T. 9 listopada oraz 14 grudnia 2025 r. złożył zawiadomienia dotyczące podejrzenia popełnienia wykroczeń przez Skarżącą polegających na (…). Komendant Policji przekazał Prezesowi UODO załączone do zawiadomień nagrania z kamer monitoringu utrwalone kolejno 8 listopada oraz 9 grudnia 2025 r. Nagranie z 8 listopada 2025 r. niemal w całości obejmuje obszar drogi publicznej, zaś na nagraniu z 9 grudnia 2025 r. widoczna jest zarówno droga publiczna, jak i nieruchomość Skarżących. Na obydwu nagraniach utrwalony został przy tym wizerunek Skarżących.

9.

5 lutego 2026 r. organ nadzorczy wezwał Zobowiązanego do złożenia dodatkowych wyjaśnień wskazując, że „[z]awarte (…) w piśmie z 23 grudnia 2025 r. oświadczenie, iż «kamera będąca przedmiotem skargi jest skierowana wyłącznie na moją nieruchomość» nie świadczy zatem o wykonaniu nakazu, bowiem wydana Decyzja nie dotyczy konkretnego urządzenia, ale wszystkich urządzeń, których obszar monitorowania wykracza poza granice należącej do Pana nieruchomości”. W związku z powyższym Prezes UODO wezwał Zobowiązanego do przedstawienia opisu i udowodnienia czynności, których celem było wykonanie Decyzji, podjętych w odniesieniu do wszystkich posiadanych przez niego kamer, a także do podania daty wykonania nakazu. Zobowiązanego wezwano również do złożenia oświadczenia o trwałym i bezpowrotnym usunięciu danych osobowych Skarżących z nagrań utrwalonych za pomocą wszystkich posiadanych przez niego kamer. Jednocześnie, w związku z uzyskanymi informacjami o wykorzystaniu przez R. T. nagrań z monitoringu wizyjnego obejmującego swoim zasięgiem obszar drogi publicznej oraz nieruchomość Skarżących, które utrwalone zostały po dacie uprawomocnienia się Decyzji (zob. pkt 8 uzasadnienia), organ nadzorczy poprosił Zobowiązanego o wyjaśnienie rozbieżności między złożonym w piśmie z 23 grudnia 2025 r. oświadczeniem „nie prowadzę monitoringu obejmującego teren państwa R. oraz drogi publicznej” a faktem przekazania wspomnianych powyżej nagrań Komendantowi Policji.

10.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Zobowiązany w piśmie z 14 lutego 2026 r. wskazał „wszystkie aktualnie funkcjonujące urządzenia monitoringu na mojej nieruchomości obejmują swoim zasięgiem wyłącznie obszar znajdujący się w granicach mojej działki. Nie prowadzę stałego ani ciągłego monitorowania terenu należącego do Skarżących ani drogi publicznej. Kamera obrotowa, która wcześniej była zamontowana na słupku, została zastąpiona kamerą stacjonarną, pozbawioną możliwości zdalnej zmiany położenia. Jej pole widzenia zostało trwale ograniczone do granic mojej nieruchomości”. Na potwierdzenie powyższego Zobowiązany przedłożył wydruki przedstawiające zakres obszaru monitorowanego przez trzy kamery, a także zdjęcie kamery stacjonarnej umieszczonej na słupku obok wiaty śmietnikowej, którą zamontował w miejsce poprzednio stosowanej kamery obrotowej. Zobowiązany odniósł się również do pytania organu dotyczącego rozbieżności między złożonym oświadczeniem o braku stosowania (od momentu uprawomocnienie się Decyzji) monitoringu obejmującego swoim zasięgiem nieruchomość Skarżących i drogę publiczną a faktem przekazania Komendantowi Policji nagrań utrwalonych po dacie uprawomocnienia się Decyzji, na których widoczne są zarówno droga publiczna jak i nieruchomość Skarżących – R. T. wskazał, że nagrania te miały „charakter incydentalny i następowały wyłącznie w sytuacjach, gdy dochodziło do zdarzeń mogących stanowić przestępstwo lub wykroczenie”. Oświadczył, iż działał w przekonaniu „że takie postępowanie mieści się w granicach obowiązującego prawa, w szczególności w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 grudnia 2014 r., C-212/13 (Ryneš), w którym wskazano, że monitoring prywatny może obejmować część przestrzeni publicznej, jeżeli jest to niezbędne do ochrony praw administratora, zwłaszcza ochrony mienia i bezpieczeństwa”. Zobowiązany ponownie podkreślił, że instalacja kamer nastąpiła po wcześniejszych „zdarzeniach kryminalnych”, których dopuścili się wobec niego Skarżący, zaś jego celem było wyłącznie zapewnienie bezpieczeństwa rodzinie oraz ochrona mienia.

11.

W odpowiedzi na pismo organu z 23 lutego 2026 r., w którym wezwano stronę do uzupełnienia wyjaśnień poprzez wskazanie daty podjęcia czynności mających na celu wykonanie nakazu wynikającego z Decyzji, Zobowiązany w piśmie z 27 lutego 2026 r. oświadczył, że „niezwłocznie tj. od 10.09.2025r, po doręczeniu Decyzji zgodnie z jej treścią, wszystkie kamery były ustawione w taki sposób, aby obejmowały wyłącznie teren mojej nieruchomości”. R. T. wskazał także, że po doręczeniu Decyzji skontaktował się z wykonawcą w celu dokonania demontażu kamery obrotowej umieszczonej na słupku przy wiacie śmietnikowej. Wykonanie tej usługi było jednak utrudnione z uwagi na złe warunki atmosferyczne uniemożliwiające zgodną z przepisami BHP pracę na wysokości, dlatego Zobowiązany ostatecznie zdecydował się na samodzielną wymianę urządzenia, czego zgodnie z wyjaśnieniami dokonał pod koniec stycznia 2026 r. i jak wskazał w piśmie z 27 lutego 2026 r. „[o]d tego momentu na słupku znajduje się wyłącznie kamera stacjonarna, pozbawiona możliwości zmiany położenia, zgodnie z brzmieniem Decyzji”. R. T. oświadczył jednocześnie „[p]o wymianie kamery próbowałem samodzielnie skonfigurować jej podłączenie do rejestratora. Próby te nie zakończyły się powodzeniem i do chwili obecnej rejestrator pozostaje nieskonfigurowany. System monitoringu nie zapisuje nagrań, co oznacza, że dane osobowe nie są przetwarzane w jakiejkolwiek formie”.

12.

W celu zweryfikowania złożonego przez Zobowiązanego oświadczenia o wykonaniu Decyzji poprzez trwałe ograniczenie pola widzenia urządzeń monitorujących do granic jego nieruchomości, Prezes UODO w piśmie z 23 lutego 2026 r. zwrócił się do Skarżącej R. R. o udzielenie informacji, czy zgodnie z jej wiedzą Zobowiązany wykonał nałożony na niego nakaz. Skarżąca w odpowiedzi z 4 marca 2026 r. potwierdziła, że Zobowiązany dokonał wymiany kamery obrotowej umieszczonej na słupku obok wiaty śmietnikowej i w miejsce urządzenia obrotowego zamontował kamerę stacjonarną. Jednocześnie jednak Skarżąca wskazała, że „[k]amera zlokalizowana od przodu domu pozostała niezmieniona i nadal jest to kamera szerokokątna, z możliwością nagrywania zatem może być dowolnie przestawiana. (…) swoim zasięgiem może nadal obejmować moją posesję tak jak to miało miejsce poprzednio (zdjęcie poniżej obrazuje jakie możliwości ma ta kamera, czyli nadal w dowolnym momencie może być skierowana na drogę publiczną czy też na moją posesję, możliwość stałego monitoringu, nagrywania głosu, dowolnego przybliżenia i kontrolowania każdej naszej czynności)”. Skarżąca podkreśliła, że Zobowiązany posiada także kamerę znajdującą się z tyłu nieruchomości, która w dalszym ciągu pozostaje skierowane na drogę publiczną. Jako dowód Skarżąca załączyła fotografie wykonane 4 marca 2026 r., przedstawiające wspomniane przez nią urządzenia, tj. kamerę obrotową zamieszczoną z przodu domu Zobowiązanego oraz kamerę zamontowaną z tyłu nieruchomości, skierowaną na drogę publiczną.

13.

Mając na uwadze informacje przekazane przez Skarżącą, Prezes UODO w piśmie z 12 marca 2026 r. ponownie wezwał R. T. do uzupełnienia wyjaśnień i sprecyzowania m.in., czy kamera zamontowana z przodu jego domu posiada funkcję umożliwiającą jej obracanie oraz do przekazania dokumentacji fotograficznej w postaci ujęcia z kamery umieszczonej z tyłu nieruchomości. Zobowiązanego poproszono również o przekazanie dokumentacji zawierającej specyfikację i parametry techniczne tych urządzeń. Do wezwania organ załączył fotografie kamer przekazane przez Skarżącą w piśmie z 4 marca 2026 r.

14.

W odpowiedzi na wezwanie organu, R. T. w piśmie z 17 marca 2026 r. poinformował, że kamera, która była zamieszczona z przodu domu została zdemontowana i zastąpiona kamerą stacjonarną (…). Oświadczył także „[o]becnie wszystkie kamery na mojej nieruchomości są kamerami stacjonarnymi, a ich ustawienie umożliwia monitorowanie obszaru obejmującego wyłącznie moją posesję”, na dowód czego przedstawił ujęcia z posiadanych kamer. W piśmie z 6 kwietnia 2026 r. Zobowiązany sprecyzował, że wymiana kamery została dokonana „bezpośrednio po otrzymaniu wezwania UODO z dnia 12.03.2026 r., tj. w marcu 2026 r., w celu pełnego wykonania oczekiwań organu i definitywnego wyeliminowania wszelkich wątpliwości co do konfiguracji systemu monitoringu”. Odnosząc się do urządzenia zamontowanego z tyłu nieruchomości, R. T. w piśmie z 17 marca 2026 r. wskazał, że kamera ta utraciła łączność z siecią lub jest uszkodzona, dlatego nie ma możliwości wykonania dokumentacji fotograficznej przedstawiającej jej zasięg. Zobowiązany podkreślił, że nawet gdyby kamera była sprawna „nie byłoby możliwe ustawienia jej w taki sposób, aby swoim zasięgiem obejmowała nieruchomość Skarżących, ponieważ ich dom znajduje się po drugiej stronie”. W piśmie z 6 kwietnia 2026 r. Zobowiązany oświadczył dodatkowo, że kamera umieszczona z tyłu nieruchomości utraciła łączność z siecią prawdopodobnie w grudniu 2025 r., a także wskazał, że przed utratą łączności nie była ona skierowana na drogę publiczną.

15.

W celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, Prezes UODO pismem z 25 marca 2026 r. ponownie zwrócił się do Komendanta Policji m.in. z prośbą o udzielenie informacji, czy w okresie po 13 stycznia 2026 r. (tj. po dacie sporządzenia przez Komendanta Policji pisma, o którym mowa w punkcie 8 uzasadnienia) R. T. składał kolejne zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa lub wykroczenia przez Skarżących, a w przypadku gdy zawiadomienia takie były składane – o udostępnienie kopii nagrań, które zostały ewentualnie załączone przez Zobowiązanego do zawiadomień.

16.

W odpowiedzi na powyższe pismo organu, Komendant Policji w piśmie z 2 kwietnia 2026 r. potwierdził, że 13 stycznia 2026 r. R. T. złożył dwa zawiadomienia o popełnieniu przez Skarżących wykroczeń, do których jako dowody załączył nagrania. Komendant Policji przekazał Prezesowi UODO 9 nagrań załączonych do tych zawiadomień. Dwa z nagrań (tj. plik o nazwie (…) oraz jeden z plików o nazwie (…)) nie odtwarzają się, natomiast część z nich (tj. nagrania dotyczące zdarzeń z 28 listopada i 24 grudnia 2025 r.) została utrwalona przy użyciu urządzenia mobilnego, najprawdopodobniej telefonu komórkowego, a nie monitoringu wizyjnego. Jednakże jedno z nagrań, opatrzone datą 7 stycznia 2026 r., zarejestrowano przy pomocy monitoringu wizyjnego, a konkretnie przy pomocy kamery obrotowej zamieszczonej z przodu domu Zobowiązanego. Na nagraniu tym widoczna jest zarówno droga publiczna, jak i nieruchomość Skarżących, a zatem Zobowiązany jeszcze w styczniu 2026 r. korzystał z funkcjonalności kamery obrotowej umożliwiającej skierowanie jej poza obszar należącej do niego nieruchomości. Jak wskazano w punkcie 14 uzasadnienia, zgodnie z oświadczeniem złożonym przez R. T., kamera obrotowa, przy pomocy której zarejestrowano nagranie z 7 stycznia 2026 r., została zastąpiona kamerą stacjonarną dopiero w marcu 2026 r.

II. Postępowanie

17.

W związku z ustaleniem w toku czynności mających na celu sprawdzenie wykonania Decyzji, że R. T. nie przestrzegał orzeczonego nakazu, Prezes UODO wszczął wobec niego z urzędu niniejsze postępowanie administracyjne o sygn. DKE.561.5.2026.(…), o czym poinformował go pismem z 8 maja 2026 r. Pismem tym Zobowiązany został wezwany do przedstawienia informacji o osiągniętych przez niego dochodach za 2025 r., np. w postaci zeznania podatkowego PIT, celem ustalenia podstawy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o art. 101a ust. 1 u.o.d.o. Organ nadzorczy poinformował Zobowiązanego na czym polega zarzucane mu naruszenie oraz pouczył o grożących za nie sankcjach. Stronę poinformowano także o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 k.p.a., w tym o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań, a także o prawie przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów.

18.

Zobowiązany skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 10 § 1 k.p.a. i w piśmie z 21 maja 2026 r. przedstawił stanowisko wobec zgromadzonego materiału dowodowego. W piśmie tym R. T. wskazał m.in., że „opóźnienie w pełnym dostosowaniu systemu monitoringu do oczekiwań organu nie wynikało z lekceważenia decyzji Prezesa UODO ani zamiaru naruszania praw osób trzecich. Było ono skutkiem trudności organizacyjnych związanych z demontażem i wymianą urządzeń oraz panującymi w okresie zimowym warunkami atmosferycznymi utrudniającymi prace na zewnątrz”. Zobowiązany oświadczył również „[n]igdy nie działałem z zamiarem naruszania prywatności. Monitoring został przeze mnie zainstalowany wyłącznie z obawy o bezpieczeństwo, w sytuacji realnego, długotrwałego i wielokrotnie potwierdzonego zagrożenia dla życia, zdrowia oraz mienia mojej rodziny. Wszystkie działania podejmowałem w przekonaniu, że dokumentowane za pomocą kamer zdarzenia stanowiące przestępstwa lub wykroczenia służą ochronie mojej rodziny oraz zabezpieczeniu materiału dowodowego dla właściwych organów. Materiały z monitoringu były przekazywane wyłącznie organom ścigania i nigdy nie były publikowane, rozpowszechniane ani wykorzystywane w jakikolwiek inny sposób”.

19.

R. T. wyjaśnił, że do instalacji monitoringu wizyjnego doszło w marcu 2024 r. po napadzie, którego doświadczył. (…) Strona podkreśliła, że „[n]agranie dotyczące (…) miało fundamentalne znaczenie dla ustalenia sprawcy i doprowadzenia do jego odpowiedzialności karnej. (…) Okoliczność ta miała dla mnie istotne znaczenie, ponieważ potwierdziła, że w realiach tej sprawy materiał z monitoringu może być jedynym skutecznym sposobem zabezpieczenia dowodów czynów wymierzonych w bezpieczeństwo i mienie mojej rodziny”. Zobowiązany wskazał, że „[k]ilka tygodni później doszło do kolejnego bardzo poważnego przestępstwa. Nieustalony do dziś sprawca (…). (…) Po tym niebezpiecznym zdarzeniu funkcjonariusze Policji wskazywali na potrzebę objęcia mojej posesji oraz jej bezpośredniego otoczenia monitoringiem wizyjnym. (…) Na skutek opisanego incydentu jedna z kamer obejmowała swoim zasięgiem również fragment ulicy (…) bezpośrednio przed moim ogrodzeniem. Jest to bardzo rzadko uczęszczany fragment drogi z uwagi na to, że ślepo kończy się przy mojej posesji. Było to miejsce szczególnie newralgiczne z punktu widzenia bezpieczeństwa mojej rodziny. Praktycznie nie ma tam przypadkowych, postronnych osób. Objęcie monitoringiem tego niewielkiego fragmentu przestrzeni publicznej było podyktowane wyłącznie względami bezpieczeństwa związanymi z koniecznością utrwalenia dowodów na wypadek kolejnych aktów agresji lub wandalizmu”. R. T. oświadczył, że pozostawał w przekonaniu, iż działania w postaci zabezpieczania dowodów i przekazywania ich właściwym organom państwowym mieszczą się w granicach działań usprawiedliwionych szczególnymi okolicznościami sprawy. Wskazał również, że jego celem nie było obserwowanie życia prywatnego innych osób, lecz chęć „zabezpieczenia się przed kolejnymi zdarzeniami wymierzonymi w nasze życie, zdrowie lub mienie”.

20.

Zobowiązany odniósł się również do nagrań przekazanych Komendantowi Policji po uprawomocnieniu się Decyzji, na których utrwalone zostały zdarzenia z 9 grudnia 2025 r. oraz z 7 stycznia 2026 r. R. T. wskazał, że nagrania zostały zarejestrowane w związku z wcześniejszymi oskarżeniami kierowanymi przeciwko niemu przez Skarżącą – Zobowiązany oświadczył, że celem nagrań było zabezpieczenie dowodów na potrzeby ewentualnej obrony przed kolejnymi oskarżeniami Skarżącej oraz „przekazanie materiału wyłącznie właściwym organom”. Odnosząc się natomiast do przekazanego Komendantowi Policji nagrania z 8 listopada 2025 r., które zostało wykorzystane w celu zgłoszenia wykroczenia polegającego na poruszaniu się przez jednego ze Skarżących (…), R. T. wskazał „z perspektywy czasu dostrzegam, że przekazanie tego materiału mogło wykraczać poza zakres niezbędny do ochrony mojej rodziny. Żałuję tej decyzji i przyjmuję do wiadomości, że w świetle stanowiska organu nie powinienem był wykorzystywać kamery w taki sposób”. Do pisma Strona załączyła przy tym dowody - wydruki obrazujące aktualnie monitorowany obszar i ustawienia techniczne kamer, postanowienia wydane przez Komendę Policji oraz skierowane do Zobowiązanego przez Komendę wezwania do złożenia wyjaśnień, a także postanowienie o umorzeniu postępowania prowadzonego wobec R. T. przez Sąd Rejonowy w Z. pod sygn. (…). Strona przedstawiła również oświadczenie żony Zobowiązanego, w którym S. T. potwierdziła, że monitoring został zainstalowany na jej prośbę, z uwagi na poczucie zagrożenia wywołane wydarzeniami opisanymi przez R. T. w piśmie z 21 maja 2026 r.

21.

W odpowiedzi na wezwanie organu do przedstawienia danych niezbędnych do określenia podstawy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, R. T. złożył pismo z 2 czerwca 2026 r., do którego załączył kopię zeznania podatkowego PIT-37 za rok 2025. Z dokumentu tego wynika, że w roku poprzedzającym wydanie niniejszej decyzji Strona uzyskała przychód w wysokości (…) PLN. Zobowiązany oświadczył przy tym - „moja aktualna sytuacja osobista, zdrowotna i finansowa uległa istotnemu pogorszeniu w porównaniu do okresu, którego dotyczy przedłożone zeznanie podatkowe. W piśmie z dnia 21 maja 2026 r. przedstawiłem okoliczności związane z licznymi zdarzeniami, które w ostatnich latach dotknęły mnie i moją rodzinę oraz wywołały długotrwałe poczucie zagrożenia i stresu. Dodatkowym obciążeniem psychicznym stała się informacja o możliwości nałożenia na mnie wysokiej administracyjnej kary pieniężnej w związku z prowadzonym postępowaniem. W konsekwencji mój stan zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu, (…)”. (…).

Po rozpatrzeniu całości materiału dowodowego zebranego w sprawie Prezes UODO zważył, co następuje.

III. Podstawy prawne

22.

Zgodnie z art. 60 u.o.d.o. postępowanie w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych jest prowadzone przez Prezesa UODO. Z kolei art. 7 ust. 1 u.o.d.o. stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowań administracyjnych przed Prezesem UODO (w tym do postępowań w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o których mowa w Rozdziale 11 u.o.d.o.) stosuje się przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 7 ust. 2 u.o.d.o. postępowania te są postępowaniami jednoinstancyjnymi.

23.

Stosownie do art. 57 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679, Prezes UODO – jako organ nadzorczy w rozumieniu art. 51 rozporządzenia 2016/679 – między innymi monitoruje i egzekwuje stosowanie rozporządzenia.

24.

Dla umożliwienia realizacji tak określonych zadań, Prezesowi UODO przysługuje szereg uprawnień naprawczych określonych w art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679. Przepis art. 58 ust. 2 lit. i) rozporządzenia 2016/679 daje Prezesowi UODO uprawnienie do zastosowania, oprócz lub zamiast innych środków, o których mowa w art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 83 tego aktu prawnego.

25.

Zgodnie z art. 83 ust. 6 rozporządzenia 2016/679, nieprzestrzeganie nakazu orzeczonego na podstawie art. 58 ust. 2 tego rozporządzenia podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości do 20 000 000 EUR, a w przypadku przedsiębiorstwa w wysokości do 4% jego całkowitego rocznego światowego obrotu z poprzedniego roku obrotowego, przy czym zastosowanie ma kwota wyższa.

26.

W myśl wyrażonej w art. 5 ust. 2 rozporządzenia 2016/679 zasady rozliczalności, administrator jest odpowiedzialny za przestrzeganie przepisów ust. 1 (w tym – w oparciu o tzw. zasadę legalności – za przetwarzanie danych osobowych „zgodnie z prawem”) i musi być w stanie wykazać ich przestrzeganie. Zastosowanie zasady rozliczalności w niniejszej sprawie oznacza, że R. T. zobowiązany był, w postępowaniu przed Prezesem UODO, udowodnić wykonanie nakazu orzeczonego Decyzją, a tym samym przywrócić proces przetwarzania przez niego danych osobowych do stanu zgodnego z prawem. Takie implikacje zasady rozliczalności potwierdza doktryna prawa ochrony danych osobowych wskazując, że „[s]twierdzenie, że administrator powinien być w stanie wykazać przestrzeganie zasad, odczytywać można jako nałożenie na administratora ciężaru dowodowego w zakresie przestrzegania zasad przetwarzania danych osobowych. W razie sporu z osobą, której dane dotyczą, albo z organem nadzorczym, administrator powinien być w stanie przedstawić dowody na to, że przestrzega zasad. Dowodami takimi mogą być przede wszystkim dokumenty dotyczące przetwarzania i ochrony danych”^[5].

27.

Oceniając czy, a jeśli tak, to w jakim wymiarze powinna być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ nadzorczy ma obowiązek uwzględnić następujące okoliczności (przesłanki wymiaru kary) określone w art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679:

a)

charakter, wagę i czas trwania naruszenia przy uwzględnieniu charakteru, zakresu lub celu danego przetwarzania, liczby poszkodowanych osób, których dane dotyczą, oraz rozmiaru poniesionej przez nie szkody;

b)

umyślny lub nieumyślny charakter naruszenia;

c)

działania podjęte przez administratora lub podmiot przetwarzający w celu zminimalizowania szkody poniesionej przez osoby, których dane dotyczą;

d)

stopień odpowiedzialności administratora lub podmiotu przetwarzającego z uwzględnieniem środków technicznych i organizacyjnych wdrożonych przez nich na mocy art. 25 i 32;

e)

wszelkie stosowne wcześniejsze naruszenia ze strony administratora lub podmiotu przetwarzającego;

f)

stopień współpracy z organem nadzorczym w celu usunięcia naruszenia oraz złagodzenia jego ewentualnych negatywnych skutków;

g)

kategorie danych osobowych, których dotyczyło naruszenie;

h)

sposób, w jaki organ nadzorczy dowiedział się o naruszeniu, w szczególności, czy i w jakim zakresie administrator lub podmiot przetwarzający zgłosili naruszenie;

i)

jeżeli wobec administratora lub podmiotu przetwarzającego, których sprawa dotyczy, zostały wcześniej zastosowane w tej samej sprawie środki, o których mowa w art. 58 ust. 2 – przestrzeganie tych środków;

j)

stosowanie zatwierdzonych kodeksów postępowania na mocy art. 40 lub zatwierdzonych mechanizmów certyfikacji na mocy art. 42;

k)

wszelkie inne obciążające lub łagodzące czynniki mające zastosowanie do okoliczności sprawy, takie jak osiągnięte bezpośrednio lub pośrednio w związku z naruszeniem korzyści finansowe lub uniknięte straty.

28.

Ponadto organ nadzorczy, zgodnie z art. 83 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, zapewnia by stosowane administracyjne kary pieniężne były w każdym indywidualnym przypadku skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

29.

Celem ustalenia podstawy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej podmiot, wobec którego toczy się postępowanie, zobowiązany jest na żądanie Prezesa UODO dostarczyć mu w terminie 30 dni od dnia doręczenia żądania danych niezbędnych do określenia tejże podstawy (art. 101a ust. 1 u.o.d.o).

30.

Zgodnie z art. 103 u.o.d.o., równowartość wyrażonych w euro kwot, o których mowa w art. 83 rozporządzenia 2016/679, oblicza się w złotych według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w tabeli kursów na dzień 28 stycznia każdego roku, a w przypadku, gdy w danym roku Narodowy Bank Polski nie ogłasza średniego kursu euro w dniu 28 stycznia – według średniego kursu euro ogłoszonego w najbliższej po tej dacie tabeli kursów Narodowego Banku Polskiego.

IV. Ocena prawna

31.

Przekładając wskazane wyżej przepisy na ustalony stan faktyczny, należy stwierdzić, że Zobowiązany, mimo ostatecznego wykonania Decyzji, w okresie od dnia jej uprawomocnienia się (co nastąpiło 16 października 2025 r.) do momentu jej wykonania (co miało miejsce w marcu 2026 r.), nie przestrzegał nakazu orzeczonego Decyzją. W ocenie Prezesa UODO okoliczności przedmiotowej sprawy uzasadniają przy tym nałożenie na R. T. administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 83 ust. 6 rozporządzenia 2016/679.

32.

Na wstępie do dalszych rozważań podkreślenia wymaga, że za przestrzeganie nakazu orzeczonego przez Prezesa UODO na podstawie rozporządzenia 2016/679, należy uznać jego wykonanie w sposób pełny, skuteczny, trwały i odpowiadający jego treści. Wymaga to podjęcia przez administratora działań prowadzących do usunięcia stanu naruszenia oraz wyeliminowania możliwości jego ponownego wystąpienia w zakresie objętym rozstrzygnięciem. Tym samym za przestrzeganie nakazu nie może zostać uznane działanie polegające jedynie na ograniczeniu skali naruszenia czy jego czasowym zaniechaniu. Ocena, czy nakaz został wykonany, dokonywana jest w oparciu o obiektywne okoliczności sprawy, a nie jedynie na podstawie oświadczeń strony co do podjętych działań. W tym kontekście istotne znaczenie ma ciążący na administratorze, a wynikający z zasady rozliczalności, obowiązek prawny wykazania przestrzegania podstawowych zasad przetwarzania danych osobowych, w tym zasady zgodności przetwarzania z prawem. Oczywistym jest przy tym, że zgodność z prawem, o której stanowi wspomniana zasada, oznacza również zgodność z prawomocnymi orzeczeniami Prezesa UODO, które mają charakter „naprawczy” i zmierzają do przywrócenia stanu zgodnego z prawem.

33.

W przedmiotowej sprawie, zgodnie z Decyzją Prezesa UODO, na Zobowiązanego nałożony został nakaz zaprzestania przetwarzania danych osobowych Skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości, tj. obejmującego nieruchomość Skarżących i drogę publiczną oraz usunięcia ich danych z dotychczas utrwalonych nagrań. Poza usunięciem nagrań, na których utrwalone zostały dane osobowe Skarżących, R. T. był zatem zobowiązany również do trwałego ograniczenia obszaru objętego monitoringiem wyłącznie do granic swojej nieruchomości, np. poprzez zmianę położenia urządzeń lub w razie potrzeby (gdyby inne rozwiązania nie pozwalały na osiągnięcie takiego trwałego efektu) ich demontaż. Wykonanie nakazu nie mogło polegać wyłącznie na deklarowanym zaprzestaniu kierowania kamer na obszar drogi publicznej i nieruchomość Skarżących, ani na czasowym powstrzymaniu się od ich rejestrowania. Konieczne było bowiem doprowadzenie do stanu, w którym wykluczona zostaje możliwość objęcia monitoringiem przestrzeni wykraczającej poza posesję Zobowiązanego, niezależnie od woli lub bieżących działań Administratora.

34.

W składanych wyjaśnieniach Zobowiązany oświadczał, że nie prowadzi monitoringu wizyjnego obejmującego nieruchomość Skarżących oraz drogę publiczną (zob. pkt 7 uzasadnienia) oraz wskazywał, że niezwłocznie po doręczeniu Decyzji, tj. od 10 września 2025 r., wszystkie kamery były ustawione w taki sposób, aby obejmowały wyłącznie teren należącej do niego nieruchomości (zob. pkt 11 uzasadnienia). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci nagrań utrwalonych przy pomocy monitoringu wizyjnego, załączonych przez R. T. do zawiadomień składanych Komendantowi Policji, potwierdza jednak, że Zobowiązany, pomimo zapewnień składanych w wyjaśnieniach, po uprawomocnieniu się Decyzji w dalszym ciągu korzystał z funkcji obrotu kamery umieszczonej na frontowej części domu i, wbrew nakazowi Decyzji, przetwarzał dane osobowe Skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego obejmującego także teren wykraczający poza granice należącej do niego nieruchomości, tj. drogę publiczną oraz nieruchomość Skarżących.

35.

W toku czynności sprawdzających wykonanie Decyzji Zobowiązany powoływał się na liczne argumenty, które jego zdaniem miałyby przemawiać za uznaniem, iż nie dopuścił się naruszenia w postaci nieprzestrzegania orzeczonego Decyzją nakazu. W ocenie organu nadzorczego przedstawione przez Zobowiązanego wywody nie zasługują jednak na uwzględnienie.

36.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do stanowiska Zobowiązanego jakoby stosowanie monitoringu wizyjnego wykraczającego poza obszar należącej do niego nieruchomości, tj. obejmującego swoim zasięgiem drogę publiczną oraz nieruchomość Skarżących, było uzasadnione z uwagi na dopuszczanie się przez Skarżących czynów zabronionych na jego szkodę (zob. pkt 7 oraz 18-20 uzasadnienia). Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że przedmiotem czynności przeprowadzonych pod sygn. DKE.560.282.2025.(…) była weryfikacja wykonania przez Zobowiązanego nakazu orzeczonego prawomocną Decyzją, a nie ponowna ocena zasadności zastosowanego w niej środka naprawczego. Kwestia braku podstaw do stosowania monitoringu wizyjnego, wykraczającego poza granice nieruchomości należącej do Zobowiązanego, została rozstrzygnięta w postępowaniu o sygn. DS.523.1469.2024.(…), zakończonym wydaniem prawomocnej Decyzji, która pozostaje wiążąca zarówno dla stron, jak i dla organu. Przywołane przez Zobowiązanego okoliczności nie legalizują przetwarzania danych w sposób sprzeczny z treścią nałożonego nakazu. W przypadku braku akceptacji ustaleń dokonanych przez organ nadzorczy w Decyzji, R. T. mógł skorzystać ze środka jej zaskarżenia w postaci skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zwłaszcza że wyrok wydany wobec Skarżącego M. R., na który powołuje się Zobowiązany (zob. pkt 7 uzasadnienia), został ogłoszony (…) 2025 r., tj. niemal pół roku przed wydaniem Decyzji, natomiast (…) miały miejsce jeszcze w 2024 r. R. T. nie skorzystał jednak z przysługującego mu prawa do zaskarżenia Decyzji, która w związku z tym jako prawomocna pozostaje wiążąca i wyznacza zakres praw i obowiązków podlegających realizacji.

37.

W odniesieniu do przedstawionego przez Zobowiązanego nagrania, dokumentującego zdarzenie polegające na (…), należy dodatkowo podkreślić, że nałożony Decyzją nakaz nie dotyczył monitoringu jako takiego, lecz wyłącznie przetwarzania danych osobowych Skarżących za pomocą monitoringu wykraczającego poza granice nieruchomości należącej do R. T.. Zobowiązany jest zatem uprawniony do stosowania monitoringu w obrębie własnej posesji. Reasumując, okoliczności przywołane przez Zobowiązanego pozostają bez wpływu na ocenę wykonania nakazu i nie wyłączają odpowiedzialności za jego nieprzestrzeganie. Jak zaznaczono powyżej, przedmiotem czynności przeprowadzonych przez Prezesa UODO pod sygn. DKE.560.282.2025.(…) była ocena wykonania nakazu orzeczonego Decyzją, a nie ponowne badanie zasadności tego prawomocnego rozstrzygnięcia.

38.

Zobowiązany starał się też uzasadnić stosowanie po dacie uprawomocnienia się Decyzji monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości oraz rejestrowanie na nagraniach wizerunku Skarżących, wskazując, że działania takie miały „charakter incydentalny i następowały wyłącznie w sytuacjach, gdy dochodziło do zdarzeń mogących stanowić przestępstwo lub wykroczenie”. Jednocześnie wskazywał, iż działał w przekonaniu „że takie postępowanie mieści się w granicach obowiązującego prawa, w szczególności w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 grudnia 2014 r., C-212/13 (Ryneš)” (zob. pkt 10 uzasadnienia). Takie stanowisko Zobowiązanego jest jednak niezasadne.

39.

Po pierwsze, podkreślenia wymaga, że za wykonanie nakazu polegającego na zaprzestaniu podejmowania określonych działań nie może zostać uznane samo ograniczenie skali naruszenia ani czasowe powstrzymanie się od działań sprzecznych z nałożonym obowiązkiem. Jak wskazano w pkt 32 uzasadnienia, wykonanie orzeczonego nakazu wymaga jego pełnej i skutecznej realizacji, co w realiach niniejszej sprawy oznaczało konieczność trwałego ograniczenia zakresu monitoringu wizyjnego do obszaru nieruchomości Zobowiązanego, w sposób uniemożliwiający rejestrowanie drogi publicznej oraz nieruchomości Skarżących. W złożonych wyjaśnieniach Zobowiązany oświadczył, że podejmowane przez niego działania polegające na kierowaniu kamer na obszar wykraczający poza jego nieruchomość miały „charakter incydentalny” i nie świadczyły o stałym prowadzeniu monitoringu w sposób sprzeczny z prawomocną Decyzją. W ocenie organu nadzorczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy rzeczywiście nie daje podstaw do ustalenia, iż monitoring obejmujący drogę publiczną i nieruchomość Skarżących był prowadzony w sposób nieprzerwany. Okoliczność ta nie wyklucza jednak możliwości stwierdzenia naruszenia w postaci nieprzestrzegania nakazu orzeczonego przez Prezesa UODO. Dla uznania, iż Zobowiązany dopuścił się tego naruszenia kluczowe jest bowiem stwierdzenie, że po dniu, w którym Decyzja stała się prawomocna, doszło do przetwarzania danych wbrew nakazowi. Okoliczność, że naruszenie nie miało charakteru ciągłego znalazła natomiast odzwierciedlenie w ocenie jego charakteru i wagi, a tym samym miała wpływ na wymiar orzeczonej administracyjnej kary pieniężnej. Incydentalny charakter stwierdzonych przypadków przetwarzania danych wbrew nakazowi nie eliminuje zatem faktu jego nieprzestrzegania, lecz stanowi okoliczność podlegającą uwzględnieniu przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej. Przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym jedynie stałe czy też długotrwałe skierowanie monitoringu poza granice nieruchomości Zobowiązanego stanowiłoby nieprzestrzeganie nakazu, pozbawiałoby środka naprawczego jego realnej skuteczności.

40.

Po drugie, możliwości stwierdzenia nieprzestrzegania prawomocnego nakazu nie wyklucza także deklarowany przez Zobowiązanego cel monitorowania obszaru wykraczającego poza granice jego nieruchomości w postaci konieczności udokumentowania zdarzeń mogących stanowić przestępstwo lub wykroczenie. Na straży ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego stoją bowiem właściwe organy państwowe. Kwestia zapewnienia porządku publicznego nie leży zatem w gestii podmiotów prywatnych i nie może stanowić podstawy do naruszania przepisów o ochronie danych osobowych oraz nieprzestrzegania prawomocnego nakazu orzeczonego przez organ nadzorczy. Zobowiązany był przy tym w pełni świadomy powyższego stanowiska organu nadzorczego - w uzasadnieniu Decyzji wskazano bowiem m.in. „sam Skarżony wskazywał w wyjaśnieniach, że nie obejmuje on monitoringiem zdarzeń z udziałem osób postronnych za wyjątkiem uznania przez niego, że dochodzi do łamania prawa lub w przypadku zagrożenia (pkt 6 stanu faktycznego). Wyjaśnić należy, że na straży ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego stoją właściwe organy państwowe, jak w szczególności Policja. Stosownie do przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.) Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, do podstawowych zadań Policji należy ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (pkt 1), a także inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi (pkt 3), czy też wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (pkt 4). Kwestia zapewnienia porządku publicznego zatem nie leży w gestii podmiotów prywatnych i zadanie to nie może być wykonywane za pomocą prywatnego monitoringu wizyjnego. Skarżony nie jest uprawniony do zastępowania w tej kwestii organów państwowych”.

41.

Po trzecie, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie jest również istotny przywołany przez Zobowiązanego wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 11 grudnia 2014 r. w sprawie C-212/13 (Ryneš). Wyrokiem tym Trybunał przesądził bowiem, że jeśli kamery obejmują swoim zasięgiem choćby częściowo przestrzeń publiczną i są skierowane poza sferę prywatną osoby dokonującej w ten sposób przetwarzania danych, to przetwarzanie takie nie stanowi czynności o „czysto osobistym lub domowym charakterze”, a tym samym musi spełniać wymogi wynikające z przepisów w zakresie ochrony danych. Trybunał wskazał co prawda w uzasadnieniu wyroku, że w przypadku stosowania monitoringu wizyjnego skierowanego na drogę publiczną, możliwe jest rozważanie jako podstawy dla takiego przetwarzania uzasadnionych interesów administratora danych, jednak ponownego podkreślenia wymaga, iż prawomocną Decyzją przesądzono, że w niniejszej sprawie podstawa taka nie istnieje.

42.

Jak wskazano już w punkcie 32 uzasadnienia, dla ustalenia momentu wykonania nakazu orzeczonego Decyzją, kluczowe znaczenie ma zasada rozliczalności. W wymiarze procesowym z zasady tej wywieść należy, iż ciężar udowodnienia wykonania nakazu (czy inaczej, zgodnie z terminologią zastosowaną w art. 83 ust. 6 rozporządzenia 2016/679, „przestrzegania nakazu orzeczonego przez organ nadzorczy”) spoczywa na jego adresacie, którym w niniejszej sprawie jest Zobowiązany. W ocenie organu nadzorczego, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należy uznać, że orzeczony Decyzją nakaz został wykonany przez R. T. dopiero z momentem wymiany kamery obrotowej umieszczonej we frontowej części jego domu na urządzenie stacjonarne, pozbawione funkcji zdalnej zmiany jego położenia i zakresu monitorowanego obszaru. Zgodnie z oświadczeniem Zobowiązanego miało to miejsce w marcu 2026 r. (zob. pkt 14 uzasadnienia). Do tej chwili sposób korzystania z tej kamery, jej obracania bądź nie, pozostawał w wyłącznej dyspozycji właściciela systemu – system monitoringu mógł być w dowolnym momencie skonfigurowany tak, aby pozwalał na stałą lub czasową obserwację przestrzeni publicznej oraz nieruchomości Skarżących. Zobowiązany miał zatem możliwość, jeżeli tylko tak zdecydował, monitorowania, wbrew orzeczonemu nakazowi, drogi publicznej i przestrzeni prywatnej Skarżących oraz przetwarzania w ten sposób ich danych osobowych. Co przy tym istotne, zgromadzone dowody potwierdzają, że nie była to tylko potencjalna możliwość, ale Zobowiązany po uprawomocnieniu się Decyzji co najmniej trzykrotnie (tj. 8 listopada i 9 grudnia 2025 r. oraz 7 stycznia 2026 r.) obracał kamerę, zmieniając zakres monitorowanego obszaru w ten sposób, że obejmował nim nieruchomość Skarżących oraz drogę publiczną. Na podkreślenie zasługuje także fakt, że w przypadku nagrania z 7 stycznia 2026 r. do jego utrwalenia doszło nie tylko po uprawomocnieniu się Decyzji, ale także po złożeniu przez Zobowiązanego w piśmie z 23 grudnia 2025 r. oświadczenia o treści „nie prowadzę monitoringu obejmującego teren państwa R. oraz drogi publicznej”.

43.

Zobowiązany miał przy tym świadomość, że zgodnie ze stanowiskiem organu nadzorczego, zamontowanie kamer obrotowych w miejscach, które przy skorzystaniu z funkcji zmiany skierowania obiektywu urządzenia, umożliwiają monitorowanie terenu wykraczającego poza granice jego nieruchomości, jest sprzeczne z rozporządzeniem 2016/679, a tym samym z nałożonym na niego nakazem. W uzasadnieniu doręczonej Zobowiązanemu 10 września 2025 r. Decyzji wskazano bowiem „w ocenie Prezesa UODO, jednoznacznym dowodem na nieprzetwarzanie danych za pomocą monitoringu wizyjnego będzie zdemontowanie takich urządzeń, względnie na zamianę na inną kamerę bez funkcji jej obracania (…). Skarżony, w celu prowadzenia monitoringu zgodnie z przepisami rozporządzenia 2016/679, powinien zmienić miejsce tej kamery, na takie, w którym nawet korzystając z funkcji obracania kamery nie będzie naruszał prawa do prywatności innych osób, a obszarem działania tej kamery będzie wyłącznie jego nieruchomość”. O świadomości Zobowiązanego w tym zakresie świadczy również fakt złożenia w piśmie z 14 lutego 2026 r. oświadczenia „[z]apewniam, że stan mojego monitoringu pozostaje zgodny z Decyzją GIODO, a jej wykonanie zostało przeze mnie w pełni zrealizowane poprzez trwałe ograniczenie pola widzenia urządzeń do granic mojej nieruchomości (…)”. Mimo tego zapewnienia, trwałe ograniczenie zakresu monitorowanego obszaru do granic nieruchomości należącej do R. T. miało miejsce dopiero w marcu 2026 r. Sam Zobowiązany w piśmie z 6 kwietnia 2026 r. wskazał, że wymiana kamery obrotowej zamieszczonej z przodu domu „została dokonana bezpośrednio po otrzymaniu wezwania UODO z dnia 12.03.2026 r., tj. w marcu 2026 r., w celu pełnego wykonania oczekiwań organu i definitywnego wyeliminowania wszelkich wątpliwości co do konfiguracji systemu monitoringu. Kamera ta została zdemontowana i zastąpiona kamerą stacjonarną (…)”, tym samym potwierdzając, że stosowany przez niego system monitoringu został dostosowany do orzeczonego nakazu dopiero z momentem demontażu kamery obrotowej.

44.

Wspomnieć również należy, że Zobowiązany w swoich wyjaśnieniach wskazywał co prawda, iż po wymianie kamery obrotowej umieszczonej na słupku przy wiacie śmietnikowej (zgodnie z wyjaśnieniami miało to miejsce pod koniec stycznia 2026 r.) system monitoringu nie zapisuje nagrań, co w ocenie Zobowiązanego „oznacza, że dane osobowe nie są przetwarzane w jakiejkolwiek formie” (zob. pkt 11 uzasadnienia), jednak takie twierdzenia nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z definicją „przetwarzania”, przedstawioną w art. 4 pkt 2 rozporządzenia 2016/679 (która to definicja została również zacytowana w uzasadnieniu Decyzji), pod pojęciem tym należy rozumieć „operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie”. Za przetwarzanie danych osobowych uznaje się zatem nie tylko ich utrwalanie oraz przechowywanie, jak zdaje się sugerować Zobowiązany, ale także ich przeglądanie, a zatem również stosowanie monitoringu wizyjnego w czasie rzeczywistym. Jak przy tym podkreśliła Europejska Rada Ochrony Danych w Wytycznych 3/2019 w sprawie przetwarzania danych osobowych przez urządzenia wideo^[6] „[m]onitoring w czasie rzeczywistym może być czasem bardziej inwazyjny niż przechowywanie i automatyczne usuwanie nagrań po upływie określonego terminu (np. jeżeli ktoś nieustannie spogląda na monitor może to być podejście o wiele bardziej inwazyjne niż w przypadku braku jakiegokolwiek monitora i przechowywania nagrań bezpośrednio w czarnych skrzynkach)” (zob. pkt 29 Wytycznych 3/2019). Tym samym, stanowisko Zobowiązanego o braku możliwości przetwarzania danych osobowych Skarżących od końca stycznia 2026 r. z uwagi na dezaktywację funkcji zapisu nagrań jest nieuzasadnione.

45.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, należy dojść do wniosku, że bezspornie Zobowiązany dopuścił się naruszenia przepisów rozporządzenia 2016/679 w postaci nieprzestrzegania nakazu orzeczonego prawomocną Decyzją, co stanowiło podstawę do wszczęcia niniejszego postępowania oraz nałożenia na R. T. administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 83 ust. 6 rozporządzenia 2016/679.

V. Przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej

46.

Stosownie do treści art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, administracyjną karę pieniężną nakłada się zależnie od okoliczności każdego indywidualnego przypadku. Decydując o nałożeniu na Stronę administracyjnej kary pieniężnej, Prezes UODO – zgodnie z art. 83 ust. 2 lit. a)-k) rozporządzenia 2016/679 – wziął pod uwagę następujące okoliczności sprawy, świadczące o konieczności zastosowania w niniejszej sprawie tego rodzaju sankcji oraz wpływające obciążająco na wymiar nałożonej administracyjnej kary pieniężnej.

Charakter, waga i czas trwania naruszenia przy uwzględnieniu charakteru, zakresu lub celu danego przetwarzania, liczby poszkodowanych osób, których dane dotyczą, oraz rozmiaru poniesionej przez nie szkody (art. 83 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2016/679).

47.

Naruszenie podlegające administracyjnej karze pieniężnej w niniejszym postępowaniu – nieprzestrzeganie nakazu orzeczonego przez Prezesa UODO na podstawie art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679 – godzi w system mający na celu ochronę jednego z podstawowych praw osoby fizycznej, jakim jest prawo do ochrony jej danych osobowych, czy też szerzej – do ochrony jej prywatności. Istotnym elementem tego systemu, którego ramy określone zostały przepisami rozporządzenia 2016/679, są organy nadzorcze, na które nałożono zadania związane z ochroną i egzekwowaniem praw osób fizycznych w tym zakresie. W celu umożliwienia realizacji tych zadań organy nadzorcze wyposażone zostały w szereg uprawnień naprawczych, wymienionych w art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, w tym w uprawnienie do nakazania administratorowi dostosowania operacji przetwarzania do przepisów rozporządzenia 2016/679. Nieprzestrzeganie przez Zobowiązanego nakazu orzeczonego wobec niego przez Prezesa UODO, będącego w istocie skonkretyzowaniem obowiązku przewidzianego przepisami rozporządzenia 2016/679, oznacza lekceważenie przepisów o ochronie danych osobowych i roli Prezesa UODO w systemie ochrony danych określonym przepisami rozporządzenia 2016/679. Naruszenie, którego dopuścił się Zobowiązany, podważa zatem skuteczność całego systemu ochrony danych osobowych, co świadczy o jego poważnym charakterze.

48.

Wagę rozpatrywanego naruszenia (w wymiarze abstrakcyjnym, oderwanym od realiów niniejszej sprawy) podkreśla sam unijny ustawodawca, który zaliczył je do grupy naruszeń zagrożonych wyższą karą z dwóch przewidzianych w rozporządzeniu 2016/679 – w wysokości do 20 000 000 euro lub do 4% obrotu przedsiębiorstwa z poprzedniego roku obrotowego.

49.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, oceniając wagę naruszenia, organ wziął również pod uwagę fakt, że stan niezgodności z nakazem trwał od 16 października 2025 r. (tj. od dnia uprawomocnienia się Decyzji) i został usunięty najwcześniej 12 marca 2026 r. – Zobowiązany oświadczył bowiem, że kamera obrotowa umieszczona na frontowej części domu została zastąpiona urządzeniem stacjonarnym „bezpośrednio po otrzymaniu wezwania UODO z dnia 12.03.2026 r., tj. w marcu 2026 r.” (zob. pkt 14 uzasadnienia). Podkreślenia wymaga przy tym, że przez ten okres R. T. nie tylko posiadał urządzenie obrotowe umożliwiające monitorowanie obszaru wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości, ale także co najmniej trzykrotnie (zob. pkt 42 uzasadnienia) obejmował zasięgiem monitoringu obszar drogi publicznej oraz nieruchomość Skarżących. Stan niezgodności z nakazem utrzymywał się zatem jedynie przez około 5 miesięcy, ale mając na względzie fakt, iż dostosowanie systemu monitoringu nie wymagało podjęcia przez Zobowiązanego czynności o znacznym stopniu skomplikowania (potwierdza to m.in. okoliczność, że R. T. był w stanie, po otrzymaniu pisma Prezesa UODO z 12 marca 2026 r., dokonać niezwłocznej wymiany kamery obrotowej i już 17 marca 2026 r. udzielić wyjaśnień w sprawie), czas ten można uznać za znaczny. Organ nadzorczy uwzględnił przy tym, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do ustalenia, iż przetwarzanie danych wbrew nakazowi miał charakter ciągły – jak wskazano powyżej, Zobowiązany co najmniej trzykrotnie obejmował zasięgiem monitoringu obszar drogi publicznej oraz nieruchomość Skarżących. Incydentalny charakter stwierdzonych działań, przy braku dowodów na stałe monitorowanie przestrzeni poza nieruchomością Zobowiązanego, został uwzględniony jako okoliczność łagodząca przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej. W tym miejscu na marginesie podkreślić należy, że decydując o wymiarze nakładanej kary, organ nadzorczy uwzględnił także okoliczność usunięcia naruszenia przez Zobowiązanego – fakt ten miał łagodzący wpływ na wymiar kary w ramach przesłanki z art. 83 ust. 2 lit. k) (zob. pkt 64 uzasadnienia).

50.

Prezes UODO miał również na względzie, że działania podejmowane przez Zobowiązanego wbrew nakazowi określonemu w Decyzji dotyczyły niewielkiej liczby osób – Skarżącej R. R. oraz reprezentowanych przez nią M. R. i małoletniego A. R.. Jednocześnie jednak Prezes UODO uwzględnił, że wśród osób, których dane osobowe były przetwarzane przez Zobowiązanego niezgodnie z Decyzją, znajdowała się osoba małoletnia. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny charakteru i wagi naruszenia. Szczególna ochrona danych osobowych dzieci i potrzeba uwzględniania ich szczególnej sytuacji zostały wyraźnie zaakcentowane w motywie 38 rozporządzenia 2016/679. Fakt, że działanie Zobowiązanego wbrew nakazowi dotyczyło również osoby małoletniej, został uwzględniony przez organ nadzorczy jako okoliczność mająca obciążający wpływ na decyzję o zastosowaniu środka naprawczego w postaci administracyjnej kary pieniężnej oraz na jej wysokość.

51.

W kontekście szkód poniesionych przez podmioty danych wskazać należy, że nieprzestrzeganie nakazu i dalsze monitorowanie przez Zobowiązanego drogi publicznej oraz nieruchomości Skarżących mogło skutkować naruszeniem ich prawa do prywatności oraz wywołaniem poczucia trwałego dyskomfortu i ograniczeniem ich autonomii. Zgodnie z Wytycznymi 04/2022 w sprawie obliczania administracyjnych kar pieniężnych na podstawie RODO^[7] „[o]dniesienie do «rozmiaru» poniesionej szkody ma zatem na celu zwrócenie uwagi organów nadzorczych na poniesioną lub prawdopodobną szkodę jako kolejny, odrębny parametr w odniesieniu do liczby zaangażowanych osób, których dane dotyczą”, a zatem uwzględnienia wymaga również szkoda prawdopodobna. Jak wskazano powyżej, w ocenie organu nadzorczego przyjąć należy, że stwierdzone naruszenie mogło stanowić dla Skarżących szkodę niemajątkową (krzywdę), np. poprzez naruszenie ich dóbr osobistych, takich jak dobrostan psychiczny czy prawo do prywatności lub prawo do wizerunku. O możliwości wystąpienia w niniejszej sprawie takich skutków naruszenia świadczą przy tym pisma Skarżącej kierowane do Prezesa UODO po uprawomocnieniu się Decyzji, w tym pismo z 13 grudnia 2025 r., w którym Skarżąca wskazała m.in. „[z]głaszam sprawę dalszego śledzenia i nagrywania mnie i mojej rodziny” oraz „[p]o raz kolejny dowodzi to, że T. nas nieustannie obserwuje i w każdej dowolnej chwili nagrywa. (…) Przy czym nie wiemy w jakich okolicznościach i podczas jakich prywatnych rozmów jesteśmy nagrywani”. Oceniając rozmiar szkód poniesionych przez podmioty danych, organ nadzorczy miał jednak na względzie szerszy kontekst sytuacyjny rozpatrywanej sprawy, w tym fakt, że przetwarzanie danych osobowych Skarżących wbrew nakazowi Decyzji stanowiło element eskalacji wieloletniego konfliktu sąsiedzkiego istniejącego między Zobowiązanym a Skarżącymi. Samo istnienie tego konfliktu nie wyłączało oczywiście bezprawności działania Zobowiązanego, miało jednak istotne znaczenie dla oceny rzeczywistego stopnia ingerencji w prawa i wolności Skarżących oraz rozmiaru skutków naruszenia. Ocena wagi naruszenia powinna bowiem uwzględniać wszystkie istotne okoliczności konkretnej sprawy oraz wynikające z nich zróżnicowanie stanów faktycznych. Odmiennie należałoby ocenić rozmiar szkód w sytuacji, w której to wyłącznie Zobowiązany, działając w oderwaniu od istniejącego konfliktu sąsiedzkiego, w sposób ciągły utrwalałby wizerunek Skarżących przy pomocy monitoringu wizyjnego wykraczającego poza jego nieruchomość, a następnie wykorzystywałby uzyskane nagrania w celu szykanowania sąsiadów, przykładowo poprzez składanie zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przez nich przestępstw lub wykroczeń. Inny charakter ma natomiast rozpatrywana sprawa, w której skonfliktowane strony wzajemnie oskarżają się o czyny sprzeczne z prawem i podejmują działania pogłębiające istniejący spór. Mając na względzie powyższe okoliczności oraz specyfikę rozpatrywanej sprawy, Prezes UODO uznał, że choć niewątpliwie doszło do naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, to rzeczywisty stopień ingerencji tego naruszenia w sferę praw i wolności Skarżących był ograniczony.

52.

Mając na względzie wszystkie wyżej wskazane okoliczności, przesłankę określoną w art. 83 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2016/679, rozpatrywaną w sposób całościowy, organ ocenił jako obciążającą.

Umyślny charakter naruszenia (art. 83 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2016/679).

53.

Analizując przesłankę z art 83 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2016/679, Prezes UODO uwzględnił stanowisko wyrażone przez EROD, zgodnie z którym umyślność „obejmuje zarówno wiedzę, jak i celowe działanie, w związku z cechami charakterystycznymi czynu zabronionego” (zob. pkt 55 Wytycznych 04/2022).

54.

W ocenie organu nadzorczego, Zobowiązany świadomie i celowo nie zaprzestał przetwarzania danych osobowych Skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice należącej do niego nieruchomości. W tym kontekście należy po pierwsze podkreślić, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że do momentu usunięcia stanu naruszenia, tj. do marca 2026 r., jedynie od woli R. T. zależało, czy stosowany przez niego monitoring wizyjny obejmie swoim zasięgiem drogę publiczną oraz nieruchomość Skarżących. Zobowiązany intencjonalnie kierował zatem obiektyw urządzenia obrotowego na obszar znajdujący się poza granicami jego posesji. Co przy tym istotne, działania takie podejmowane były także po złożeniu w piśmie z 23 grudnia 2025 r. oświadczenia o zaprzestaniu monitorowania nieruchomości Skarżących oraz drogi publicznej – z nagrań przekazanych przez Komendanta Policji wynika bowiem, że R. T. do jednego z zawiadomień dotyczących popełnienia przez Skarżących wykroczenia załączył nagranie utrwalone 7 stycznia 2026 r., na którym widoczne są zarówno droga publiczna, jak i nieruchomość Skarżących (zob. pkt 16 uzasadnienia). Potwierdza to zatem nie tylko umyślny charakter naruszenia, ale także wolę wprowadzenia organu nadzorczego w błąd co do wykonania orzeczonego nakazu.

55.

Jak przy tym wyjaśniono powyżej (zob. pkt 40 uzasadnienia), R. T. był również świadomy, że zgodnie ze stanowiskiem Prezesa UODO przedstawionym w Decyzji, deklarowany przez niego cel w postaci konieczności udokumentowania przestępstw i wykroczeń nie legalizuje monitorowania obszaru znajdującego się poza jego nieruchomością. Organ nadzorczy w Decyzji jasno wskazał także, że przywrócenie przetwarzania do stanu zgodnego z prawem powinno polegać na zmianie miejsca montażu urządzeń obrotowych w sposób uniemożliwiający objęcie ich zasięgiem obszaru wykraczającego poza nieruchomość Zobowiązanego, ewentualnie na ich demontażu albo na ich zastąpieniu urządzeniami stacjonarnymi (zob. pkt 43 uzasadnienia). Mimo takiej wiedzy, R. T. zdemontował kamerę obrotową umieszczoną na frontowej części domu dopiero w marcu 2026 r., po tym, gdy organ nadzorczy powziął od Skarżącej informację o dalszym stosowaniu przez Zobowiązanego takiego urządzenia i wezwał go do złożenia wyjaśnień w tym zakresie.

56.

Mając na uwadze powyższe należy dojść do wniosku, że Zobowiązany świadomie i celowo nie przestrzegał orzeczonego Decyzją nakazu. Naruszenie miało zatem charakter umyślny, co stanowi okoliczność wpływającą obciążająco na wysokość administracyjnej kary pieniężnej.

Stopień współpracy z organem nadzorczym w celu usunięcia naruszenia oraz złagodzenia jego ewentualnych negatywnych skutków (art. 83 ust. 2 lit. f) rozporządzenia 2016/679).

57.

Oceniając przesłankę z art. 83 ust. 2 lit f) rozporządzenia 2016/679 wskazać należy, że Zobowiązany w toku czynności wyjaśniających prowadzonych pod sygn. DKE.560.282.2025.(…) udzielał wprawdzie wyjaśnień na wezwanie organu, jednak zgodnie ze stanowiskiem EROD „ogólny obowiązek współpracy spoczywa na administratorze i podmiocie przetwarzającym zgodnie z art. 31 RODO, a jej brak może prowadzić do nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 83 ust. 4 lit. a) RODO. Należy zatem uznać, że zwykły obowiązek współpracy ma charakter obligatoryjny i w związku z tym powinien być uznawany za okoliczność neutralną (a nie łagodzącą)” (zob. pkt 96 Wytycznych 04/2022).

58.

Na względzie należało mieć jednak także fakt, że wyjaśnienia składane przez Zobowiązanego bywały sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy. R. T. w piśmie z 23 grudnia 2025 r. zadeklarował „nie prowadzę monitoringu obejmującego teren państwa R. oraz drogi publicznej. Kamera będąca przedmiotem skargi jest skierowana wyłącznie na moją nieruchomość (…)” (zob. pkt 7 uzasadnienia), podczas gdy Komendant Policji przekazał organowi nadzorczemu informację o załączeniu przez Zobowiązanego do składanych zawiadomień nagrań, utrwalonych przy pomocy monitoringu wizyjnego po uprawomocnieniu się Decyzji, na których widoczne były zarówno droga publiczna, jak i nieruchomość Skarżących (zob. pkt 8 uzasadnienia). Następnie, w piśmie z 14 lutego 2026 r. Zobowiązany wskazał „[z]apewniam, że stan mojego monitoringu pozostaje zgodny z Decyzją GIODO, a jej wykonanie zostało przeze mnie w pełni zrealizowane poprzez trwałe ograniczenie pola widzenia urządzeń do granic mojej nieruchomości” (zob. pkt 10 uzasadnienia). Po złożeniu przez R. T. tego zapewnienia, Prezes UODO otrzymał od Skarżącej informację o dalszym posiadaniu przez Zobowiązanego kamery obrotowej, której zasięgiem objęte mogły zostać droga publiczna oraz nieruchomość Skarżących (zob. pkt 12 uzasadnienia). R. T. wymienił to urządzenie na kamerę stacjonarną dopiero po otrzymaniu pisma, w którym Prezes UODO wezwał go m.in. do wyjaśnienia, czy kamera widoczna na zdjęciach przekazanych przez Skarżącą jest urządzeniem obrotowym (zob. pkt 14 uzasadnienia).

59.

Tym samym Zobowiązany podjął działania skutkujące wykonaniem nakazu nałożonego na niego Decyzją, jednak istotnym czynnikiem w procesie prowadzącym do ustania stanu naruszenia była aktywność organu nadzorczego. Dopiero w wyniku kierowanych do R. T. kolejnych wezwań do uzupełnienia wyjaśnień, będących skutkiem informacji uzyskanych od Skarżącej oraz Komendanta Policji, Zobowiązany w marcu 2026 r. dostosował posiadany system monitoringu do wymogów wynikających z Decyzji i w miejsce kamer obrotowych zamontował urządzenia stacjonarne. Mając jednocześnie na względzie opisaną w punkcie 58 uzasadnienia kwestię składania przez Stronę wyjaśnień niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy, które wprowadzały organ nadzorczy w błąd, przesłankę z art. 83 ust. 2 lit. f) rozporządzenia 2016/679 należało uznać za mającą obciążający wpływ na wymiar nakładanej kary.

60.

W tym miejscu podkreślić należy, że Prezes UODO uwzględnił również fakt ostatecznego wykonania przez Zobowiązanego nakazu nałożonego na niego Decyzją – okoliczność ta miała łagodzący wpływ na wymiar kary i została rozpatrzona w ramach przesłanki z art. 83 ust. 2 lit. k) rozporządzenia 2016/679 (zob. pkt 64 uzasadnienia).

Kategorie danych osobowych, których dotyczyło naruszenie (art. 83 ust. 2 lit. g) rozporządzenia 2016/679).

61.

Analizując przesłankę z art. 83 ust. 2 lit. g) rozporządzenia 2016/679, w pierwszej kolejności wskazać należy, że naruszenie stwierdzone w niniejszej sprawie, chociaż formalnie dotyczy niewykonania przez Zobowiązanego obowiązku ciążącego na nim wobec Prezesa UODO (niewykonania jego nakazu), a nie wobec osób, których dane przetwarza, odnosi się też do konkretnych procesów przetwarzania, a więc i do konkretnych danych osobowych podlegających temu przetwarzaniu. Skutkiem nieprzestrzegania nakazu Decyzji było dalsze przetwarzanie przez R. T. – wbrew nakazowi Prezesa UODO – konkretnych danych osobowych, które można przypisać – zgodnie z art. 83 ust. 2 lit. g) rozporządzenia 2016/679 – do konkretnych kategorii i w oparciu o tę klasyfikację ocenić w kontekście ustalenia właściwej sankcji za naruszenie wiążące się z tymi danymi osobowymi.

62.

W przedmiotowej sprawie Zobowiązany przetwarzał, wbrew nakazowi nałożonemu przez Prezesa UODO, dane osobowe Skarżących w zakresie ich wizerunku, a także informacji dotyczących sposobu ich zachowania, aktywności i przemieszczania się w przestrzeni objętej monitoringiem. Dane takie nie kwalifikują się wprawdzie do danych osobowych szczególnej kategorii i tym samym nie są objęte rygorami przetwarzania, o których mowa w art. 9 i 10 rozporządzenia 2016/679, jednakże ich przetwarzanie przy pomocy monitoringu wizyjnego może prowadzić do istotnej ingerencji w prywatność osób, których dane dotyczą – od dyskomfortu psychicznego związanego z poczuciem obserwowania przez osobę nieuprawnioną aż po stres związany z koniecznością uczestniczenia w zainicjowanych przez monitorującego postępowaniach przed organami ścigania i organami wymiaru sprawiedliwości. Prezes UODO miał przy tym na uwadze istniejący między Skarżącymi a Zobowiązanym wieloletni konflikt sąsiedzki (zob. pkt 51 uzasadnienia), którego strony kierują wzajemne oskarżenia do instytucji publicznych. Jak już jednak podkreślono wcześniej, okoliczność ta może świadczyć o minimalizacji stopnia ingerencji w prawa podmiotów danych, ale nie legalizuje samego naruszenia.

63.

Uwzględniając wszystkie wskazane powyżej okoliczności, organ nadzorczy uznał, że przesłanka z art. 83 ust. 2 lit. g) rozporządzenia 2016/679 ma obciążający wpływ na ocenę naruszenia podlegającego ocenie w niniejszej sprawie.

64.

Ustalając wysokość administracyjnej kary pieniężnej, Prezes UODO uwzględnił na korzyść Zobowiązanego, w ramach przesłanki z art. 83 ust. 2 lit. k) rozporządzenia 2016/679, fakt ostatecznego wykonania przez Zobowiązanego nakazu nałożonego na niego Decyzją, a tym samym doprowadzenia procesu przetwarzania do stanu zgodnego z prawem. Okoliczność ta miała zatem łagodzący wpływ na wymiar nałożonej kary, jednakże w ograniczonym stopniu. Prezes UODO nie mógł bowiem pominąć, iż istotnym czynnikiem w procesie prowadzącym do ustania stanu naruszenia była aktywność organu nadzorczego – dopiero w wyniku kierowanych do R. T. kolejnych wezwań do uzupełnienia wyjaśnień, będących skutkiem informacji uzyskanych od Skarżącej oraz Komendanta Policji, Zobowiązany w marcu 2026 r. dostosował posiadany system monitoringu do wymogów wynikających z Decyzji i w miejsce kamery obrotowej na froncie domu zamontował urządzenie stacjonarne (zob. pkt 58-59 uzasadnienia). Sytuację tę należało zatem odróżnić od przypadków, w których do usunięcia naruszenia dochodzi w pełni z inicjatywy administratora lub podmiotu przetwarzającego, a tym samym przyjąć, że łagodzący wpływ tej okoliczności na wymiar kary jest ograniczony.

65.

Pozostałe, niżej wskazane okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, po dokonaniu oceny ich wpływu na stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie, zostały przez Prezesa UODO uznane za neutralne, to znaczny niemające ani obciążającego, ani łagodzącego wpływu na wymiar orzeczonej administracyjnej kary pieniężnej.

Działania podjęte przez administratora w celu zminimalizowania szkody poniesionej przez osoby, których dane dotyczą (art. 83 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2016/679).

66.

W kontekście tej przesłanki istotny jest cel, jakiemu ma służyć działanie administratora, czyli zminimalizowanie szkody poniesionej przez osoby, których dane dotyczą. W niniejszej sprawie brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących na materializację szkód po stronie podmiotów danych (jak wskazano w pkt 51 uzasadnienia możliwe jest jedynie stwierdzenie ryzyka ich wystąpienia), zatem na Zobowiązanym nie ciążył obowiązek podjęcia jakichkolwiek działań mających na celu ich zminimalizowanie. Podkreślić przy tym należy, że na ocenę omawianej przesłanki nie ma wpływu fakt ustania w marcu 2026 r. stanu naruszenia na skutek trwałego ograniczenia stosowanego przez Zobowiązanego monitoringu do granic jego nieruchomości. R. T. dostosował stosowany monitoring do stanu zgodnego z prawem w celu wykonania nałożonego na niego nakazu, a nie w celu zminimalizowania szkody poniesionej przez podmioty danych, a okoliczność ta została uwzględniona przez organ nadzorczy w ramach przesłanki z art. 83 ust. 2 lit. k) rozporządzenia 2016/679 (zob. pkt 64 uzasadnienia).

Stopień odpowiedzialności administratora z uwzględnieniem środków technicznych i organizacyjnych wdrożonych przez niego na mocy art. 25 i 32 rozporządzenia 2016/679 (art. 83 ust. 2 lit d) rozporządzenia 2016/679).

67.

Stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie nie ma związku ze środkami organizacyjnymi i technicznymi wdrożonymi przez Zobowiązanego w celu zapewnienia ochrony danych osobowych oraz bezpieczeństwa przetwarzania. Stopień odpowiedzialności za te środki (za ich stan, adekwatność do ryzyk, skuteczność itp.) nie może mieć zatem wpływu na wysokość orzeczonej administracyjnej kary pieniężnej.

Wszelkie stosowne wcześniejsze naruszenia ze strony administratora (art. 83 ust. 2 lit. e rozporządzenia 2016/679).

68.

Prezes UODO nie stwierdził po stronie Zobowiązanego jakichkolwiek wcześniejszych naruszeń przepisów o ochronie danych osobowych, w związku z czym brak jest podstaw do traktowania tej okoliczności jako obciążającej. Jednocześnie jednak obowiązkiem każdego administratora jest przestrzeganie przepisów prawa, z uwagi na co brak wcześniejszych naruszeń nie może być traktowany jako okoliczność łagodząca przy wymierzaniu sankcji. Taka ocena zgodna jest ze stanowiskiem wyrażonym przez EROD w Wytycznych 04/2022, zgodnie z którym „[b]rak wcześniejszych naruszeń nie może (…) zostać uznany za okoliczność łagodzącą, ponieważ przestrzeganie przepisów [rozporządzenia 2016/679] stanowi normę. Brak wcześniejszych naruszeń można uznać za okoliczność o charakterze neutralnym” (zob. pkt 94 Wytycznych 04/2022).

Sposób, w jaki organ nadzorczy dowiedział się o naruszeniu, w szczególności, czy i w jakim zakresie administrator zgłosił naruszenie (art. 83 ust. 2 lit. h) rozporządzenia 2016/679).

69.

Prezes UODO stwierdził naruszenie w postaci nieprzestrzegania przez Zobowiązanego nakazu orzeczonego Decyzją z urzędu, w rezultacie podjętych pod sygn. DKE.560.282.2025.(…) czynności, mających na celu sprawdzenie wykonania Decyzji. Zgodnie z Wytycznymi 04/2022 „[w] przypadku gdy organ nadzorczy dowiedział się o naruszeniu na przykład w wyniku skargi lub w toku postępowania, co do zasady element ten należy uznać również za okoliczność neutralną” (zob. pkt 99 Wytycznych 04/2022), dlatego też przesłanka z art. 83 ust. 2 lit. h) rozporządzenia 2016/679, jako okoliczność neutralna, nie miała wpływu na wysokość nałożonej kary.

Jeżeli wobec administratora, którego sprawa dotyczy, zostały wcześniej zastosowane w tej samej sprawie środki, o których mowa w art. 58 ust. 2 – przestrzeganie tych środków (art. 83 ust. 2 lit. i) rozporządzenia 2016/679).

70.

Przed wydaniem niniejszej decyzji Prezes UODO nie stosował wobec administratora w rozpatrywanej sprawie środków określonych w art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, dlatego też przesłanka ta nie podlega ocenie w niniejszej sprawie i nie ma wpływu na wymiar orzeczonej administracyjnej kary pieniężnej.

Stosowanie zatwierdzonych kodeksów postępowania na mocy art. 40 lub zatwierdzonych mechanizmów certyfikacji na moc art. 42 (art. 83 ust. 2 lit j) rozporządzenia 2016/679).

71.

Zobowiązany nie stosuje zatwierdzonych kodeksów postępowania ani zatwierdzonych mechanizmów certyfikacji, o których mowa w przepisach rozporządzenia 2016/679. Przyjęcie powyższych środków, wdrożenie oraz stosowanie nie jest jednak – jak stanowią przepisy rozporządzenia 2016/679 – obowiązkowe dla administratora, dlatego też przesłanka z art. 83 ust. 2 lit. j) rozporządzenia 2016/679, jako okoliczność neutralna, nie miała wpływu na wysokość nałożonej kary.

Wszelkie inne obciążające lub łagodzące czynniki mające zastosowanie do okoliczności sprawy, takie jak osiągnięte bezpośrednio lub pośrednio w związku z naruszeniem korzyści finansowe lub uniknięte straty (art. 83 ust. 2 lit. k) rozporządzenia 2016/679).

72.

Prezes UODO, wszechstronnie rozpatrując sprawę, nie odnotował innych niż opisane powyżej okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę naruszenia i na wysokość orzeczonej administracyjnej kary pieniężnej. Nie stwierdzono również, aby administrator w związku z naruszeniem odniósł jakiekolwiek korzyści finansowe lub uniknął tego rodzaju strat. Brak jest więc podstaw do traktowania tej okoliczności jako obciążającej.

VI. Ustalenie wysokości administracyjnej kary pieniężnej

73.

Ustalając wysokość administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na Zobowiązanego, będącego osobą fizyczną, Prezes UODO nie mógł zastosować metodyki przedstawionej przez EROD w Wytycznych 04/2022. Zgodnie bowiem z tym dokument „[p]rzedstawione wytyczne mają zastosowanie do wszystkich rodzajów administratorów i podmiotów przetwarzających zgodnie z art. 4 ust. 7 i 8 RODO, z wyjątkiem osób fizycznych, niebędących przedsiębiorcami” (zob. pkt 9 Wytycznych 04/2022). Powyższe zastrzeżenie ma zastosowanie w odniesieniu do Zobowiązanego, który nie jest przedsiębiorcą, a przetwarzanie danych, których dotyczy Decyzja nakazująca, nie było związane z działalnością gospodarczą. Wyłączenie zastosowania Wytycznych 04/2022 w sprawach takich, jak niniejsza jest oczywiste, gdyż przedstawiony w Wytycznych 04/2022 proces kalkulacji administracyjnej kary pieniężnej w znacznym stopniu odnosi się do podmiotów posiadających status przedsiębiorcy, a jednym z jej kluczowych elementów jest ustalenie wysokości administracyjnej kary pieniężnej w relacji do wartości rocznego światowego obrotu przedsiębiorstwa.

74.

Niemniej jednak aktualne – również w niniejszej sprawie – pozostają w ocenie Prezesa UODO wskazówki EROD dotyczące oceny przez organ nadzorczy okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679 (które to wskazówki Prezes UODO miał na uwadze dokonując oceny przesłanek wymiaru kary – zob. pkt 47-72 uzasadnienia), a także ogólne wytyczne EROD odnoszące się do zastosowania art. 83 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, to jest do oceny zasad skuteczności, proporcjonalności i odstraszającego charakteru administracyjnej kary pieniężnej.

75.

Tym samym, organ nadzorczy skorzystał z przedstawionej w Wytycznych 04/2022 metodyki jedynie pomocniczo i w ograniczonym zakresie, a ustalając wysokość administracyjnej kary pieniężnej, oparł się na ogólnych zasadach wymiaru kary przewidzianych w art. 83 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. Zgodnie z przywołanym przepisem, zadaniem organu nadzorczego jest zapewnienie, aby stosowane administracyjne kary pieniężne były w każdym indywidualnym przypadku skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. O skuteczności sankcji można mówić, gdy pozwala osiągnąć cel, dla którego ją wprowadzono. Proporcjonalność sankcji jest zagwarantowana, gdy nie przekracza ona progu dolegliwości określonego przez uwzględnienie okoliczności konkretnego przypadku. Sankcja jest zaś odstraszająca, jeśli realizuje względy prewencji indywidualnej i generalnej. Innymi słowy, stanowi czytelny sygnał o dezaprobowaniu naruszenia dla społeczeństwa, a także dla samego adresata sankcji^[8].

76.

Mając na uwadze przywołane powyżej zasady wymiaru administracyjnych kar pieniężnych nakładanych za naruszenie rozporządzenia 2016/679, ustalając wysokość kary nakładanej na R. T., Prezes UODO był zobowiązany do uwzględnienia z jednej strony powagi naruszenia oraz wszelkich okoliczności obciążających i łagodzących występujących w tej konkretnej sprawie, zaś z drugiej strony możliwości finansowych Strony.

77.

Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że stwierdzone naruszenie należy ocenić jako cechujące się znaczną powagą. W ramach tej oceny wzięte zostały pod uwagę te przesłanki spośród wymienionych w art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, które składają się na „powagę” naruszenia, to jest: charakter, waga i czas trwania naruszenia przy uwzględnieniu charakteru, zakresu lub celu danego przetwarzania, liczby poszkodowanych osób, których dane dotyczą, oraz rozmiaru poniesionej przez nie szkody (art. 83 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2016/679), umyślny charakter naruszenia (art. 83 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2016/679) oraz kategorie danych osobowych, których dotyczyło naruszenie (art. 83 ust. 2 lit. g) rozporządzenia 2016/679). Szczegółowa ocena tych okoliczności przedstawiona została powyżej (zob. pkt 47-56 oraz 61-63 uzasadnienia). Rozważenie ich łącznego wpływu na ocenę stwierdzonego w niniejszej sprawie naruszenia, traktowanego jako całość, prowadzi do wniosku, że poziom jego powagi jest znaczny.

78.

Przy ocenie wagi naruszenia konieczne jest również wskazanie na jego dwa negatywne aspekty – zauważyć należy, że jednym swoim zachowaniem Strona naruszyła zarówno uprawnienia Prezesa UODO, jak i prawa i wolności osób, których dane dotyczą. Z jednej strony Zobowiązany naruszył wprost jedno z podstawowych uprawnień naprawczych organu nadzorczego, tj. określone w art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679 uprawnienie do nakazania administratorowi spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą. Naruszenie to godzi w podstawę systemu ochrony danych osobowych zbudowanego przepisami rozporządzenia 2016/679, przewidującego – dla zapewnienia jego skuteczności – centralną rolę organów nadzorczych dysponujących określonymi środkami naprawczymi – m.in. uprawnieniami do stosowania wobec administratorów i podmiotów przetwarzających nakazów, a także sankcjami mającymi na celu egzekwowanie tych nakazów i szerzej – zapewnienie stosowania przepisów rozporządzenia 2016/679. Z drugiej natomiast strony Zobowiązany swoim działaniem naruszył prawa i wolności osób, których dane przetwarzał wbrew nakazowi Decyzji. Pomimo iż naruszenie stwierdzone niniejszą decyzją dotyczy z istoty rzeczy relacji między administratorem a organem nadzorczym, a nie między administratorem a osobą, której dane dotyczą, to wywołuje ono skutki również wobec osób, których dane Zobowiązany przetwarzał, na co organ nadzorczy wskazał w punkcie 51 uzasadnienia. Takie wieloaspektowe naruszenie przez Zobowiązanego porządku prawnego uzasadnia uznanie, iż cechowało się ono znaczną powagą, a w konsekwencji zastosowanie sankcji w postaci administracyjnej kary pieniężnej.

79.

Jak wskazano w punkcie 76 uzasadnienia, ustalając wysokość kary, organ nadzorczy uwzględnił również pozostałe (poza uwzględnionymi w ocenie powagi naruszenia) okoliczności wskazane w art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679. Szczegółowa analiza i uzasadnienie wpływu każdej z nich na ocenę naruszenia przedstawione zostały powyżej (zob. pkt 57-59 oraz 64-72 uzasadnienia). Prezes UODO uznał, że okolicznością obciążającą w niniejszej sprawie była przesłanka przewidziana w art. 83 ust. 2 lit. f) rozporządzenia 2016/679, tj. niezadowalający stopień współpracy z organem nadzorczym w celu usunięcia naruszenia oraz złagodzenia jego ewentualnych negatywnych skutków (zob. 57-59 uzasadnienia). Za okoliczność łagodzącą, jednak wpływającą na wymiar kary jedynie w ograniczonym zakresie, Prezes UODO uznał – w ramach przesłanki z art. 83 ust. 2 lit. k) rozporządzenia 2016/679 – fakt ostatecznego wykonania przez Zobowiązanego nakazu nałożonego na niego Decyzją, a tym samym doprowadzenia procesu przetwarzania do stanu zgodnego z prawem (zob. pkt 64 uzasadnienia). Pozostałe przesłanki z art. 83 ust. 2 nie miały wpływu ani łagodzącego, ani obciążającego na ocenę naruszenia i w konsekwencji na wymiar kary pieniężnej.

80.

Wytyczne 04/2022 wskazują, że ustalając wysokość administracyjnej kary pieniężnej organ nadzorczy sprawdza, „czy wysokość kary pieniężnej jest proporcjonalna zarówno do wagi naruszenia, jak i do wielkości przedsiębiorstwa, do którego należy jednostka, która dopuściła się naruszenia”. W tym kontekście EROD odsyła również do wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach C-387/97 i C-278/01 wskazujących, że kara pieniężna powinna być „proporcjonalna do możliwości finansowych” ukaranego podmiotu (zob. pkt. 139 Wytycznych 04/2022). Wskazówki te nie dotyczą sytuacji, gdy sprawcą naruszenia jest osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą. Jednakże w ocenie Prezesa UODO słuszne, a także mające ogólne znaczenie odnoszące się do wszystkich rodzajów administratorów, jest uwzględnienie przy ocenie proporcjonalności orzeczonej wobec nich kary „wielkości” administratora będącego sprawcą naruszenia. W przypadku osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej „wielkość” administratora wyznacza – w ocenie Prezesa UODO – zakres, skala jego działalności (zarówno życiowej, jak i tej prowadzonej w zakresie przetwarzania danych osobowych), natomiast „możliwości finansowe” – poziom jego dochodów i jego stan majątkowy. Uwzględnienie tych okoliczności pozwala na określenie stopnia dolegliwości kary tak, by z jednej strony była ona skuteczna i odstraszająca, tym samym spełniając swoje cele, natomiast z drugiej strony – by jej zapłata lub wyegzekwowanie nie nastąpiło kosztem zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencjalnych osoby ukaranej.

81.

W niniejszej sprawie, celem ustalenia wysokości kary odpowiadającej zasadom określonym w art. 83 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, Prezes UODO wezwał Zobowiązanego do przedstawienia informacji o jego dochodach osiągniętych w 2025 r. W odpowiedzi na wezwanie organu R. T. złożył pismo z 2 czerwca 2026 r., do którego załączył kopię zeznania podatkowego PIT-37 za rok 2025. Z dokumentu tego wynika, że w roku poprzedzającym wydanie niniejszej decyzji Strona uzyskała przychód w wysokości (…) zł. Jednocześnie Zobowiązany załączył do pisma (…).

82.

Mając na uwadze wszystkie opisane powyżej okoliczności, w tym znaczną powagę naruszenia oraz wszelkie okoliczności obciążające i łagodzące występujące w tej konkretnej sprawie, a także możliwości finansowe Zobowiązanego, wynikające z przedstawionych w piśmie z 2 czerwca 2026 r. informacji, Prezes UODO uznał za zasadne wymierzenie Stronie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 350 EUR, stanowiącej równowartość 1470 zł po przeliczeniu według średniego kursu euro z 28 stycznia 2026 r., wynoszącego 1 euro = 4,2009 zł. Kara pieniężna we wskazanej wyżej wysokości, będąc w ocenie Prezesa UODO karą proporcjonalną, spełni również pozostałe funkcje, przewidziane w art. 83 ust. 1 rozporządzenia 2016/67– będzie karą skuteczną i odstraszającą.

83.

Administracyjna kara pieniężna w kwocie 1470 zł, nałożona w tych konkretnych, indywidualnych okolicznościach sprawy będzie skuteczna, ponieważ jako środek o charakterze represyjnym zezwoli na realne ukaranie R. T. za dopuszczenie się naruszenia w postaci nieprzestrzegania nakazu orzeczonego przez organ nadzorczy. Pozwoli też na osiągnięcie jej celu prewencyjnego, jakim jest zapobieżenie w przyszłości naruszeniom – takim samym lub podobnym do stwierdzonego w niniejszej sprawie – dokonywanym zarówno przez administratora, jak i przez inne podmioty.

84.

Zdaniem organu nadzorczego orzeczona kara będzie również proporcjonalna do stwierdzonego naruszenia przepisów rozporządzenia 2016/679. Proporcjonalność zastosowanej sankcji wyraża się również w tym, że ustalona przez organ nadzorczy kwota kary nie będzie stanowić dla Zobowiązanego nadmiernego obciążenia – mając na uwadze sytuację finansową R. T., należy uznać, że jest on w stanie ponieść wymierzoną karę, która nie będzie zagrożeniem dla możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

85.

W ocenie Prezesa UODO administracyjna kara pieniężna w wysokości 1470 zł spełni również w tych konkretnych okolicznościach sprawy funkcję prewencyjną, albowiem wskaże tak Zobowiązanemu, jak i innym administratorom, że organ nadzorczy – stojąc na straży przepisów o ochronie danych osobowych – będzie egzekwował odpowiedzialność ww. podmiotów za nieprzestrzeganie orzeczonych nakazów.

86.

W okolicznościach tej konkretnej sprawy organ nadzorczy uznał, że nałożenie na Zobowiązanego administracyjnej kary pieniężnej było konieczne i uzasadnione, a zastosowanie jakiegokolwiek innego środka naprawczego przewidzianego w art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, w szczególności zaś poprzestanie na upomnieniu (art. 58 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2016/679), nie byłoby proporcjonalne do stwierdzonych nieprawidłowości. W tym kontekście warto podkreślić, że zgodnie z motywem 148 rozporządzenia 2016/679, upomnienie może zostać zastosowane zamiast administracyjnej kary pieniężnej w przypadku naruszenia niewielkiej wagi lub gdy kara pieniężna stanowiłaby dla osoby fizycznej nieproporcjonalne obciążenie. W myśl przywołanego motywu 148 „[p]owinno się jednak zwrócić należytą uwagę na charakter, wagę oraz czas trwania naruszenia, na to, czy naruszenie nie było umyślne, na działania podjęte dla zminimalizowania szkody, na stopień odpowiedzialności lub wszelkie mające znaczenie wcześniejsze naruszenia, na sposób, w jaki organ nadzorczy dowiedział się o naruszeniu, na przestrzeganie środków nałożonych na administratora lub podmiot przetwarzający, na stosowanie kodeksów postępowania oraz wszelkie inne czynniki obciążające lub łagodzące”. W realiach niniejszej sprawy nie sposób uznać, że naruszenie miało charakter niewielki w rozumieniu motywu 148 rozporządzenia 2016/679. Przedstawiona powyżej analiza stanu faktycznego sprawy, a także szczegółowa ocena przesłanek z art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679 świadczą o poważnym charakterze naruszenia. Jedyną przesłanką łagodzącą, działającą na korzyść Zobowiązanego, był fakt ostatecznego wykonania przez Zobowiązanego nakazu nałożonego na niego Decyzją, a tym samym doprowadzenia procesu przetwarzania do stanu zgodnego z prawem, uwzględniony w ramach przesłanki z art. 83 ust. 2 lit. k) rozporządzenia 2016/679. Nie sposób jednakże pominąć, że do wykonania Decyzji doszło dopiero po upływie kilku miesięcy od dnia, w którym stała się ona prawomocna, a jednocześnie istotnym czynnikiem w procesie prowadzącym do ustania stanu naruszenia była aktywność organu nadzorczego (zob. pkt 58-59 uzasadnienia). Tym samym, uwzględniając wszystkie okoliczności, o których mowa w motywie 148 rozporządzenia 2016/679, nie sposób uznać rozpatrywanego naruszenia za niewielkie, a zastosowanie wyłącznie upomnienia nie zapewniłoby w ocenie Prezesa UODO skutecznej i odstraszającej reakcji na stwierdzone naruszenie.

87.

Jednocześnie należy przyjąć, że nałożona administracyjna kara pieniężna nie będzie stanowiła dla Zobowiązanego nieproporcjonalnego obciążenia, którą to okoliczność (zgodnie z motywem 148 rozporządzenia 2016/679) również należy uwzględnić w przypadku orzekania kary pieniężnej wobec osoby fizycznej. Organ nadzorczy ustalił karę na poziomie 1470 zł (równowartość 350 EUR), co odpowiada około (…)% przychodu osiągniętego przez Zobowiązanego w roku poprzedzającym wydanie niniejszej decyzji w wysokości (…) PLN (zob. pkt 81 uzasadnienia). Wysokość orzeczonej kary uwzględnia zarówno indywidualną sytuację ekonomiczną Zobowiązanego, jak i konieczność zachowania proporcjonalności sankcji. Jak wskazano przy tym powyżej, kara pozostaje jednocześnie na poziomie zapewniającym realizację funkcji represyjnej, prewencyjnej i odstraszającej, o których mowa w art. 83 ust. 1 rozporządzenia 2016/679.

88.

Podkreślenia wymaga, że zastosowanie środka naprawczego w postaci administracyjnej kary pieniężnej jest w niniejszej sprawie uzasadnione także ze względu na specyfikę stwierdzonego naruszenia, tj. nieprzestrzegania nakazu orzeczonego przez organ nadzorczy, który to nakaz nie polega na dokonaniu jednorazowej i nieodwracalnej czynności (jak np. spełnienie obowiązku informacyjnego wobec podmiotu danych). W sytuacji gdy nakaz polega – jak w niniejszej sprawie – na powstrzymaniu się na przyszłość od pewnych bezprawnych zachowań (na „zaprzestaniu przetwarzania danych osobowych”), administrator – po chwilowym dostosowaniu się do nakazu organu nadzorczego – w każdej chwili powrócić może do działania naruszającego ten nakaz. W ocenie Prezesa UODO takiemu działaniu zapobiec może jedynie dolegliwa sankcja w postaci administracyjnej kary pieniężnej i zagrożenie zastosowaniem co najmniej tak samo surowej kary w przypadku ponownego naruszenia nakazu orzeczonego przez organ nadzorczy.

89.

Na koniec warto także zwrócić uwagę na tzw. ogólny efekt odstraszający kary pieniężnej lub inaczej mówiąc wzgląd na prewencję ogólną przy zastosowaniu tego rodzaju sankcji. Prezes UODO zauważa dużą skalę zjawiska bezprawnego, czy też stosowanego niezgodnie z przepisami rozporządzenia 2016/679, tzw. „monitoringu prywatnego”, często używanego nie jako środek ochrony życia, zdrowia lub mienia użytkownika tego monitoringu, lecz jako narzędzie w rozstrzyganiu konfliktów sąsiedzkich. Decyzje Prezesa UODO nakazujące dostosowanie tego sposobu przetwarzania danych osobowych do przepisów rozporządzenia 2016/679 bywają ignorowane przez administratorów stosujących monitoring. Nakazy Prezesa UODO bywają również wykonywane tylko częściowo lub pozornie. Zdarzają się też sytuacje powrotu – po czasowym tylko dostosowaniu się do nakazu Prezesa UODO – do bezprawnego przetwarzania danych sąsiadów lub innych osób za pomocą monitoringu wizyjnego. W tym kontekście kara orzeczona w niniejszej sprawie powinna mieć w wymiarze ogólnym efekt odstraszający. Powinna wskazywać administratorom i podmiotom przetwarzającym, że naruszenie polegające na niewykonaniu nakazu organu nadzorczego jest poważnym naruszeniem, które podlega również sankcjom finansowym.

Mając na uwadze powyższe, Prezes UODO orzekł jak w sentencji.