Decision logo
Warszawa, 13 sierpnia 2026nieprawomocna

Decyzja ZSZZS.421.9.2019

Na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) w związku z art. 7 ust. 1 i 2, art. 60, art. 90, art. 101 i art. 103 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), a także art. 57 ust. 1 lit. a) i h), art. 58 ust. 2 lit. d) oraz i), art. 83 ust. 1-3, art. 83 ust. 5 lit. a) w związku z art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 oraz art. 58 ust. 2 lit. b) w związku z art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 1 lit. b) i art. 32 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, ze zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”,
po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych przez (…) „Z.” z siedzibą w C. przy ul. (…), Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zwany dalej także „Prezesem UODO”,
I.
stwierdzając naruszenie przez (…) „Z.” z siedzibą w C. przy ul. (…) (dalej także „Administrator” lub „Szkoła”) przepisu art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, polegające na przetwarzaniu danych osobowych osób małoletnich przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy pomocy urządzeń monitoringu wizyjnego bez podstawy prawnej, co skutkuje naruszeniem art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679 i uregulowanej nim zasady przetwarzania zgodnie z prawem,
1.
nakłada na Administratora, za naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, administracyjną karę pieniężną w wysokości 52 511 PLN (słownie: pięćdziesiąt dwa tysiące pięćset jedenaście złotych),
2.
nakazuje Administratorowi dostosowanie operacji przetwarzania do przepisów rozporządzenia 2016/679, poprzez zaprzestanie przetwarzania danych osobowych osób małoletnich przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy pomocy urządzeń monitoringu wizyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.
II.
stwierdzając naruszenie przez Administratora przepisu art. 28 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, polegające na zawarciu umowy powierzenia danych osobowych do przetwarzania o treści niespełniającej wymogów ww. przepisu, tj. bez uwzględnienia przetwarzania danych osobowych osób małoletnich przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły za pomocą urządzeń monitoringu wizyjnego, udziela Administratorowi upomnienia;
III.
stwierdzając naruszenie przez Administratora przepisu art. 30 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2016/679, polegające na nieuwzględnieniu w treści rejestru czynności przetwarzania procesu przetwarzania danych osobowych osób małoletnich przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy pomocy urządzeń monitoringu wizyjnego, udziela Administratorowi upomnienia;
IV.
stwierdzając naruszenie przez Administratora przepisów art. 32 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2016/679, polegające na niewdrożeniu odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych w celu zminimalizowania ryzyka wiążącego się z przetwarzaniem danych osobowych osób małoletnich przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy pomocy urządzeń monitoringu wizyjnego, w szczególności wynikającego z przypadkowego lub niezgodnego z prawem zniszczenia, utraty, modyfikacji, nieuprawnionego ujawnienia lub nieuprawnionego dostępu do danych osobowych przesyłanych, przechowywanych lub w inny sposób przetwarzanych, na podstawie analizy ryzyka przetwarzania przy pomocy monitoringu wizyjnego danych osobowych małoletnich osób fizycznych przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły, uwzględniającej stan wiedzy technicznej, koszt wdrożenia oraz charakter, zakres, kontekst i cele przetwarzania oraz ryzyko naruszenia praw lub wolności ww. osób, udziela Administratorowi upomnienia.

Uzasadnienie

I. Kontrola Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych i jej ustalenia

1.
W dniach od 8 do 12 kwietnia 2019 r. na podstawie art. 78 ust. 1, art. 79 ust. 1 oraz art. 84 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 57 ust. 1 lit. a) i h), art. 58 ust. 1 lit. b), e) i f) rozporządzenia 2016/679, w celu zweryfikowania zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych, dokonano czynności kontrolnych u Administratora, którego organem prowadzącym jest X. (…) s.j. z siedzibą w C. przy ul. (…).
2.
Zakresem kontroli objęto przetwarzanie przez Administratora danych osobowych przy pomocy środków technicznych składających się na monitoring wizyjny i umożliwiających rejestrację obrazu, celem ustalenia, między innymi:
1)
podstawy prawnej przetwarzania danych osobowych,
2)
zakresu przetwarzanych danych osobowych,
3)
celu i rodzaju przetwarzanych danych osobowych,
4)
okresu przetwarzania danych osobowych,
5)
czy Administrator wdrożył odpowiednie środki techniczne i organizacyjne, aby przetwarzanie danych osobowych odbywało się zgodnie z rozporządzeniem 2016/679 z uwzględnieniem ryzyka naruszenia praw i wolności osób fizycznych, a także czy środki te są w razie potrzeby poddawane przeglądom i uaktualniane,
6)
czy Administrator powierzył przetwarzanie danych podmiotom przetwarzającym, a jeżeli tak to, czy powierzenie to nastąpiło zgodnie z wymogami art. 28 rozporządzenia 2016/679,
7)
czy Administrator danych prowadzi rejestr czynności przetwarzania danych osobowych.
3.
Jak wykazała kontrola, Administrator miał na dzień kontroli status szkoły niepublicznej na prawach szkoły publicznej. Ponadto, na dzień kontroli, do Szkoły uczęszczało (…) uczniów. W związku z prowadzoną działalnością edukacyjną, Administrator stosował na dzień kontroli system monitoringu wizyjnego jako element systemu bezpieczeństwa. Na zewnątrz i wewnątrz budynku Administratora zlokalizowane były kamery monitoringu wizyjnego, tj.: przy wejściach do ww. budynku, w przedsionku, holu wejściowym, w korytarzu z szafkami uczniowskimi, w przejściu po lewej stronie klatki schodowej, na korytarzach pierwszego i drugiego piętra budynku oraz w salach dydaktycznych.
4.
Na terenie Szkoły były zainstalowane dwa rejestratory monitoringu wizyjnego, które prowadziły całodobowy zapis nagrań[1]. W sekretariacie szkoły znajdował się rejestrator (…). W rejestratorze (…) liczba kanałów wynosiła (…), w tym (…) kamer było podłączonych (jedna z kamer o nazwie (…) była uszkodzona) oraz (…) wolne kanały. Pojemność dysku HDD wynosiła (…). W rejestratorze (…) założone były (…) konta o nazwach: (…). Wszystkie kamery z rejestratora (…) pracowały w trybie kolor i były ustawione w stałym kierunku na trwale określoną długość ogniskowej, co oznacza stały kąt pola widzenia.
5.
Rejestratory monitoringu wizyjnego zostały zainstalowane i uruchomione w Szkole w 2007 roku. System monitoringu był następnie modyfikowany; w latach 2007-2015 w system monitoringu wizyjnego włączane były sukcesywnie kolejne kamery - aż do (…) kamer składających się na system monitoringu wizyjnego w 2019 roku. Na dzień kontroli, w sekretariacie znajdowało się stanowisko sekretarki Szkoły, wyposażone w monitor, na którym wyświetlany był obraz bieżący z kamer (monitoringu wizyjnego). Monitor skierowany był do środka pomieszczenia, a obraz z niego był widoczny dla osób wchodzących do pomieszczenia sekretariatu.
6.
Wśród pracowników Szkoły, dostęp do obu rejestratorów posiadała D. W., dyrektor Szkoły oraz N. G., informatyk, z którym na dzień kontroli Szkoła zawarła umowę zlecenia. Na podstawie ww. umowy, N. G. wykonywał takie czynności, jak: sporządzanie kopii nagrań z rejestratorów monitoringu, naprawa sprzętu, zmiana ustawień rejestratora, podłączenie kamery, resetowanie systemu lub instalowanie aktualizacji oprogramowania rejestratorów. N. G., jeżeli zatem wymagała tego realizacja zgłoszenia, miał zapewniony dostęp do pomieszczenia, w którym znajdował się rejestrator. Na dzień kontroli, N. G. miał dostęp do rejestratorów około 2-3 tygodnie przed jej rozpoczęciem. Dostęp do sekretariatu, w którym znajduje się rejestrator monitoringu wizyjnego, miała również D. W..
7.
Za konserwację oraz naprawę rejestratorów odpowiadał N. G.. W przypadku serwisowania urządzeń monitoringu przez ww. podmiot, wszystkie czynności odbywały się w Szkole, bez udostępniania dysków wraz z danymi. Dyski rejestratorów do dnia kontroli nigdy nie były przekazywane podmiotom zewnętrznym.
8.
D. W. bądź N. G. mogli podłączyć monitor do rejestratora oraz uruchomić monitor tylko w przypadkach, kiedy było to konieczne. Przed (…) 2018 r., na wniosek policji, zostało przekazane nagranie z monitoringu wizyjnego Szkoły. Nagranie to zostało przeniesione z aplikacji przeglądarkowej na służbowy komputer dyrektora Szkoły a następnie zgrane na nośnik CD, po czym nagranie zostało usunięte z komputera. Płyta CD z nagraniem z monitoringu została osobiście przekazana upoważnionemu funkcjonariuszowi. Jedna z kamer z rejestratora (…) z niewiadomych Pani D. W. przyczyn uległa awarii na początku 2019 roku.
9.
Zgodnie ze złożonymi wyjaśnieniami[2] w toku kontroli, monitoring w szkole był prowadzony od początku funkcjonowania szkoły, tj. od 2007 r. Rada pedagogiczna w 2017 r. omawiała zapis statutu dotyczący stosowania monitoringu w szkole. Jednocześnie reprezentujący spółkę jawną wspólnicy, będący organem prowadzącym szkołę, w ramach planowanych inwestycji potwierdzili konieczność wprowadzenia monitoringu. Kwestia zasadności prowadzenia monitoringu nie była kiedykolwiek ponownie analizowana.
10.
Jako przyczyny prowadzenia monitoringu wizyjnego wskazano, że monitoring w szkole jest prowadzony dla wzmocnienia poczucia bezpieczeństwa, żeby wykluczyć między innymi dostęp do szkoły osób postronnych, dla wyjaśniania sytuacji konfliktowych lub zweryfikowania okoliczności ewentualnych wypadków oraz ochrony mienia Szkoły. Ponadto monitoring, według wyjaśnień Administratora, miał służyć do weryfikacji sprawowania opieki nad uczniami, np. na boisku.
11.
W ocenie dyrektora Szkoły, zastosowanie innych środków niż monitoring wizyjny, nie pozwoliłoby na zrealizowanie celu zapewnienia bezpieczeństwa, także ze względu na fakt, że liczba pracowników w szkole była niewystarczająca, żeby zapewnić bieżący nadzór w całej szkole. Monitoring wizyjny, w ocenie dyrektor szkoły, był bardziej skuteczny przez to, że w każdej chwili można odwołać się do jego zapisów, w celu weryfikacji przebiegu określonego zdarzenia oraz pozyskania materiału dowodowego.
12.
Odnosząc się do prowadzenia monitoringu w salach dydaktycznych, dyrektor Szkoły wskazała, że kamerę w sali dydaktycznej nr (…) zainstalowano w 2013 r. po zdarzeniu, gdy rodzice jednego z uczniów oskarżyli nauczyciela o wymierzanie kar cielesnych dzieciom. Wszyscy rodzice, w tym rodzice ww. ucznia, nie chcieli jednak zmiany nauczyciela. Nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej podniósł, że nie ma możliwości obrony przed tymi zarzutami. Na wspólnym zebraniu rodziców i nauczyciela, nauczyciel zawnioskował o zamontowanie kamery w sali nr (…), co, według Administratora, zaaprobowali rodzice. Rodzice zostali poinformowani, że monitoring ma charakter wewnętrzny i nie będzie im udostępniany.
13.
Dyrektor Szkoły wskazała na dwie sytuacje, w których wykorzystano zapis z monitoringu. Pierwsza sytuacja, to gdy nagranie z monitoringu zostało wykorzystane do rozwiązania konfliktu między uczniami (bójka) oraz druga, w której dziecko poczuło się niesprawiedliwie potraktowane przez nauczyciela i opowiedziało o tym zdarzeniu. Rodzic interweniował u dyrektora Szkoły w celu wyjaśnienia sytuacji, w efekcie czego dyrektor posłużyła się nagraniem z monitoringu. Rodzic ucznia nie miał dostępu do ww. nagrania. Kamerę w sali dydaktycznej nr (…) zainstalowano w roku 2015, ponieważ rodzice dwóch uczniów zakwestionowali metody dyscyplinowania uczniów. W celu wyjaśnienia sytuacji zostało zorganizowane spotkanie rodziców z nauczycielem. Rodzice w większości nie chcieli zmiany nauczyciela, jednak to oni złożyli propozycję wprowadzenia monitoringu w sali. Odbyło się głosowanie, w ramach którego rodzice uczniów opowiedzieli się za wprowadzeniem monitoringu. Rodzice i nauczyciel zostali powiadomieni przez e-dziennik o wprowadzeniu monitoringu.
14.
Uzasadnieniem dla wprowadzenia monitoringu na sali gimnastycznej była okoliczność, że są w niej prowadzone zajęcia sportowe i w ramach tych zajęć występuje większe prawdopodobieństwo doznania urazów i powstania sytuacji konfliktowych, które zdarzają się w trakcie ćwiczeń. Ponadto, monitoring prowadzony jest w celu wyeliminowania przypadków samowolnego przebywania na sali gimnastycznej uczniów. Sala gimnastyczna nie jest zamykana na klucz, w tym w przerwach pomiędzy zajęciami dydaktycznymi. Dyrektor Szkoły wskazała, że do tej pory nie było żadnego wypadku ani urazu na sali gimnastycznej, do którego niezbędne było skorzystanie z nagrania monitoringu. Monitoring był przeglądany w sytuacji konfliktów między uczniami (bójka, wrzucanie rzeczy jednego z uczniów do kosza). Przed salą zawieszono piktogram wraz z komunikatem o prowadzeniu monitoringu.
15.
Oba używane przez Administratora rejestratory miały techniczną możliwość maskowania konkretnych obszarów rejestrowanych przez kamery monitoringu w czasie rzeczywistym, natomiast w przypadku konieczności zanonimizowania posiadanego nagrania, Szkoła nie dysponowała na dzień kontroli programem umożliwiającym edytowanie nagrania w taki sposób. Zgodnie z wyjaśnieniami Szkoły, zastosowanie programu do maskowania nagrań nie było, jej zdaniem, konieczne, z uwagi na nieudostępnianie nagrań przez Szkołę.
16.
W zakresie przetwarzania danych przy pomocy monitoringu wizyjnego, Administrator powierzył przetwarzanie danych N. G., z którym została zawarta umowa zlecenia (umowa zlecenia (…)) oraz umowa powierzenia z (…) 2018 r. Umowa zlecenia zawarta z N. G. obejmowała obsługę informatyczną urządzeń w szkole. Administrator nie powierzył przetwarzania danych w zakresie monitoringu wizyjnemu innym podmiotom zewnętrznym.
17.
W Szkole przeprowadzono analizę ryzyka i ocenę skutków dla czynności przetwarzania dokonywanych jedynie przez osoby zatrudnione na stanowisku Samodzielnej księgowej[3] oraz na stanowisku Asystenta Dyrektora[4], na których były zatrudnione, odpowiednio, T. U. oraz N. F..
18.
W Szkole, na dzień kontroli, był prowadzony rejestr czynności przetwarzania. Członkowie grona pedagogicznego Szkoły zostali przeszkoleni w zakresie stosowania przepisów rozporządzenia 2016/679.

II. Wyjaśnienia pokontrolne Administratora i wszczęcie postępowania administracyjnego

19.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia stanu faktycznego w toku przeprowadzonej kontroli, Prezes UODO stwierdził naruszenie przez Administratora przepisów art. 5 ust. 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 1 lit. b) oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2016/679. W związku z powyższym, Prezes UODO, pismem z (…) 2024 r. (znak: ZSZZS.421.9.2019.(…)), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń przepisów o ochronie danych osobowych.

1. Pismo Administratora z (…) 2025 r.

20.
W odpowiedzi na ww. pismo Prezesa UODO, Administrator skierował do niego pismo z (…) 2025 r. zawierające wyjaśnienia odnośnie postawionych przez Prezesa UODO zarzutów. W ww. piśmie, Administrator wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do niego wydruków wiadomości poczty elektronicznej z (…) 2019 r., (…) 2022 r. i (…) 2022 r. oraz dowodu z wyjaśnień świadków: D. W., N. F. i M. M..
21.
Administrator wyjaśnił ponadto, że zainstalowanie przez Administratora kamer w salach lekcyjnych nr (…) oraz na sali gimnastycznej miało na celu zapewnienie bezpieczeństwa uczniów, a także ochronę ich mienia oraz mienia należącego do Szkoły. Zainstalowanie kamer stanowiło także reakcję na powtarzające się incydenty związane z konfliktami między uczniami i czynami chuligańskimi, jak również inne niestosowne zachowania uczniów, które zdarzały się w salach dydaktycznych oraz na sali gimnastycznej, podczas nieobecności nauczycieli. Administrator wyjaśnił, że nie ma innego, równie skutecznego jak monitoring wizyjny rozwiązania, które pozwoliłoby zapewnić bezpieczeństwo uczniów, podczas nieobecności nauczycieli w salach lekcyjnych.
22.
Administrator wskazał, że podstawę prawną przetwarzania przez niego danych małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych budynku Szkoły, stanowi art. 6 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2016/679. Innymi słowy, Administrator wyjaśnił, że w jego ocenie przetwarzanie danych za pomocą monitoringu wizyjnego jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osób, których dane dotyczą.
23.
Administrator podniósł również, że art. 108a ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 1043 ze zm.), zwanej dalej także „Upo”, nie znajduje do niego zastosowania, ponieważ przepis ten odnosi się do szkół publicznych, natomiast Szkoła jest placówką niepubliczną. Zdaniem Administratora, powyższe wynika z faktu, że art. 108a Upo został zamieszczony w jej rozdziale 5, zatytułowanym „Organizacja kształcenia, wychowania i opieki w szkołach i placówkach publicznych”, który dotyczy wyłącznie szkół i placówek publicznych. Administrator wskazał dalej, że kwestie dotyczące szkół niepublicznych zostały uregulowane w rozdziale 8 ww. ustawy, zatytułowanym „Szkoły i placówki niepubliczne”.
24.
W tej sytuacji, w ocenie Administratora, nie ma podstaw do stosowania przepisów dotyczących szkół publicznych do niego jako szkoły niepublicznej. Administrator wyjaśnił, że na powyższe wskazuje także okoliczność, że w Upo wprost wskazano przepisy dotyczące szkół publicznych, które należy stosować lub odpowiednio stosować do szkół niepublicznych (art. 172a i art. 173 Upo). Administrator podniósł, że wśród ww. przepisów nie został uwzględniony art. 108a Upo, przez co nie można go stosować w odniesieniu do niego jako podmiotu prowadzącego szkołę niepubliczną w rozumieniu przepisów tego aktu prawnego.
25.
Administrator odniósł się również do zarzutu naruszenia przez niego art. 28 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, wskazując, że nagrania monitoringu wizyjnego nie były przez niego udostępniane zewnętrznemu podmiotowi świadczącemu na rzecz Szkoły obsługę tego monitoringu i że dysponowała nimi wyłącznie Szkoła.
26.
Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, Administrator wskazał, że „na mocy art. 30 ust. 5., szkoła nie jest zobowiązana do prowadzenia rejestru w tym zakresie. Z obowiązku prowadzenia przedmiotowego rejestru zwolnieni są bowiem przedsiębiorcy lub podmioty zatrudniające mniej niż 250 osób, chyba że przetwarzanie, którego dokonują, może powodować ryzyko naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, nie ma charakteru sporadycznego lub obejmuje szczególne kategorie danych osobowych (…)”, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 lub dane dotyczące wyroków skazujących i czynów zabronionych, o czym mowa w art. 10 rozporządzenia 2016/679.
27.
Następnie, Administrator wskazał, że poziom zatrudnienia w Szkole nie przekracza liczby ok. 50 pracowników, zatem Szkoła, w jego ocenie, nie podlega obowiązkowi, o którym mowa w art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. W ocenie Administratora, spełniona została również przesłanka art. 30 ust. 5 rozporządzenia 2016/679, warunkująca wyłączenie Szkoły z obowiązku prowadzenia rejestru czynności przetwarzania, z uwagi na sporadyczny charakter przetwarzania danych przy pomocy monitoringu wizyjnego.
28.
Administrator wskazał, że, w jego ocenie „wykorzystywanie nagrań z monitoringu było bardzo rzadkie”, bowiem „do nagrań z monitoringu zamontowanego w salach sięgano tylko wówczas, gdy zdarzyły się jakieś niebezpieczne lub sporne sytuacje i gdy było to absolutnie koniecznie (czyli de facto tylko kilka razy przez cały okres funkcjonowania monitoringu)”. Ponadto, jak wyjaśnił dalej Administrator, weryfikację nagrań z monitoringu wizyjnego przeprowadzała dyrekcja Szkoły i nie były one „udostępniane podmiotom trzecim (za wyjątkiem dwóch przypadków udostępnienia nagrań na żądanie policji, które miały miejsce jeszcze przed wejściem w życie przepisów RODO)”. Administrator wyraził również przekonanie, że przetwarzanie przez Szkołę danych osobowych przy pomocy monitoringu wizyjnego nie powoduje ryzyka naruszenia praw lub wolności osób, których dane są przetwarzane.

2. Pismo Administratora z (…) 2025 r.

29.
W odpowiedzi na kolejne pismo Prezesa UODO z (…) 2025 r. (znak: ZSZZS.421.9.2019.(…)) z wezwaniem do złożenia wyjaśnień, dodatkowe informacje w sprawie Administrator przedłożył w swoim piśmie skierowanym do Prezesa UODO z (…) 2025 r. W piśmie tym Administrator wskazał, że nadal stosuje w swojej działalności monitoring wizyjny, a podstawę prawną przetwarzania danych osobowych przy jego pomocy stanowi art. 6 ust. 1 lit c) i d) rozporządzenia 2016/679.
30.
Administrator wyjaśnił, że przetwarzanie danych osobowych przy pomocy monitoringu wizyjnego jest, jego zdaniem, niezbędne do wypełnienia ciążącego na nim obowiązku prawnego, tj. obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa osób i mienia znajdującego się na terenie Szkoły. Jak wskazał Administrator, obowiązek ten wynika m.in. z art. 1 ust. 14, art. 68 ust. 1 pkt 6 oraz art. 108a ust. 1 Upo oraz § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. 2020 poz.1604).
31.
Administrator nie odpowiedział wprost na pytanie nr 2 zawarte w skierowanym do niego piśmie Prezesa UODO z (…) 2025 r., dotyczące przeprowadzenia tzw. testu równowagi, wskazując jedynie, że pytanie to go „nie dotyczy”.
32.
Administrator wskazał również, że przetwarzanie danych przy pomocy monitoringu wizyjnego jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osób, których dane dotyczą, takich jak: życie, zdrowie, ochrona mienia oraz zapewnienie poczucia godności i bezpieczeństwa małoletnich uczniów Szkoły. Jako dowody na okoliczność wystąpienia zdarzeń uzasadniających zastosowanie środka technicznego w postaci monitoringu wizyjnego w pomieszczeniach Administratora, załączył on do pisma z (…) 2025 r.: notatkę ze zdarzenia z (…) 2022 r., notatkę służbową z (…) 2022 r., notatkę służbową z (…) 2022 r., notatkę ze zdarzenia z dnia (…) 2023 r., notatkę wychowawcy klasy z (…) 2023 r. oraz notatkę ze zdarzenia z dnia (…) 2024 r.
33.
Administrator podniósł także, że „monitoring wizyjny służy w Szkole nie tylko do ustalania okoliczności konkretnych incydentów, ale pełni on również funkcję prewencyjną, ponieważ jego obecność wpływa na poczucie odpowiedzialności wśród uczniów, nawet bez konieczności korzystania przez Szkołę z nagrań. Dzieci, mając świadomość, że teren szkoły jest monitorowany, rzadziej zachowują się w sposób nieodpowiedni czy chuligański. Kamery pomagają więc utrzymać porządek, wzmacniają poczucie bezpieczeństwa oraz sprzyjają kształtowaniu właściwych postaw społecznych”.
34.
Administrator dołączył ponadto do ww. pisma dowód na okoliczność zawarcia przez Szkołę umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych z podmiotem świadczącym usługę utrzymania i obsługi systemu monitoringu wizyjnego zainstalowanego w pomieszczeniach, w których Szkoła prowadzi działalność edukacyjną, w postaci umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych z dnia (…) 2018 r. wraz z aneksem nr (…) z dnia (…) 2025 r. Administrator wyjaśnił też, że przed zawarciem aneksem nr (…) nagrania monitoringu wizyjnego nie były przekazywane ww. podmiotowi, a wgląd do nich miały wyłącznie osoby upoważnione.
35.
Administrator wskazał, że uwzględnił w rejestrze czynności przetwarzania danych osobowych czynności przetwarzania związane z wykorzystywaniem monitoringu wizyjnego. Zmiany w rejestrze zostały wdrożone w dniu (…) 2025 r. na mocy aneksem nr (…), przy czym Administrator podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z (…) 2025 r., zgodnie z którym, w jego ocenie, nie jest zobowiązany do prowadzenia rejestru czynności przetwarzania danych osobowych czynności przetwarzania związanych z wykorzystaniem monitoringu. Jako podstawę swojego stanowiska, wskazał art. 30 ust. 5 rozporządzenia 2016/679 i podniósł, że zgodnie z ww. przepisem, z prowadzenia rejestru czynności przetwarzania zwolnione są podmioty zatrudniające mniej niż 250 osób. Poziom zatrudnienia w Szkole, według oświadczenia Administratora, wynosi ok. 50 osób.
36.
W ocenie Administratora, przetwarzanie danych pozyskanych w wyniku stosowania monitoringu wizyjnego nie powoduje również ryzyka naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą. Według Administratora, przetwarzanie danych z monitoringu wizyjnego ma charakter sporadyczny i incydentalny i nie obejmuje ono szczególnych kategorii danych osobowych, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 i wyroków skazujących oraz czynów zabronionych. Jak wskazał Administrator, wdrożono jednak „z ostrożności” zmiany do ww. rejestru poprzez objęcie nim czynności przetwarzania danych związanych z monitoringiem.
37.
Administrator poinformował, że na dzień (…) 2025 r. przeprowadził analizę ryzyka dla procesu przetwarzania danych przy użyciu monitoringu wizyjnego, zaś (…) 2025 r. przeprowadził ocenę skutków dla przetwarzania danych ww. sposób. Jednocześnie Administrator ponownie podkreślił, że w jego ocenie przetwarzanie danych przy pomocy monitoringu nie powoduje wysokiego ryzyka naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, zatem ww. analiza ryzyka i ocena skutków zostały przeprowadzone „z daleko posuniętej ostrożności”. Administrator zasugerował zatem, że dokonanie ww. czynności nie było jego obowiązkiem w świetle przepisów rozporządzenia 2016/679.

III. Ocena prawna stanu faktycznego ustalonego na podstawie zebranego materiału dowodowego

1. Naruszenie art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679

38.
Stosownie do art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej; e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Akapit pierwszy lit. f) nie ma zastosowania do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań.
39.
Według zaś treści art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679, dane osobowe muszą być przetwarzane zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dane dotyczą („zgodność z prawem, rzetelność i przejrzystość”).
40.
W myśl art. 108a ust. 1 Upo, jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa uczniów i pracowników lub ochrony mienia dyrektor szkoły lub placówki, w uzgodnieniu z organem prowadzącym szkołę lub placówkę oraz po przeprowadzeniu konsultacji z radą pedagogiczną, radą rodziców i samorządem uczniowskim, może wprowadzić szczególny nadzór nad pomieszczeniami szkoły lub placówki lub terenem wokół szkoły lub placówki w postaci środków technicznych umożliwiających rejestrację obrazu (monitoring).
41.
Z kolei według treści art. 108a ust. 3 Upo, monitoring nie obejmuje pomieszczeń, w których odbywają się zajęcia dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze, pomieszczeń, w których uczniom jest udzielana pomoc psychologiczno-pedagogiczna, pomieszczeń przeznaczonych do odpoczynku i rekreacji pracowników, pomieszczeń sanitarnohigienicznych, gabinetu profilaktyki zdrowotnej, szatni i przebieralni, chyba że stosowanie monitoringu w tych pomieszczeniach jest niezbędne ze względu na istniejące zagrożenie dla realizacji celu określonego w ust. 1 i nie naruszy to godności oraz innych dóbr osobistych uczniów, pracowników i innych osób, w szczególności zostaną zastosowane techniki uniemożliwiające rozpoznanie przebywających w tych pomieszczeniach osób.
42.
Administrator wskazał w piśmie z (…) 2025 r., że podstawą prawną przetwarzania przez niego danych osobowych małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy pomocy monitoringu wizyjnego, jest art. 6 ust. 1 lit. c) i lit. d) rozporządzenia 2016/679. Ponadto, Administrator odwołał się do postanowienia art. 108a Upo jako regulującego rzekomy prawny obowiązek przetwarzania przez niego danych przy pomocy monitoringu. Powyższe wyjaśnienie Administratora stoi w sprzeczności z materiałem dowodowym zebranym w sprawie oraz przepisami rozporządzenia 206/679. Wskazana w przepisie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2016/679 przesłanka przetwarzania niezbędnego do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, nie ma i nie może mieć zastosowania w przypadku Administratora, skoro przetwarzanie danych za pomocą monitoringu wizyjnego nie stanowi ciążącego na nim obowiązku prawnego.
43.
Administrator nie wskazał bowiem podstawy prawnej, z której wynikałoby, że ww. obowiązek na nim ciąży w świetle obowiązujących przepisów prawa. Wskazując na art. 108a Upo, Administrator sam sobie zaprzeczył, bowiem jednocześnie twierdzi on, że przepis ten jednak nie ma do niego zastosowania z uwagi na fakt, że Szkoła jest placówką niepubliczną, zaś ww. przepis dotyczy jedynie placówek publicznych.
44.
Odnosząc się do powyższego, należy zauważyć, że przetwarzanie danych jako obowiązek ciążący na określonym administratorze, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2016/679, musi wynikać wyraźnie z przepisu prawa, tzn. jego treść nie może pozostawiać wątpliwości, że przetwarzanie danych, w określonym celu i okolicznościach przez określony podmiot, stanowi jego prawem określony obowiązek. Tak więc, ww. obowiązku żaden administrator nie może wywodzić z luźnej interpretacji przepisów prawa, które nie zawierają w swej treści expressis verbis wyrażonego obowiązku przetwarzania danych albo ich brzmienie nie wskazuje bez wątpienia na konieczność tego przetwarzania. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, podstawa przetwarzania, o którym mowa w ust. 1 lit. c) i e), musi być określona: a) w prawie Unii lub b) w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator.
45.
Okolicznością o zasadniczym znaczeniu dla sprawy jest fakt, na który zresztą, jak już wspomniano, powołał się także Administrator w piśmie z (…) 2025 r. skierowanym do Prezesa UODO, że art. 108a Upo nie ma zastosowania do Szkoły, która jest placówką niepubliczną w rozumieniu przepisów ww. ustawy. Z ww. poglądem należy zgodzić się, ponieważ przepis ten został uwzględniony w rozdziale 5 Upo, zatytułowanym „Organizacja kształcenia, wychowania i opieki w szkołach i placówkach publicznych”. Uwzględniając reguły wykładni systemowej przepisów prawa, należy stwierdzić, że powyższe oznacza, iż art. 108a Upo ma zastosowanie wyłącznie do placówek publicznych, do których Szkoła nie należy. Okoliczność kwalifikowania się Szkoły jako placówki niepublicznej, została potwierdzona w toku kontroli Prezesa UODO, na podstawie informacji zawartej w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych[5].
46.
Należy przy tym zauważyć, że w rozdziale 8 Upo „Szkoły i placówki niepubliczne” nie wymienia się art. 108a Upo, pośród innych przepisów Upo dotyczących placówek publicznych, jako regulację mającą zastosowanie odpowiednio do placówek niepublicznych. W tej sytuacji, należy stwierdzić, że warunki stosowania monitoringu wizyjnego uregulowane w art. 108a Upo, a w szczególności w pomieszczeniach dydaktycznych, nie mają zastosowania do Szkoły jako placówki niepublicznej. Tak więc, ww. przepis nie stanowi podstawy prawnej przetwarzania przez Szkołę danych osobowych małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych przy pomocy monitoringu. W tej sytuacji, Administrator nie może skutecznie argumentować, iż art. 108a Upo formułuje prawny obowiązek przetwarzania danych, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit c) rozporządzenia 2016/679.
47.
Jednocześnie należy wskazać, że pozostałe przepisy Upo, na które powołał się Administrator, dotyczące obowiązku zapewnienia przez system oświaty i dyrektora szkoły bezpieczeństwa osób i mienia znajdującego się na jej terenie (art. 1 pkt 14 i art. 68 ust. 1 pkt 6 Upo), również nie mogą być traktowane w żadnym razie jako podstawa prawna przetwarzania danych za pomocą monitoringu, gdyż w przepisach tych nie statuuje się prawnego obowiązku przetwarzania danych w ogóle, nie wspominając o przetwarzaniu ich za pomocą monitoringu wizyjnego. Z tego względu, nie można przyjąć wyjaśnienia Administratora, że ww. przepisy określają obowiązek, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2016/679.
48.
Niezależnie od wyżej podniesionej i zarazem zasadniczej w sprawie kwestii braku podstawy prawnej przetwarzania danych przy pomocy monitoringu w celu wypełniania obowiązku prawnego, Administrator w swoich wyjaśnieniach nie wykazał, że przetwarzanie danych osobowych małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy pomocy monitoringu wizyjnego jest niezbędne do wypełnienia ciążącego na nim obowiązku prawnego. Administrator wykazał, co prawda, poprzez swoje wyjaśnienia oraz dołączone do akt sprawy notatki jego pracowników (nauczycieli), że na terenie Szkoły dochodziło do incydentów zakłócenia porządku lub zagrożenia bezpieczeństwa, jednakże nie wykazał, że do zapobieżenia ww. wydarzeniom niezbędne jest przetwarzanie danych za pomocą monitoringu wizyjnego.
49.
Innymi słowy, Administrator nie wykazał, że osiągnięcie celu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa małoletnich osób i mienia znajdujących się w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły, jest możliwe wyłącznie przy zastosowaniu monitoringu wizyjnego, przez co przetwarzanie przy jego pomocy danych miałoby być niezbędne. Nawet jeżeli zdarzenia naruszenia porządku i bezpieczeństwa udokumentowane przez Administratora dawały mu asumpt do tego, by rozważać zastosowanie monitoringu wizyjnego, to w ocenie Prezesa UODO, osiągnięcie celu w postaci bezpieczeństwa małoletnich osób i mienia znajdujących się w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły, jest możliwe również przy zastosowaniu środków mniej inwazyjnie ingerujących w sferę danych osobowych osób, których one dotyczą, niż monitoring wizyjny.
50.
Osiągnięcie ww. celu jest możliwe także chociażby poprzez zatrudnienie osoby (osób) dozorującej zachowanie uczniów a także pilnującej dostępu do terenu Szkoły, a tym samym jej pomieszczeń dydaktycznych. Tymczasem Administrator, chcąc zapewnić bezpieczeństwo w ww. pomieszczeniach, nie podjął próby skorzystania z mniej inwazyjnych sposobów przetwarzania danych, sięgając od razu po środek o dużym stopniu inwazyjności, jakim jest monitoring wizyjny. Uczynił to przy tym bez uprzedniego upewnienia się, czy ww. sposób przetwarzania nie niesie ze sobą ryzyka naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, bowiem nie przeprowadził dla ww. czynności przetwarzania analizy ryzyka, zgodnie z art. 32 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2016/679.
51.
W odniesieniu do powyższego, nieprzekonywające są wyjaśnienia Administratora udzielone podczas kontroli Prezesa UODO, w których uzasadniał on zastosowanie monitoringu wizyjnego niedostateczną liczbą pracowników zatrudnionych w Szkole. Należy podkreślić, że obowiązkiem Administratora jest takie zorganizowanie swojej działalności, w tym wdrożenie takich środków technicznych i organizacyjnych, żeby przetwarzanie danych osobowych było zgodne z przepisami rozporządzenia 2016/679.
52.
Skoro zatem zapewnienie bezpieczeństwa w Szkole, przy jednoczesnym uwzględnieniu ryzyk naruszenia praw lub wolności, wymagało zatrudnienia dodatkowych pracowników, Administrator powinien był to uczynić, zamiast bez stosownej analizy w zakresie ważenia jego interesów oraz praw lub wolności osób, których dane dotyczą, „domyślnie” zastosować inwazyjne narzędzie służące do przetwarzania danych, w postaci monitoringu wizyjnego. Okoliczności zastosowania ww. narzędzia oraz sposób uzasadnienia tego działania przez Administratora wskazuje także, że uczynił on to bez należytej analizy w odniesieniu do obowiązku oceny ryzyk związanych z przetwarzaniem danych oraz obowiązku ich minimalizacji, co zresztą Administrator sam potwierdził.
53.
Zgodnie z treścią Wytycznych 3/2019 Europejskiej Rady Ochrony Danych (EROD) w sprawie przetwarzania danych osobowych przez urządzenia wideo (Wersja 2.0 przyjęta 29 stycznia 2020 r.), dalej „Wytyczne 3/2019”, „24. dane osobowe powinny być adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych"), zob. art. 5 ust. 1 lit. c). Przed zainstalowaniem systemu monitoringu wizyjnego administrator powinien zawsze krytycznie ocenić czy środek ten, po pierwsze jest odpowiedni do osiągnięcia pożądanego celu, a po drugie odpowiedni i niezbędny do jego celów. Środki polegające na zastosowaniu monitoringu wizyjnego należy wybierać wyłącznie w przypadku, gdy cel przetwarzania nie mógł zostać osiągnięty w sposób racjonalny za pomocą innych środków, które są mniej inwazyjne w stosunku do podstawowych praw i wolności osoby, której dane dotyczą. 25. Biorąc pod uwagę sytuację, w której administrator chce zapobiec przestępstwom przeciwko mieniu, zamiast instalowania systemu monitoringu wizyjnego administrator mógłby również zastosować alternatywne środki bezpieczeństwa, takie jak ogrodzenie nieruchomości, patrole ochrony, korzystanie z usług strażników, zapewnienie lepszego oświetlenia, zamontowanie zamków, zainstalowanie zabezpieczeń w oknach i drzwiach czy nałożenie powłok lub folii przeciwko graffiti. Środki te mogą być równie skuteczne w zakresie zapobiegania włamaniu, kradzieży i aktom wandalizmu, co systemy monitoringu wizyjnego. Administrator musi ocenić w każdym przypadku z osobna, czy takie środki mogą stanowić racjonalne rozwiązanie. 26. Przed uruchomieniem systemu kamer administrator ma obowiązek ocenić, gdzie i kiedy zastosowanie środków monitoringu wizyjnego jest bezwzględnie konieczne”.
54.
Odnosząc się do kwestii podglądu bieżącego obrazu z kamer monitoringu, do którego dostęp - według wyjaśnień Administratora - miały osoby przebywające w sekretariacie (rejestrator (…)), należy stwierdzić, że także w tym przypadku, w ocenie Prezesa UODO, korzystanie z monitoringu nie zostało poprzedzone należytą analizą ze względu na niezbędność takiego rozwiązania, co budzi obawę o ryzyko naruszania praw lub wolności osób, których dane dotyczą. Jak bowiem wskazano w Wytycznych 3/2019, „(…) jeżeli celem monitoringu wizyjnego jest zabezpieczenie materiału dowodowego, posługiwanie się podglądem w czasie rzeczywistym zazwyczaj nie jest odpowiednie. Monitoring w czasie rzeczywistym może być czasem bardziej inwazyjny niż przechowywanie i automatyczne usuwanie nagrań po upływie określonego terminu (np. jeżeli ktoś nieustannie spogląda na monitor, może to być podejście o wiele bardziej inwazyjne niż w przypadku braku jakiegokolwiek monitora i przechowywania nagrań bezpośrednio w "czarnej skrzynce"). W tym kontekście należy uwzględnić zasadę minimalizacji danych (art. 5 ust. 1 lit. c). Należy również pamiętać, że zamiast korzystania z monitoringu wizyjnego administrator może skorzystać z usług personelu ochrony, który jest w stanie natychmiast zareagować i zainterweniować”.
55.
Jak orzekł Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej „ETPCz”) w wyroku z 28 listopada 2017 r. (sprawa Antović Mirković vs. Czarnogóra, sygn. 70838/13), „monitoring wideo pracownika w miejscu pracy, bez względu na to, czy jawny, czy nie, musi zostać uznany za środek inwazyjny, jeśli chodzi o życie prywatne pracownika, a tym samym należy uznać go za ingerencję w rozumieniu art. 8 [6]. Ingerencja może zostać jedynie uzasadniona na podstawie postanowień art. 8 ust. 2 [7], jeżeli jest przewidziana przez ustawę, realizuje jeden lub więcej uzasadnionych prawnie celów wskazanych w tym ustępie i jest konieczna w demokratycznym społeczeństwie dla osiągnięcia któregokolwiek z tych celów.” Z powyższego orzeczenia ETPCz wynika zatem, że stosowanie monitoringu wizyjnego stwarza realne ryzyko naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, takich jak chociażby prawo do prywatności, niezależnie od miejsca, w którym osoba taka przebywa. Skoro zatem ETPCz wskazał w cytowanym wyżej wyroku, że monitoring wizyjny jest inwazyjnym środkiem przetwarzania danych osobowych pracowników, a więc osób pełnoletnich, tym bardziej należy uznać go za taki środek w przypadku osób małoletnich, z natury rzeczy mniej świadomych zagrożeń wynikających z przetwarzania ich danych w ten sposób i bardziej na te zagrożenia podatnych.
56.
Co istotne, ETPCz stwierdził także w ww. wyroku, że «„Życie prywatne” jest szerokim terminem, niepodlegającym wyczerpującej definicji, a ograniczenie pojęcia „życie prywatne” do „wewnętrznego kręgu”, w którym osoba wiedzie swe życie osobiste wedle swego wyboru, oraz zupełne wyłączenie z życia prywatnego świata zewnętrznego, nienależącego do tego kręgu, byłoby nazbyt restrykcyjne. Art. 8 gwarantuje zatem prawo do „życia prywatnego” w szerokim rozumieniu, łącznie z prawem do prowadzenia „prywatnego życia społecznego”, to jest możliwością rozwoju przez osobę jej tożsamości społecznej. W tej mierze przedmiotowe prawo chroni możliwość nawiązywania kontaktu z innymi ludźmi w celu nawiązania i rozwoju stosunków z takimi osobami.»
57.
ETPCz uznał zatem, w kontekście ochrony praw lub wolności przysługujących osobom fizycznym, że jakkolwiek prawo do prywatności nie musi stanowić decydującego argumentu przy ocenie, czy w danym przypadku zastosowanie monitoringu narusza ww. prawa lub wolności, to w przypadku używania go w salach wykładowych uczelni bez należytego uzasadnienia a więc i analizy, doznają one znaczącego uszczerbku.
58.
Powyższy wywód oraz treść przytoczonego orzeczenia i Wytycznych EROD należy odnieść do błędnych sugestii Administratora zawartych w jego wyjaśnieniach, jakoby podgląd obrazu w czasie rzeczywistym nie był przetwarzaniem danych osobowych, bowiem a contrario z wyjaśnień udzielonych przez Administratora wynika, że przez przetwarzanie danych przy pomocy monitoringu rozumie on wyłącznie wizualne utrwalanie obrazu oraz udostępnianie tego obrazu. Z poglądem takim nie sposób się zgodzić. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem Administratora, że monitoring był jedynym narzędziem, przy pomocy którego był on w stanie skutecznie wywiązać się z obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa małoletnim osobom przebywającym w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły, tym bardziej, że użycie tego narzędzia nie zostało poprzedzone analizą potencjalnych naruszeń praw lub wolności podmiotów danych.
59.
Wbrew wyjaśnieniom Administratora, podstawą prawną przetwarzania przez niego danych osobowych małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy pomocy monitoringu wizyjnego, nie jest również art. 6 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2016/679, zgodnie z którym przetwarzanie jest zgodne z prawem w przypadku, gdy jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej. W przedmiotowej sprawie nie może być mowy o niezbędności przetwarzania danych przez Administratora za pomocą monitoringu, z uwagi na ochronę żywotnych interesów podmiotu danych.
60.
Zgodnie z treścią motywu 46 preambuły rozporządzenia 2016/679, przetwarzanie danych osobowych należy uznać za zgodne z prawem również w przypadkach, gdy jest niezbędne do ochrony interesu, który ma istotne znaczenie dla życia osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej. Żywotny interes innej osoby fizycznej powinien zasadniczo być podstawą przetwarzania danych osobowych wyłącznie w przypadkach, gdy ewidentnie przetwarzania tego nie da się oprzeć na innej podstawie prawnej. Niektóre rodzaje przetwarzania mogą służyć zarówno ważnemu interesowi publicznemu, jak i żywotnym interesom osoby, której dane dotyczą, na przykład gdy przetwarzanie jest niezbędne do celów humanitarnych, w tym monitorowania epidemii i ich rozprzestrzeniania się lub w nadzwyczajnych sytuacjach humanitarnych, w szczególności w przypadku klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka.
61.
W przedmiotowej sprawie w żadnym razie nie można mówić o nadzwyczajnej czy nawet szczególnej sytuacji, w której przetwarzanie przez Administratora danych przy pomocy monitoringu wizyjnego było niezbędne do ochrony interesu mającego istotne znaczenie dla życia osoby, której dane dotyczą i że przetwarzania tego nie da się oprzeć na innej podstawie prawnej, tj., przykładowo, na przesłance prawnie uzasadnionego interesu, realizowanego przez Administratora. W tej sytuacji powołanie się Administratora na art. 6 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2016/679 jako podstawę prawną przetwarzania danych małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych przy pomocy monitoringu wizyjnego w Szkole, nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym sprawy.
62.
Należy przypomnieć, że w piśmie z (…) 2025 r., Administrator - pomimo uprzednio zadanego mu przez Prezesa UODO pytania (pismo z (…) 2025 r.), czy podstawą prawną przetwarzania przez Administratora danych osobowych przy pomocy monitoringu wizyjnego jest art. 6 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2016/679, w związku z realizowanym przez niego hipotetycznie prawnie uzasadnionym celem - odpowiedział, że powyższe pytanie go „nie dotyczy”, co należy jednoznacznie odczytać jako zaprzeczenie na zadane przez Prezesa UODO pytanie.
63.
W tej sytuacji, Prezes UODO przyjął także, że skoro Administrator zaprzecza, jakoby podstawą prawną przetwarzania przez niego danych osobowych przy pomocy monitoringu był art. 6 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2016/679, to również tym samym potwierdził w sposób dorozumiany, że nie przeprowadził tzw. testu równowagi, tj. ważenia interesów Administratora oraz interesów osób, których dane dotyczą, ze względu na potencjalną możliwość naruszenia ich praw lub wolności. Należy bowiem przypomnieć, że w treści pisma z (…) 2025 r. skierowanego do Administratora, Prezes UODO wprost wezwał go do wyjaśnienia, czy ww. test został przez niego przeprowadzony i odpowiedź na to pytanie nie została przez Administratora udzielona, poza ww. stwierdzeniem „nie dotyczy”.
64.
Powyższe, z kolei, oznacza, że Administrator, przetwarzając dane osobowe małoletnich osób przebywających w salach dydaktycznych Szkoły, nie przeanalizował należycie, czy zastosowanie monitoringu wizyjnego nie naruszy praw lub wolności osób, których dane dotyczą, przyjmując z góry założenie, że ww. inwazyjne narzędzie jest niezbędne i jedynie słuszne do zastosowania dla celów zapewnienia bezpieczeństwa tych osób. Działanie takie jest sprzeczne z przepisem art. 6 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2016/679 oraz przyjętą jego wykładnią. Należy przypomnieć, że w motywie 69 preambuły rozporządzenia 2016/679, europejski prawodawca stwierdził, że „za wykazanie, że ważne prawnie uzasadnione interesy administratora mają nadrzędny charakter wobec interesów lub podstawowych praw i wolności osoby, której dane dotyczą, powinien odpowiadać administrator.”
65.
Prezes UODO przeanalizował także hipotetyczne założenie, że Administrator mógłby przetwarzać dane małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy pomocy monitoringu wizyjnego na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679, tj. w sytuacji, gdy osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów. Z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że Administratorowi udzielono zgód, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679 w ww. zakresie, zatem Prezes UODO przyjął, że przetwarzanie danych w ww. sposób przez Administratora nie odbywa się na tej podstawie prawnej.
66.
Należy przy tym zaznaczyć, że za zgodę taką w żadnym razie nie można uznać rozmów z rodzicami czy też konsultacji prowadzonych przez Szkołę z radą rodziców, podczas których rodzice wypowiadali się w kwestii poparcia dla idei montażu i używania w Szkole monitoringu wizyjnego. Administrator, w toku postępowania, nie przedstawił dowodu wskazującego na udzielenie przez jakiekolwiek małoletnie osoby przebywające w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły, a w szczególności przez przedstawicieli (opiekunów) jej uczniów, zgody na przetwarzanie danych osobowych przy pomocy monitoringu.
67.
Ponadto, Prezes UODO wziął pod uwagę także sytuację, w której przetwarzanie przez Administratora danych ww. osób przy pomocy monitoringu miałoby hipotetycznie podstawę prawną w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2016/679, tj. odbywałoby się ono jako niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy. Także w tym przypadku, Administrator nie wykazał jednak, że przetwarzanie danych przy pomocy monitoringu było niezbędne do wykonania np. umowy o świadczenie usług edukacyjnych. Do kwestii tej Prezes UODO odniósł się już wyżej, tj. w akapitach 48-54, uzasadniając brak podstawy prawnej do przetwarzania danych w ww. sposób w art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2016/679. Wywód zawarty w ww. akapitach ma analogiczne zastosowanie do kwestii niezbędności przetwarzania, o której mowa w treści art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2016/679.
68.
Trudno także doszukać się podstawy prawnej przetwarzania przez Administratora danych osobowych w ww. sposób w treści art. 6 ust. 1 lit. e) rozporządzenia 2016/679. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu, przetwarzanie jest zgodne z prawem w przypadku, gdy jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy w żadnym razie nie może być mowy o wykonywaniu przez Administratora zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania powierzonej Administratorowi władzy publicznej.
69.
Wykonywana przez Administratora na zasadach komercyjnych działalność gospodarcza, polegająca na świadczeniu usług edukacyjnych nie stanowi wykonywania zadania realizowanego w interesie publicznym ani sprawowania powierzonej Administratorowi władzy publicznej.
70.
Wobec powyższego, stwierdzić należy, że Administrator nie wykazał podstawy prawnej przetwarzania danych osobowych małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy użyciu monitoringu wizyjnego, przez co naruszył art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. Naruszenie art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, o którym wyżej mowa, stanowiło jednocześnie naruszenie art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679 oraz statuowanej w nim zasady przetwarzania danych zgodnie z prawem.
71.
Podstawowym warunkiem przestrzegania zasady przetwarzania danych osobowych zgodnie z prawem jest konkretyzacja podstawy prawnej przetwarzania uregulowanej w art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. Przepis ten w treściach oznaczonych literami od „a)” do „f)”zawiera katalog warunków stanowiących podstawy prawne przetwarzania danych osobowych. Niemożność rzeczowego wykazania przez administratora podstawy prawnej przetwarzania wskazanej w ww. katalogu jest równoznaczna z naruszeniem przez niego zasady przetwarzania danych zgodnie z prawem, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679.

2. Naruszenie art. 28 ust. 3 rozporządzenia 2016/679 - niezawarcie umowy powierzenia przetwarzania danych przy pomocy monitoringu wizyjnego

72.
Zgodnie z treścią art. 28 ust. 3 i ust. 9 rozporządzenia 2016/679, przetwarzanie przez podmiot przetwarzający odbywa się na podstawie umowy lub innego instrumentu prawnego, które podlegają prawu Unii lub prawu państwa członkowskiego i wiążą podmiot przetwarzający i administratora, określają przedmiot i czas trwania przetwarzania, charakter i cel przetwarzania, rodzaj danych osobowych oraz kategorie osób, których dane dotyczą, obowiązki i prawa administratora. Ta umowa lub inny instrument prawny stanowią w szczególności, że podmiot przetwarzający: a) przetwarza dane osobowe wyłącznie na udokumentowane polecenie administratora - co dotyczy też przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej - chyba że obowiązek taki nakłada na niego prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego, któremu podlega podmiot przetwarzający; w takim przypadku przed rozpoczęciem przetwarzania podmiot przetwarzający informuje administratora o tym obowiązku prawnym, o ile prawo to nie zabrania udzielania takiej informacji z uwagi na ważny interes publiczny; b) zapewnia, by osoby upoważnione do przetwarzania danych osobowych zobowiązały się do zachowania tajemnicy lub by podlegały odpowiedniemu ustawowemu obowiązkowi zachowania tajemnicy; c) podejmuje wszelkie środki wymagane na mocy art. 32 rozporządzenia 2016/679; d) przestrzega warunków korzystania z usług innego podmiotu przetwarzającego, o których mowa w ust. 2 i 4; e) biorąc pod uwagę charakter przetwarzania, w miarę możliwości pomaga administratorowi poprzez odpowiednie środki techniczne i organizacyjne wywiązać się z obowiązku odpowiadania na żądania osoby, której dane dotyczą, w zakresie wykonywania jej praw określonych w rozdziale III rozporządzenia 2016/679; f) uwzględniając charakter przetwarzania oraz dostępne mu informacje, pomaga administratorowi wywiązać się z obowiązków określonych w art. 32-36 rozporządzenia 2016/679; g) po zakończeniu świadczenia usług związanych z przetwarzaniem zależnie od decyzji administratora usuwa lub zwraca mu wszelkie dane osobowe oraz usuwa wszelkie ich istniejące kopie, chyba że prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego nakazują przechowywanie danych osobowych; h) udostępnia administratorowi wszelkie informacje niezbędne do wykazania spełnienia obowiązków określonych w niniejszym artykule oraz umożliwia administratorowi lub audytorowi upoważnionemu przez administratora przeprowadzanie audytów, w tym inspekcji, i przyczynia się do nich. W związku z obowiązkiem określonym w akapicie pierwszym lit. h) podmiot przetwarzający niezwłocznie informuje administratora, jeżeli jego zdaniem wydane mu polecenie stanowi naruszenie niniejszego rozporządzenia lub innych przepisów Unii lub państwa członkowskiego o ochronie danych. Umowa lub inny akt prawny, o których mowa w art. 28 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2016/679, mają formę pisemną, w tym formę elektroniczną.
73.
Należy przy tym przypomnieć, że w myśl art. 4 pkt 8 rozporządzenia 2016/679, „podmiot przetwarzający” oznacza osobę fizyczną lub prawną, organ publiczny, jednostkę lub inny podmiot, który przetwarza dane osobowe w imieniu administratora.
74.
W toku czynności kontrolnych ustalono, że Administrator, korzystając z usług świadczonych przez N. G. zawarł z nim (…) 2018 r. umowę powierzenia przetwarzania danych. Analiza treści ww. umowy wykazała, że powierzenie przetwarzania danych nie obejmowało czynności przetwarzania danych przy pomocy monitoringu wizyjnego. W (…) umowy zatytułowanym „(…)” strony uzgodniły jedynie, że N. G. jako podmiot przetwarzający będzie przetwarzał powierzone mu przez Administratora dane „znajdujące się na serwerze, w postaci dokumentów (…), danych w systemie (…)”. Zakres ww. danych, według treści umowy, obejmował dane pracowników administratora, uczniów i ich rodziców. Ponadto, w (…) ww. umowy uzgodniono, że „powierzone przez Administratora danych dane osobowe będą przetwarzane przez Podmiot przetwarzający wyłącznie w celu realizacji umowy z dnia (…)2018 r. (…) w zakresie bieżącej obsługi informatycznej związanej ze sprzętem komputerowym i oprogramowaniem”.
75.
Wobec powyższego, nieuwzględnienie w treści ww. umowy z (…) 2018 r. powierzenia przetwarzania danych przy pomocy monitoringu wizyjnego, stanowiło naruszenie art. 28 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, skoro zgodnie z ww. umową zlecenia (…) zawartą (…) 2018 r., obsługa systemu monitoringu wraz z przetwarzaniem przy jego pomocy danych osobowych, została zlecona N. G., co Administrator potwierdził w protokole kontroli.
76.
Zgodnie z wyjaśnieniami Administratora zawartymi w jego piśmie skierowanym do Prezesa UODO z (…) 2025 r., „nagrania monitoringu nie były ww. podmiotowi (N. G. - przyp. Prezesa UODO) przekazywane i dysponowała nimi wyłącznie szkoła”. Wobec treści umowy zlecenia (…) zawartej (…) 2018 r. oraz wyjaśnień Administratora odnośnie jej przedmiotu w toku kontroli, wyżej cytowane twierdzenie nie stanowi argumentu, iż niezawarcie przez Administratora umowy powierzenia przetwarzania obejmującej używanie monitoringu wizyjnego, nie naruszało przepisu art. 28 ust. 3 rozporządzenia 2016/679.
77.
Administrator w toku kontroli wprost potwierdził, że za obsługę techniczną działania monitoringu wizyjnego był odpowiedzialny N. G.. Potwierdził także, że N. G. wykonywał takie czynności, jak: sporządzanie kopii nagrań z rejestratorów monitoringu. Powyższe oznacza z kolei, że N. G. nie tylko miał dostęp do urządzeń monitoringu w czasie jego działania (pracy) i że miał dostęp co najmniej do obrazu z monitoringu, odtwarzanego w czasie rzeczywistym, który zawierał dane osobowe w postaci wizerunków osób tym obrazem objętych, to na dodatek niezgodne z prawdą jest wyjaśnienie Administratora, że nagrania z monitoringu nie były N. G. przekazywane. Oświadczenie takie jest niewiarygodne wobec przyznanego przez Administratora w protokole kontroli faktu sporządzenia przez N. G. kopii nagrań z monitoringu. W tej sytuacji stwierdzić należy, że N. G., obsługując monitoring od strony technicznej, mając dostęp do bieżącego podglądu z kamer i sporządzając kopie nagrań monitoringu, z pewnością miał co najmniej dostęp do danych osobowych, o ile ich (przy sporządzaniu kopii) nie przechowywał, chociażby czasowo.
78.
Powyższe oznacza z kolei, że Administrator powierzył N. G. przetwarzanie danych osobowych w ramach obsługi monitoringu i że w związku z tym powinien był zawrzeć z nim umowę powierzenia przetwarzania danych osobowych w zakresie obejmującym ten monitoring, zgodnie z wymogiem art. 28 ust. 3 rozporządzenia 2016/679. Administrator zawarł, co prawda, z N. G. umowę powierzenia przetwarzania danych, jednak w zakresie nieobejmującym przetwarzania przy pomocy monitoringu wizyjnego, przez co naruszył art. 28 ust. 3 rozporządzenia 2016/679.
79.
Zgodnie z Wytycznymi Europejskiej Rady Ochrony Danych 07/2020, dotyczącymi pojęć administratora i podmiotu przetwarzającego zawartych w rozporządzeniu 2016/679 (Wersja 2.0 przyjęta 7 lipca 2021, s. 29), dalej „Wytyczne 07/2020”, „Przetwarzanie danych osobowych w imieniu administratora wymaga przede wszystkim, aby odrębny podmiot przetwarzał dane osobowe na rzecz administratora. W art. 4 ust. 2 przetwarzanie definiuje się jako pojęcie obejmujące szeroki zakres operacji, począwszy od gromadzenia, przechowywania i przeglądania, a skończywszy na wykorzystaniu, rozpowszechnianiu lub udostępnianiu w inny sposób i niszczeniu. Pojęcie "przetwarzania" opisano bardziej szczegółowo w pkt 2.1.5. 80. Po drugie, przetwarzanie musi odbywać się w imieniu administratora, ale poza jego bezpośrednim zwierzchnictwem lub kontrolą. Działanie "w czyimś imieniu" oznacza działanie w interesie innego podmiotu i przypomina pojęcie prawne "przekazania uprawnień". W przepisach dotyczących ochrony danych wzywa się podmiot przetwarzający dane do wykonania instrukcji wydanych przez administratora, przynajmniej w odniesieniu do celu przetwarzania oraz istotnych elementów sposobu przetwarzania. Legalność przetwarzania danych zgodnie z art. 6, a w stosownych przypadkach art. 9 rozporządzenia, wynika z działalności administratora danych, a podmiot przetwarzający nie może przetwarzać danych inaczej niż zgodnie z instrukcjami administratora. Mimo to, jak opisano powyżej, możliwe jest pozostawienie w ramach tych instrukcji pewnej swobody co do tego, jak najlepiej służyć interesom administratora i umożliwienie podmiotowi przetwarzającemu wybór najodpowiedniejszych środków technicznych i organizacyjnych”.
80.
Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że w przedmiotowej sprawie współpraca pomiędzy Administratorem a N. G. przebiegała w sposób wskazany w powyższym cytacie z Wytycznych 07/2020. Tak więc, N. G. jako odrębny od Administratora podmiot (umowa zlecenia) z pewnością przetwarzał dane osobowe na rzecz Administratora.
81.
W art. 4 ust. 2 przetwarzanie danych definiuje się jako chociażby samo przeglądanie, zatem biorąc pod uwagę fakt, że N. G., obsługując system monitoringu wizyjnego i mając dostęp do obrazu z kamer, niewątpliwie przetwarzał dane osobowe przez sam dostęp do nich i możliwość przeglądania w czasie rzeczywistym, nie wspominając o sporządzaniu kopii nagrań. Ponadto, przetwarzanie danych przez N. G. odbywało się w imieniu administratora, ale poza jego bezpośrednim zwierzchnictwem lub kontrolą z tej racji, że N. G. nie był związany z Administratorem umową o pracę, która takie bezpośrednie zwierzchnictwo i kontrolę formalnie ustanawiałaby.
82.
Relacja pomiędzy N. G. a Administratorem została formalnie oparta o umowę cywilnoprawną, tj. umowę zlecenia, w przypadku której, z uwagi na równorzędność stron w cywilnoprawnym stosunku umownym, nie mogło być mowy o bezpośrednim zwierzchnictwie Administratora czy sprawowaniu przez niego bezpośredniej kontroli nad N. G. jako podmiotem przetwarzającym. Należy przy tym też zauważyć, że N. G. niewątpliwie działał w interesie Administratora i zgodnie z jego instrukcjami, tak więc stosunek powierzenia przetwarzania danych N. G. w związku ze zleceniem mu obsługi technicznej systemu monitoringu wizyjnego, nie pozostawia wątpliwości.
83.
Należy przy tym zwrócić uwagę na okoliczność, że zgodnie z Wytycznymi 07/2020 (s. 35-36), „100. Wszelkie przetwarzanie danych osobowych przez podmiot przetwarzający musi być uregulowane umową lub innym aktem prawnym na mocy prawa Unii lub państwa członkowskiego zawartym między administratorem a podmiotem przetwarzającym, zgodnie z wymogami art. 28 ust. 3 RODO. Taki akt prawny ma formę pisemną, w tym formę elektroniczną. W związku z tym niepisanych umów (niezależnie od stopnia ich szczegółowości lub skuteczności) nie można uznać za wystarczające do spełnienia wymogów określonych w art. 28 RODO. Aby uniknąć jakichkolwiek trudności w wykazaniu, że umowa lub inny akt prawny faktycznie obowiązują, EROD zaleca dopilnowanie, aby w akcie prawnym znalazły się niezbędne podpisy, zgodnie z obowiązującym prawem (np. prawem zobowiązań). (…) Ponieważ rozporządzenie ustanawia wyraźny obowiązek zawarcia umowy na piśmie, w przypadku gdy nie obowiązuje żaden inny odpowiedni akt prawny, jej brak stanowi naruszenie RODO. Zarówno administrator, jak i podmiot przetwarzający są odpowiedzialni za zapewnienie zawarcia umowy lub innego aktu prawnego regulującego przetwarzanie. Z zastrzeżeniem przepisów art. 83 RODO właściwy organ nadzorczy będzie mógł nałożyć grzywnę administracyjną zarówno na administratora, jak i podmiot przetwarzający, biorąc pod uwagę okoliczności każdego indywidualnego przypadku”.
84.
Wobec powyższego, ponownie należy odrzucić argument Administratora, że skoro, jak twierdzi, nie przekazywał „nagrań” z monitoringu wizyjnego N. G., to w przedmiotowej sprawie w tym zakresie nie zaistniał stosunek powierzenia przetwarzania. Należy zatem zdecydowanie podkreślić, że stosunek taki bez wątpienia pomiędzy Administratorem o N. G. wystąpił, zatem nieobjęcie treścią umowy powierzenia przetwarzania z (…) 2018 r. także kwestii obsługi monitoringu wizyjnego, stanowiło naruszenie art. 28 ust. 3 rozporządzenia 2016/679. Stan naruszenia ww. przepisu miał miejsce do (…) 2025 r., bowiem (…) 2025 r. r. Administrator zawarł z N. G. aneksem nr (…) do umowy powierzenia przetwarzania zawartej (…) 2018 r.
85.
Pominąć przy tym należy bezprzedmiotowość wyjaśnień Administratora o nieprzekazywaniu N. G. nagrań z monitoringu, skoro nagrania te i tak, siłą rzeczy, były dla N. G. dostępne, bowiem inaczej nie mógłby on wykonywać ich kopii, a więc wykonywać czynności, której realizację Administrator sam potwierdził w protokole kontroli.

3. Naruszenie art. 30 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2016/679 - nieuwzględnienie w rejestrze czynności przetwarzania procesu związanego z używaniem monitoringu wizyjnego

86.
W myśl art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 każdy administrator oraz - gdy ma to zastosowanie - przedstawiciel administratora prowadzą rejestr czynności przetwarzania danych osobowych, za które odpowiadają. W rejestrze tym zamieszcza się wszystkie następujące informacje: a) imię i nazwisko lub nazwę oraz dane kontaktowe administratora oraz wszelkich współadministratorów, a także gdy ma to zastosowanie - przedstawiciela administratora oraz inspektora ochrony danych; b) cele przetwarzania; c) opis kategorii osób, których dane dotyczą, oraz kategorii danych osobowych; d) kategorie odbiorców, którym dane osobowe zostały lub zostaną ujawnione, w tym odbiorców w państwach trzecich lub w organizacjach międzynarodowych; e) gdy ma to zastosowanie, przekazania danych osobowych do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej, w tym nazwa tego państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej, a w przypadku przekazań, o których mowa w art. 49 ust. 1 akapit drugi, dokumentacja odpowiednich zabezpieczeń; f) jeżeli jest to możliwe, planowane terminy usunięcia poszczególnych kategorii danych; g) jeżeli jest to możliwe, ogólny opis technicznych i organizacyjnych środków bezpieczeństwa, o których mowa w art. 32 ust. 1 rozporządzenia 2016/679.
87.
Z kolei według treści art. 30 ust. 5 rozporządzenia 2016/679, obowiązek prowadzenia rejestru czynności przetwarzania, o którym mowa w art. 30 ust. 1, nie ma zastosowania do przedsiębiorcy lub podmiotu zatrudniającego mniej niż 250 osób, chyba że przetwarzanie, którego dokonują, może powodować ryzyko naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, nie ma charakteru sporadycznego lub obejmuje szczególne kategorie danych osobowych, o których mowa w art. 9 ust. 1, lub dane osobowe dotyczące wyroków skazujących i naruszeń prawa, o czym mowa w art. 10 rozporządzenia 2016/679. Grupa Robocza art. 29 w przyjętym przez nią stanowisku ds. ochrony danych w sprawie wyjątków od obowiązku prowadzenia rejestru czynności przetwarzania zgodnie z artykułem 30 ust. 5 RODO, zauważa, że „brzmienie artykułu 30 ust. 5 jasno przewiduje, że trzy rodzaje przetwarzania, do których wyjątek nie ma zastosowania, mają charakter alternatywny ("lub") i wystąpienie któregokolwiek z nich samodzielnie wywołuje obowiązek prowadzenia rejestru czynności przetwarzania.”
88.
Jak wskazuje A. Mednis, „Należy zatem przyjąć, że czynności są wyodrębniane poprzez cele przetwarzania. Jednocześnie, zgodnie z wytycznymi GIODO, w przypadkach dużych różnic w pozostałych kryteriach wymienionych w art. 30 ust. 1 rodo, należy wyodrębniać czynności służące wprawdzie temu samemu celowi, ale różniące się ze względu na kategorie osób, których dotyczy przetwarzanie, kategorie danych oraz sposób przetwarzania”[8]. Odnosząc się do powyższego, nie do przyjęcia jest argumentacja Administratora zawarta w jego pismach z (…) i (…) 2025 r. skierowanych do Prezesa UODO, w których Administrator przekonuje, że jest zwolniony z obowiązku prowadzenia rejestru czynności przetwarzania, bowiem jest podmiotem zatrudniającym mniej niż 250 osób (ok. 50), a przetwarzanie danych przy użyciu monitoringu ma, jego zdaniem, sporadyczny charakter. Ponadto, Administrator uzasadnia zwolnienie z obowiązku prowadzenia ww. rejestru tym, że, jak to określił, „wykorzystywanie nagrań z monitoringu było bardzo rzadkie”, bowiem „do nagrań z monitoringu zamontowanego w salach sięgano tylko wówczas, gdy zdarzyły się jakieś niebezpieczne lub sporne sytuacje i gdy było to absolutnie koniecznie (…)”.
89.
Odnosząc się do argumentacji Administratora, należy wskazać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Jakkolwiek nie sposób zaprzeczyć faktowi, że Administrator zatrudnia znacznie mniej osób, niż 250, to wobec pozostałych okoliczności stwierdzonych przez Prezesa UODO w stanie faktycznym sprawy, nie stanowi on w żadnym razie argumentu za przyjęciem założenia, że Administrator jest zwolniony z prowadzenia rejestru czynności przetwarzania.
90.
Przede wszystkim należy zauważyć, że Administrator najwyraźniej błędnie postrzega przetwarzanie danych, wyłączając z niego operacje ich przechowywania i gromadzenia, które przecież u Administratora również miały miejsce. W swoich wyjaśnieniach, Administrator koncentruje się przede wszystkim na podkreślaniu okoliczności, że utrwalenia ruchomego obrazu w postaci nagrań monitoringu wizyjnego nie były na co dzień przeglądane. Administrator zatem błędnie uważa, że przetwarzanie przez niego danych osobowych przy pomocy monitoringu, sprowadzało się jedynie albo głównie do przeglądania nagrań obrazu w nich utrwalonego, a utrwalanie, przechowywanie i gromadzenie, a także usuwanie danych na nagraniach przetwarzaniem takim nie jest. Powyższe, mylne założenie z kolei, stało się przyczynkiem do kolejnego, błędnego założenia przez Administratora, że jedynie sporadycznie przetwarza dane osobowe utrwalone w nagraniach z monitoringu wizyjnego.
91.
Powyższe poglądy i argumenty Administratora są błędne i sprzeczne z przepisami rozporządzenia 2016/679. Zgodnie z definicją „przetwarzania”, zawartą w treści art. 4 pkt 2 rozporządzenia 2016/679, oznacza ono operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie.
92.
Z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że urządzenia działające w systemie monitoringu wizyjnego Szkoły, pracowały w trybie permanentnym, a więc co do zasady, bez przerwy. Powyższe zaś oznacza, że w urządzeniach tych stale utrwalano, przechowywano a następnie poddawano retencji (usuwano) dane osobowe małoletnich osób fizycznych przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły, których wizerunki zostały utrwalone bądź też jedynie zwizualizowane przy pomocy rzeczonego monitoringu, co dawało także możliwość przeglądania ww. danych w czasie rzeczywistym, niezależnie od faktu, że były one dodatkowo jeszcze utrwalane.
93.
Skoro zatem system monitoringu Szkoły pracował w trybie ciągłym, a zatem za jego pomocą, jak wyżej wskazano, stale dokonywano na danych osobowych operacji przetwarzania w postaci utrwalania, przechowywania, usuwania, niszczenia, to sam fakt sporadyczności przeglądania tych danych, nie zmienia postaci rzeczy, że były one przetwarzane w sposób ciągły i długotrwały, a nie - jak twierdzi Administrator - sporadyczny.
94.
Z treści wyjaśnień Administratora zawartych w jego piśmie z (…) 2025 r. wynikało także, że zwolnienie z obowiązku prowadzenia rejestru czynności przetwarzania uzasadnia on swoim przekonaniem, iż przetwarzanie przez Szkołę danych osobowych małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy pomocy monitoringu wizyjnego nie powoduje wysokiego ryzyka naruszenia praw lub wolności osób, których dane są przetwarzane. Należy stwierdzić, że powyżej wskazane przekonanie Administratora stoi również w sprzeczności z przepisami rozporządzenia 2016/679.
95.
Twierdzenie Administratora o niewystępowaniu wysokiego ryzyka naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, przy przetwarzaniu ich danych za pomocą monitoringu wizyjnego, jest gołosłowne, ponieważ Administrator przez dłuższy czas przetwarzał dane w ww. sposób bez przeprowadzenia analizy ryzyka przetwarzania dla tej czynności. Retorycznym pozostaje w tej sytuacji pytanie, czy Administrator, nie analizując w ogóle ryzyk związanych z przetwarzaniem danych, w tym także za pomocą monitoringu, miał jakiekolwiek realne, uzasadnione podstawy do twierdzenia, że przetwarzanie danych w ww. sposób nie powoduje ryzyka naruszenia praw lub wolności podmiotów danych.
96.
Niezależnie od powyższego, należy stwierdzić, że już nawet przy pobieżnej ocenie ryzyk związanych z przetwarzaniem danych przy pomocy monitoringu, można wysnuć wniosek, że powoduje ono bez wątpienia ryzyko naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą. Należy bowiem zwrócić uwagę na fakt, że Administrator przetwarzał i nadal przetwarza przy pomocy monitoringu dane osób małoletnich, których dane powinny być szczególnie chronione.
97.
Ponadto, zauważyć należy, że wyjątek zawarty w art. 30 ust. 5 rozporządzenia 2016/679, zwalniający z prowadzenia rejestru czynności przetwarzania, nie dotyczy „wysokiego”, jak twierdzi Administrator ryzyka naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, ale „ryzyka” w ogóle, występującego choćby w nieznacznym stopniu. W tej sytuacji, dywagacje Administratora w przedmiocie „wysokiego” ryzyka tym bardziej są bezprzedmiotowe, zaś w piśmie z (…) 2015 r. na str. 4, Administrator sam przyznał, że ocenia ryzyko przetwarzania danych przy pomocy monitoringu jako „nieznaczne”, a więc tym samym przyznaje, że ryzyko takie co do zasady występuje.
98.
Jeżeli nawet przyjąć taką ocenę ryzyka za hipotetycznie prawidłową, to sam Administrator tym samym przyznaje, że ryzyko, o którym wyżej mowa, występuje, co z kolei przesądza o tym, że w świetle treści art. 30 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 5 rozporządzenia 2016/679, Administrator był i nadal jest obowiązany prowadzić rejestr czynności przetwarzania, w tym także uwzględnić w nim czynność przetwarzania przy pomocy monitoringu wizyjnego. Przy czym, jak wskazuje Grupa Robocza art. 29 w przyjętym przez nią stanowisku ds. ochrony danych w sprawie wyjątków od obowiązku prowadzenia rejestru czynności przetwarzania zgodnie z artykułem 30 ust. 5 RODO, „mimo zatrudniania mniej niż 250 pracowników, administratorzy danych lub podmioty przetwarzające, którzy znajdują się w sytuacji przetwarzania, które może powodować ryzyko (nie tylko wysokie ryzyko) naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, albo przetwarzania danych osobowych, które nie ma charakteru sporadycznego, albo przetwarzania szczególnych kategorii danych osobowych, o których mowa w art. 9 ust. 1, lub danych osobowych dotyczących wyroków skazujących, o których mowa w art. 10, są zobowiązani do prowadzenia rejestru czynności przetwarzania”.
99.
Zgodnie z treścią motywu 38 preambuły rozporządzenia 2016/679, „szczególnej ochrony danych osobowych wymagają dzieci, gdyż mogą one być mniej świadome ryzyka, konsekwencji, zabezpieczeń i praw przysługujących im w związku z przetwarzaniem danych osobowych.(…)”.
100.
Ponadto, motyw 75 preambuły rozporządzenia 2016/679 stanowi się, że „ryzyko naruszenia praw lub wolności osób, o różnym prawdopodobieństwie i wadze zagrożeń, może wynikać z przetwarzania danych osobowych mogącego prowadzić do uszczerbku fizycznego lub szkód majątkowych lub niemajątkowych, w szczególności: jeżeli przetwarzanie może poskutkować dyskryminacją, kradzieżą tożsamości lub oszustwem dotyczącym tożsamości, stratą finansową, naruszeniem dobrego imienia, naruszeniem poufności danych osobowych chronionych tajemnicą zawodową, nieuprawnionym odwróceniem pseudonimizacji lub wszelką inną znaczną szkodą gospodarczą lub społeczną; jeżeli osoby, których dane dotyczą, mogą zostać pozbawione przysługujących im praw i wolności lub możliwości sprawowania kontroli nad swoimi danymi osobowymi;(…) lub jeżeli przetwarzane są dane osobowe osób wymagających szczególnej opieki, w szczególności dzieci; jeżeli przetwarzanie dotyczy dużej ilości danych osobowych i wpływa na dużą liczbę osób, których dane dotyczą”.
101.
Z treści ww. przywołanych stwierdzeń motywów preambuły rozporządzenia 2016/679 wyraźnie wynika, że prawodawca europejski przetwarzanie danych osobowych osób małoletnich (dzieci) wiąże niejako „z góry” z ryzykiem naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą, niezależnie od jego wagi i prawdopodobieństwa. Zatem założenie poczynione przez Administratora, jakoby przetwarzanie przez niego danych osobowych przy pomocy monitoringu wizyjnego, w tym także osób małoletnich (dzieci), nie powoduje „wysokiego” ryzyka, było z gruntu bezprzedmiotowe i sprzeczne z przepisami rozporządzenia 2016/679, tj. w szczególności z art. 30 ust. 1 i ust. 5 w związku z art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, zgodnie z którym każdy administrator, przetwarzając dane, powinien czynić to z uwzględnieniem ryzyka, o którym wyżej mowa.
102.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz z powyższego wywodu wynika, że Administrator naruszył art. 30 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2016/679 poprzez nieuwzględnienie w treści rejestru czynności przetwarzania czynności przetwarzania polegającej na wykorzystywaniu urządzeń monitoringu wizyjnego.
103.
Należy zauważyć, że na dzień kontroli Prezesa UODO oraz na dzień wydania decyzji, Administrator prowadził, co do zasady, rejestr czynności przetwarzania, jednak w treści tego rejestru do dnia (…) 2025 r. nie uwzględnił czynności przetwarzania danych przy użyciu monitoringu wizyjnego. Należy podkreślić, że przetwarzanie danych osobowych przy użyciu ww. monitoringu, stanowi odrębną czynność przetwarzania, z uwagi na sposób (warunki techniczne) i cel tego przetwarzania. Z tego względu nieuwzględnienie tej czynności w rejestrze czynności przetwarzania, stanowiło naruszenie art. 30 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2016/679, z uwagi na nieokreślenie celu przetwarzania danych w ten konkretny sposób.

4. Naruszenie art. 32 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2016/679 - nieprzeprowadzenie analizy ryzyka przetwarzania danych przy pomocy monitoringu wizyjnego

104.
Z treści art. 32 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 wynika, że administrator jest zobowiązany do zastosowania środków technicznych i organizacyjnych odpowiadających ryzyku naruszenia praw i wolności osób fizycznych o różnym prawdopodobieństwie wystąpienia i wadze zagrożenia. W powyższym przepisie stanowi się, że decydując o środkach technicznych i organizacyjnych należy wziąć pod uwagę stan wiedzy technicznej, koszt wdrażania, charakter, zakres, kontekst i cele przetwarzania oraz ryzyko naruszenia praw lub wolności osób fizycznych o różnym prawdopodobieństwie wystąpienia i wadze. Z przytoczonego przepisu wynika, że ustalenie odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych jest procesem dwuetapowym.
105.
W pierwszej kolejności istotnym jest określenie poziomu ryzyka, jakie wiąże się z przetwarzaniem danych osobowych, uwzględniając przy tym kryteria wskazane w art. 32 ust. 1 ww. rozporządzenia, a następnie należy ustalić, jakie środki techniczne i organizacyjne będą odpowiednie, aby zapewnić stopień bezpieczeństwa odpowiadający temu ryzyku. Ustalenia te powinny obejmować środki takie, jak pseudonimizacja i szyfrowanie danych osobowych, zdolność do ciągłego zapewnienia poufności, integralności, dostępności i odporności systemów i usług przetwarzania, zdolność do szybkiego przywrócenia dostępności danych osobowych i dostępu do nich w razie incydentu fizycznego lub technicznego oraz regularne testowanie, mierzenie i ocenianie skuteczności środków technicznych i organizacyjnych mających zapewnić bezpieczeństwo przetwarzania.
106.
Z kolei, w myśl art. 32 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, administrator oceniając, czy stopień bezpieczeństwa jest odpowiedni, uwzględnia w szczególności ryzyko wiążące się z przetwarzaniem, w szczególności wynikające z przypadkowego lub niezgodnego z prawem zniszczenia, utraty, modyfikacji, nieuprawnionego ujawnienia lub nieuprawnionego dostępu do danych osobowych przesyłanych, przechowywanych lub w inny sposób przetwarzanych.
107.
W motywie 76 preambuły do rozporządzenia 2016/679 wskazano, że prawdopodobieństwo i powagę ryzyka naruszenia praw lub wolności osoby, której dane dotyczą, należy określić poprzez odniesienie się do charakteru, zakresu, kontekstu i celów przetwarzania danych. Ryzyko należy oszacować na podstawie obiektywnej oceny, w ramach której stwierdza się, czy z operacjami przetwarzania danych wiąże się ryzyko lub wysokie ryzyko. W motywie 83 preambuły do rozporządzenia 2016/679 wskazuje się zaś, że w celu zachowania bezpieczeństwa i zapobiegania przetwarzaniu niezgodnemu z rozporządzeniem 2016/679, administrator powinien oszacować ryzyko właściwe dla przetwarzania oraz wdrożyć środki - takie jak szyfrowanie - minimalizujące to ryzyko. Oceniając ryzyko w zakresie bezpieczeństwa danych, należy wziąć pod uwagę ryzyko związane z przetwarzaniem danych osobowych - takie jak przypadkowe lub niezgodne z prawem zniszczenie, utracenie, zmodyfikowanie, nieuprawnione ujawnienie lub nieuprawniony dostęp do danych osobowych przesyłanych, przechowywanych lub w inny sposób przetwarzanych - i mogące w szczególności prowadzić do uszczerbku fizycznego, szkód majątkowych lub niemajątkowych.
108.
Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z 13 maja 2021 r. (sygn. akt II SA/Wa 2129/20) oraz z 5 października 2023 r. (sygn. akt II SA/Wa 502/23), „administrator danych powinien zatem przeprowadzić analizę ryzyka i ocenić, z jakimi zagrożeniami ma do czynienia”. Podobnie Sąd ten orzekł w wyroku z 10 kwietnia 2025 r., sygn. II SA/Wa 1266/24, wskazując, że „(…) administrator danych osobowych jest zobowiązany wdrożyć środki techniczne i organizacyjne, które odpowiadają ustalonemu stopniowi ryzyka naruszenia praw i wolności osób fizycznych. Aby zatem przyjęte środki techniczne i organizacyjne były adekwatne, konieczne jest w pierwszej kolejności prawidłowe ustalenie przez administratora stopnia ryzyka”.
109.
Należy pamiętać, że według treści art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE C z 7 czerwca 2016 r.), „wszelkie ograniczenia w korzystaniu z praw i wolności uznanych w niniejszej Karcie muszą być przewidziane ustawą i szanować istotę tych praw i wolności. Z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, ograniczenia mogą być wprowadzone wyłącznie wtedy, gdy są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób”. Wyżej przywołana regulacja powinna być zatem zawsze jednym z punktów wyjścia, od których każdy administrator inicjuje proces szacowania ryzyk związanych z przetwarzaniem, mając na względzie fakt, że bezpośrednio odwołuje się ona do praw i wolności osób fizycznych, o których jest mowa również w treści art. 32 ust. 1 rozporządzenia 2016/679.
110.
Uwzględniając regulację art. 32 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2016/679, należy stwierdzić, że podmiot, który przetwarza dane osobowe, zobligowany jest do zapewnienia ciągłości monitorowania poziomu zagrożeń oraz zapewnienia rozliczalności w zakresie poziomu oraz adekwatności wprowadzonych przez niego zabezpieczeń przetwarzania. Oznacza to, że koniecznością staje się możliwość udowodnienia przed organem nadzorczym, że wprowadzone rozwiązania, mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa danych osobowych, są adekwatne do poziomu ryzyka, jak również uwzględniają charakter danej organizacji oraz wykorzystywanych sposobów przetwarzania danych osobowych. Aby móc powyższe wykazać, administrator musi przeprowadzić analizę prowadzonych procesów przetwarzania danych i dokonać oceny związanego z nimi ryzyka, a następnie zastosować takie środki zapewniające bezpieczeństwo przetwarzania, które będą adekwatne do oszacowanego ryzyka.
111.
Konsekwencją powyższego jest rezygnacja z list wymagań, w zakresie bezpieczeństwa narzuconych przez prawodawcę, na rzecz samodzielnego doboru zabezpieczeń w oparciu o analizę zagrożeń. Administratorom nie wskazuje się zatem konkretnych środków i procedur w zakresie bezpieczeństwa. Ww. adekwatność środków należy oceniać ze względu na sposób i cel, w jakim dane osobowe są przetwarzane, ale też należy brać pod uwagę ryzyko związane z przetwarzaniem tych danych osobowych.
112.
Jak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 sierpnia 2020 r. (sygn. akt: II SA/Wa 2826/19), „Przyjęte środki mają mieć charakter skuteczny. Niektóre środki będą musiały niwelować niskie ryzyko, inne - muszą niwelować ryzyko wysokie, ważne jednak jest, aby były one adekwatne i proporcjonalne do stopnia ryzyka”, zaś „czynności o charakterze techniczno-organizacyjnym leżą w gestii administratora danych osobowych, ale nie mogą być dobierane w sposób całkowicie swobodny i dobrowolny, bez uwzględnienia stopnia ryzyka oraz charakteru chronionych danych osobowych”. Powyżej cytowane orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało podtrzymane przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 lutego 2024 r. (sygn. II OSK 3839/21).
113.
W świetle powyższego wskazać należy, że przeprowadzona analiza ryzyka powinna zostać udokumentowana oraz uzasadniona na podstawie przede wszystkim określenia stanu faktycznego, istniejącego w momencie jej przeprowadzania. Należy wziąć pod uwagę w szczególności charakterystykę zachodzących procesów, zasoby, podatności, zagrożenia oraz istniejące zabezpieczenia, w ramach zachodzących procesów przetwarzania danych osobowych. Nie można również w trakcie tego procesu pominąć zakresu oraz charakteru danych osobowych przetwarzanych w toku realizowanych czynności, albowiem w zależności od zakresu oraz charakteru ujawnionych danych zależeć będą potencjalne negatywne skutki dla osoby fizycznej w przypadku wystąpienia naruszenia ochrony jej danych osobowych. Aby analiza ryzyka została przeprowadzona w sposób właściwy, dla każdego z zasobów powinny być również zdefiniowane zagrożenia mogące wystąpić w procesach przetwarzania danych.
114.
Zgodnie z normą ISO/IEC 27000, podatność jest określana jako słabość bądź luka w zabezpieczeniach, która wykorzystana przez dane zagrożenie może zakłócać funkcjonowanie, a także może prowadzić do incydentów bądź naruszeń ochrony danych osobowych. Identyfikowanie zagrożeń polega na określaniu, jakie zagrożenia i z jakiego kierunku (powodu) mogą się pojawić. Metodą przeprowadzenia analizy ryzyka jest np. zdefiniowanie poziomu ryzyka jako iloczynu prawdopodobieństwa i skutków wystąpienia danego incydentu. Zazwyczaj wykorzystuje się macierz ryzyka, która pozwala zobrazować poziomy ryzyka w sposób wizualny, przedstawiając poziomy ryzyka, dla których organizacja definiuje odpowiednie działania.
115.
Mając powyższe na uwadze podkreślić należy, że ocena ryzyka, powinna być również procesem ciągłym i być przeprowadzana cyklicznie, biorąc pod uwagę zmieniające się okoliczności oraz istniejące i mogące się pojawić w przyszłości podatności i zagrożenia dla praw i wolności osób fizycznych, co jest realizacją obowiązków wynikających art. 32 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2016/679.
116.
Biorąc zatem pod uwagę zebrany w toku kontroli materiał dowodowy (akapit 17 uzasadnienia decyzji) oraz przedstawione przez Administratora wyjaśnienia pokontrolne (akapit 37 uzasadnienia decyzji) należy stwierdzić, iż nieprzeprowadzenie przed dniem (…) 2025 r. analizy ryzyka przetwarzania danych osobowych małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych przy użyciu monitoringu wizyjnego, stanowiło naruszenie art. 32 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2016/679.
117.
Ze zgromadzonego w toku kontroli materiału dowodowego wynika, że Administrator przeprowadził analizę ryzyka i ocenę skutków jedynie dla ochrony danych dla osób, które są upoważnione do przetwarzania danych, tj. dla osoby zatrudnionej na stanowisku samodzielnej księgowej oraz dla osoby zatrudnionej na stanowisku asystenta dyrektora Szkoły.
118.
Należy zatem stwierdzić, że przedłożona w toku kontroli analiza ryzyka ogranicza się tylko do ograniczonego zbioru zagrożeń, natomiast nie uwzględnia wszystkich ryzyk związanych z przetwarzaniem danych osobowych, w tym także związanych z obsługą techniczną systemu monitoringu (i powierzeniem przetwarzania N. G.), naruszeniem dostępności danych z zapisu monitoringu, utylizacją dysków (na których przechowywane są zapisy z systemu monitoringu) po zakończeniu użytkowania tego systemu lub jego nośników pamięci itp.
119.
Innymi słowy, odrębna i zarazem istotna w działalności Administratora czynność przetwarzania związana z korzystaniem z monitoringu wizyjnego, została przez niego pominięta przy określaniu ryzyk przetwarzania, co stanowi, jak wspomniano wyżej, naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679. Stan naruszenia ww. przepisów miał miejsce do dnia (…) 2025 r., bowiem dopiero dnia (…) 2025 r. Administrator przeprowadził analizę ryzyka dla czynności przetwarzania danych przy pomocy monitoringu wizyjnego.

5. Wnioski dowodowe strony

120.
W myśl art. 78 § 1 Kpa, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ponadto, zgodnie z brzmieniem art. 78 § 2 Kpa, organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Z kolei w myśl art. 75 § 1 Kpa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
121.
Odnosząc się do treści ww. przepisów Kpa, Prezes UODO postanowił nie przeprowadzać wnioskowanych przez Administratora w piśmie z (…) 2025 r. dowodów z przesłuchania świadków: D. W., N. F. i M. M. na okoliczność wykazania podstawy prawnej przetwarzania przez Administratora danych osób małoletnich, przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy użyciu monitoringu wizyjnego, w związku z zarzutem naruszenia art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679.
122.
Prezes UODO uznał, że ww. dowody są dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nieistotne z uwagi na okoliczność, że wszystkie okoliczności stanu faktycznego sprawy, mające znaczenie dla ustalenia podstawy prawnej przetwarzania danych przez Administratora przy pomocy monitoringu, zostały już wyczerpująco wyjaśnione i stwierdzone innymi dowodami, tj. wydrukami notatek służbowych pracowników Szkoły oraz wydrukami korespondencji poczty elektronicznej Szkoły, a także wyjaśnieniami złożonymi przez pracowników Szkoły w toku kontroli Prezesa UODO oraz po niej, w toku wszczętego postępowania administracyjnego.
123.
Przy czym, w przekonaniu Prezesa UODO, wyjaśnienia złożone na ww. okoliczność przez świadków, nie wniosłyby nic nowego do sprawy i nie przyczyniłyby się do jej bardziej wnikliwego wyjaśnienia. W tej sytuacji, przeprowadzanie ww. dowodów z przesłuchania świadków byłoby bezcelowe dla postępowania.

IV. Administracyjna kara pieniężna

124.
Postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezesa UODO służy kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych i jest ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej w celu zastosowania właściwych uprawnień naprawczych określonych w art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679.
125.
Mając na uwadze powyższe, jak również stwierdzone w niniejszym postępowaniu naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, Prezes UODO - korzystając z uprawnienia określonego w art. 58 ust. 2 lit. i) rozporządzenia 2016/679, zgodnie z którym każdemu organowi nadzorczemu przysługuje uprawnienie do zastosowania, oprócz lub zamiast środków, o których mowa w art. 58 ust. 2 lit. a)-h) oraz lit. j) tego rozporządzenia, administracyjnej kary pieniężnej - stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające nałożenie na Administratora administracyjnej kary pieniężne w związku z naruszeniem art. 6 ust. 1, a w konsekwencji również art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679.
126.
Stosownie do treści art. 83 ust. 5 lit. a) rozporządzenia 2016/679, naruszenia przepisów dotyczących podstawowych zasad przetwarzania, w tym warunków zgody, o których to zasadach i warunkach mowa w art. 5, 6, 7 oraz 9, podlegają administracyjnej karze pieniężnej w wysokości do 20 000 000 EUR, a w przypadku przedsiębiorstwa - w wysokości do 4 % jego całkowitego rocznego światowego obrotu z poprzedniego roku obrotowego, przy czym zastosowanie ma kwota wyższa.
127.
Oceniając czy, a jeśli tak, to w jakim wymiarze powinna być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ nadzorczy ma obowiązek uwzględnić następujące okoliczności (przesłanki wymiaru kary) określone w art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679:
a)
charakter, wagę i czas trwania naruszenia przy uwzględnieniu charakteru, zakresu lub celu danego przetwarzania, liczby poszkodowanych osób, których dane dotyczą, oraz rozmiaru poniesionej przez nie szkody,
b)
umyślny lub nieumyślny charakter naruszenia,
c)
działania podjęte przez administratora lub podmiot przetwarzający w celu zminimalizowania szkody poniesionej przez osoby, których dane dotyczą,
d)
stopień odpowiedzialności administratora lub podmiotu przetwarzającego z uwzględnieniem środków technicznych i organizacyjnych wdrożonych przez nich na mocy art. 25 i 32,
e)
wszelkie stosowne wcześniejsze naruszenia ze strony administratora lub podmiotu przetwarzającego,
f)
stopień współpracy z organem nadzorczym w celu usunięcia naruszenia oraz złagodzenia jego ewentualnych negatywnych skutków,
g)
kategorie danych osobowych, których dotyczyło naruszenie,
h)
sposób, w jaki organ nadzorczy dowiedział się o naruszeniu, w szczególności, czy i w jakim zakresie administrator lub podmiot przetwarzający zgłosili naruszenie,
i)
jeżeli wobec administratora lub podmiotu przetwarzającego, których sprawa dotyczy, zostały wcześniej zastosowane w tej samej sprawie środki, o których mowa w art. 58 ust. 2 - przestrzeganie tych środków,
j)
stosowanie zatwierdzonych kodeksów postępowania na mocy art. 40 lub zatwierdzonych mechanizmów certyfikacji na mocy art. 42,
k)
wszelkie inne obciążające lub łagodzące czynniki mające zastosowanie do okoliczności sprawy, takie jak osiągnięte bezpośrednio lub pośrednio w związku z naruszeniem korzyści finansowe lub uniknięte straty.
128.
Ponadto organ nadzorczy - zgodnie z art. 83 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 - zapewnia by stosowane administracyjne kary pieniężne były w każdym indywidualnym przypadku skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

1. Zachowania Administratora prowadzące do naruszenia przepisów rozporządzenia 2016/679 - ocena zastosowania art. 83 ust. 3 rozporządzenia 2016/679.

129.
Stosownie do brzmienia art. 83 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, jeżeli administrator lub podmiot przetwarzający narusza umyślnie lub nieumyślnie w ramach tych samych lub powiązanych operacji przetwarzania kilka przepisów niniejszego rozporządzenia, całkowita wysokość administracyjnej kary pieniężnej nie przekracza wysokości kary za najpoważniejsze naruszenie.
130.
Wobec stwierdzenia, że Administrator - przetwarzając bez podstawy prawnej dane osobowe małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy pomocy urządzeń monitoringu wizyjnego - dopuścił się naruszenia więcej aniżeli jednego przepisu rozporządzenia 2016/679 (tj. art. 6 ust. 1, a w konsekwencji również art. 5 ust. 1 lit. a)), Prezes UODO zobowiązany był uwzględnić przytoczoną w poprzedzającym akapicie regulację celem rozważenia, czy okoliczności niniejszej sprawy determinują skorzystanie przez organ nadzorczy z wyłącznie jednego, czy też z kilku środków naprawczych przewidzianych w art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679. A precyzyjniej, czy organ powinien nałożyć na Administratora wyłącznie jedną administracyjną karę pieniężną stanowiącą odpowiedź na wszystkie ww. naruszenia (w wysokości ograniczonej limitem właściwym dla najpoważniejszego z nich), czy też odrębne i samoistne kary dla każdego z tych naruszeń rozpatrywanych osobno.
131.
Ustalając konkretne sankcje za stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenia Prezes UODO skorzystał z metodyki obliczania administracyjnych kar pieniężnych przyjętej przez EROD, zgodnie z którą pierwszym krokiem do dalszych obliczeń jest „ocena zastosowania art. 83 ust. 3 [rozporządzenia 2016/679]”[9] poprzez ustalenie:
a)
czy okoliczności wskazują na jedno zachowanie, czy też na wiele zachowań podlegających karze,
b)
w przypadku jednego zachowania, czy zachowanie to stanowi jedno naruszenie czy większą liczbę naruszeń,
c)
w przypadku jednego zachowania, które stanowi wiele naruszeń, czy przypisanie jednego naruszenia wyklucza przypisanie innego naruszenia, czy też należy je przypisać równolegle[10].
132.
Określenie „jedno zachowanie” należy przy tym interpretować w nawiązaniu do art. 83 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, w którym mowa jest o „tych samych lub powiązanych operacjach przetwarzania”. Zgodnie z przyjętą przez EROD wykładnią, „[t]ermin «powiązane» odnosi się do zasady, zgodnie z którą jedno zachowanie może składać się z kilku części, które są realizowane na skutek jednego aktu woli i są kontekstowo (w szczególności jeśli chodzi o tożsamość osoby, której dane dotyczą, cel i charakter przetwarzania), przestrzennie i czasowo tak blisko powiązane, że z obiektywnego punktu widzenia można uznać je za jedno spójne zachowanie”[11].
133.
Odnosząc przedstawione wyżej przepisy rozporządzenia 2016/679 oraz wskazówki zawarte w Wytycznych 04/2022 do okoliczności niniejszej sprawy Prezes UODO uznał, że rozpatrywane w niniejszej sprawie działania Administratora związane ze stosowaniem w salach dydaktycznych (tj. w dwóch salach lekcyjnych oraz w sali gimnastycznej) monitoringu wizyjnego, mimo braku ku temu wyraźnej podstawy prawnej - a zatem z naruszeniem art. 6 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679 - stanowią „jedno spójne zachowanie” w rozumieniu przedstawionym przez EROD. O ile bowiem wdrożony przez Szkołę, a poddany analizie w niniejszym postępowaniu proces przetwarzania danych nie jest efektem wyłącznie jednej decyzji Administratora (o czym świadczy fakt, że jednostkowe, składające się na ten proces operacje przetwarzania, rozumiane jako uruchomienie pracy kamer w poszczególnych salach dydaktycznych, realizowane zaczęły być w różnym czasie, przypadającym na okres od 2013 r. do 2015 r.), to jednak wspólny jest kontekst tego przetwarzania. W ocenie Prezesa UODO ww. operacje przetwarzania łączy:
a)
cel przetwarzania, jakim z jednej strony jest eliminacja oraz zapobieganie sytuacjom, które mogłyby negatywnie wpływać na bezpieczeństwo małoletnich uczniów Szkoły, z drugiej zaś - ochrona należącego do niej mienia,
b)
charakter przetwarzania, jako że zastosowany w salach dydaktycznych monitoring wizyjny, choć prowadzony jest w sposób jawny, wiąże się z wysokim ryzykiem naruszenia praw i wolności małoletnich osób fizycznych nim objętych (zwłaszcza wobec faktu, że przetwarzane za jego pomocą są dane osobowe dzieci, podlegające szczególnej ochronie na gruncie przepisów rozporządzenia 2016/679, a dodatkowo Szkoła przez długi czas, tj. aż do momentu wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego, nie wdrożyła odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych w celu zminimalizowania ryzyka wiążącego się z analizowanym przetwarzaniem, w szczególności wynikającego z przypadkowego lub niezgodnego z prawem zniszczenia, utraty, modyfikacji, nieuprawnionego ujawnienia lub nieuprawnionego dostępu do danych osobowych),
c)
tożsamość osób, których dane dotyczą wobec stwierdzenia, że wszystkie naruszenia przypisane Administratorowi w związku z bezprawnym stosowaniem monitoringu wizyjnego, dotyczą danych osobowych tej samej kategorii osób, tj. uczniów Szkoły, a więc osób małoletnich,
d)
kontekst czasowy, jako że stan niezgodności przetwarzania z prawem trwa nadal w odniesieniu do każdego ze stwierdzonych naruszeń.
134.
Dodatkowo wyjaśnić należy, że bezpośrednią konsekwencją braku spełnienia przez Administratora choćby jednego warunku zgodności przetwarzania danych osobowych z prawem (które to warunki określa art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679) jest automatyczne naruszenie normy wyrażonej w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679, zgodnie z którą dane osobowe muszą być przetwarzane zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dane dotyczą. Powołany art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679 ustanawia w tym względzie ogólną zasadę przetwarzania danych osobowych, która wyznacza ramy całego systemu ochrony danych. Zgodność przetwarzania z prawem, rozumiana jako koncepcja nadrzędna, została doprecyzowana na gruncie pozostałych przepisów rozporządzenia 2016/679, ustanawiających konkretne obowiązki - których adresatami są administratorzy i podmioty przetwarzające - oraz skorelowane z nimi prawa osób, których dane dotyczą. Takim przepisem konkretyzującym bez wątpienia jest także art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. W tym kontekście należy wyjaśnić, że stwierdzenie naruszenia przepisów określających podstawowe, ogólne zasady przetwarzania (w niniejszej sprawie - art. 5 ust. 1 lit. a)) nie wyklucza przypisania Administratorowi naruszenia przepisów szczegółowych stanowiących konkretyzację tych zasad (w tym wypadku - art. 6 ust. 1) i nałożenia za to sankcji finansowej. Uwzględniając powyższe uwagi, jak i wspólny kontekst przetwarzania szczegółowo omówiony w akapicie poprzedzającym, należy skonstatować, że odpowiedzialność Administratora w niniejszym postępowaniu powinna kształtować się „równolegle” w stosunku do obu popełnionych przez niego naruszeń, tj. z zastosowaniem przepisu art. 83 ust. 3 rozporządzenia 2016/679.
135.
Podsumowując, administracyjna kara pieniężna została nałożona na Administratora łącznie za naruszenie art. 6 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679. Kara ta, stosownie do brzmienia art. 83 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, nie może przekraczać wysokości kary za najpoważniejsze stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie. Zważywszy na fakt, że oba wymienione wyżej, zarzucane Administratorowi, naruszenia stypizowane są w art. 83 ust. 5 lit. a) rozporządzenia 2016/679, przewidującym taki sam maksymalny próg zagrożenia administracyjną karą pieniężną w wysokości do 20 000 000 EUR lub do 4 % rocznego obrotu, naruszeniom tym należy przypisywać jednakową powagę. Konsekwencją tego jest zaś ustalenie, że całkowita wysokość kary pieniężnej orzeczonej przez organ nadzorczy nie może wykraczać poza limit kar określony dla jednego z tych naruszeń, tj. ponad kwotę 20 000 000 EUR - ze względu na konieczność przyjęcia w odniesieniu do Administratora tzw. „statycznego maksimum kary” (zob. pkt 167 uzasadnienia decyzji).

2. Uzasadnienie nałożenia i ustalenia wysokości administracyjnej kary pieniężnej.

136.
Decydując o nałożeniu na Administratora administracyjnej kary pieniężnej Prezes UODO - stosownie do treści art. 83 ust. 2 lit. a)-k) rozporządzenia 2016/679 - wziął pod uwagę następujące okoliczności, stanowiące o konieczności zastosowania w niniejszej sprawie tego rodzaju sankcji oraz wpływające obciążająco na wymiar nałożonej administracyjnej kary pieniężnej:

Charakter, waga i czas trwania naruszenia przy uwzględnieniu charakteru, zakres lub cel danego przetwarzania, liczby poszkodowanych osób, których dane dotyczą, oraz rozmiaru poniesionej przez nie szkody (art. 83 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2016/679)

137.
Stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych mają znaczącą wagę i poważny charakter. Wynika to nie tylko z faktu, iż bezprawne działania Administratora godzą w podstawowe zasady przetwarzania danych, ale przede wszystkim z okoliczności, że Administrator jest podmiotem świadczącym usługi edukacyjne na rzecz najmłodszej grupy uczniów podlegającej obowiązkowi szkolnemu, tj. dzieci w wieku od 7 do 15 lat - które na gruncie przepisów rozporządzenia 2016/679 podlegają szczególnej ochronie w kontekście przetwarzania ich danych osobowych. Co więcej, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że monitoring wizyjny, którego legalność organ kwestionuje, zainstalowany był w salach dydaktycznych (salach lekcyjnych nr (…) oraz nr (…)), w których zajęcia odbywają (a przynajmniej odbywali w dacie przeprowadzenia kontroli) uczniowie objęci edukacją wczesnoszkolną oraz grupa przedszkolna, a zatem dzieci najbardziej narażone, ze względu na swój wiek i determinowany nim niższy stopień świadomości zagrożeń, na ewentualne nadużycia w respektowaniu ich praw przez Administratora. Szkoła jako podmiot zaufania, któremu powierzona jest nie tylko edukacja, ale również codzienna, wielogodzinna opieka nad dziećmi, zobowiązana jest do zapewnienia uczniom ochrony oraz poczucia bezpieczeństwa. Bezpieczeństwo to nie powinno jednak być interpretowane w sposób zawężający i koncentrować się wyłącznie na tym jego aspekcie, który dotyczy ochrony integralności fizycznej dzieci. Przeciwnie, Administrator powinien podchodzić do kwestii bezpieczeństwa kompleksowo, w tym respektować prawo uczniów do ochrony ich wizerunku, czy szerzej - do ochrony ich prywatności. Zwłaszcza, że obowiązek taki ciąży na nim nie tylko na mocy przepisów rozporządzenia 2016/679, ale również na mocy art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.[12] Zdaniem Prezesa UODO od Szkoły, która świadczy podstawowe usługi na rzecz dzieci, należy oczekiwać zarówno znajomości przepisów dotyczących przetwarzania ich danych osobowych, jak i właściwego ich stosowania. Oczekiwanie to jest tym bardziej uzasadnione, że prowadzona przez Szkołę działalność ma charakter komercyjny i wiąże się z uzyskiwaniem konkretnych przychodów (zob. pkt 168 uzasadnienia decyzji). Niedopuszczalną jest sytuacja, w której Administrator z jednej strony prowadząc edukację dzieci, czerpie z niej zyski, z drugiej zaś dopuszcza się naruszenia ich podstawowych praw, tłumacząc taki stan rzeczy brakami kadrowymi (zob. pkt 11 uzasadnienia decyzji). Powyższe nie pozostaje bez wpływu na ocenę charakteru i wagi stwierdzonych naruszeń, które to okoliczności Prezes UODO uznał za istotnie obciążające w niniejszej sprawie.
138.
Obciążająco w kontekście analizowanej przesłanki wymiaru kary, należy traktować także zakres przetwarzania oraz liczbę osób, których dane dotyczą. Zważywszy na fakt umiejscowienia kamer - w dwóch salach lekcyjnych oraz na ogólnodostępnej dla uczniów i personelu Szkoły sali gimnastycznej - należy bowiem przyjmować, że kwestionowane przez organ nadzorczy przetwarzanie danych osobowych dotyczy wszystkich uczniów Szkoły w liczbie (…) według stanu na dzień przeprowadzenia kontroli. Mając przy tym na względzie okres, jaki upłynął od daty przeprowadzenia kontroli do dnia wydania niniejszej decyzji - podczas którego Administrator prowadził rekrutację kolejnych roczników, a być może dokonywał też zmian kadrowych - należy założyć, że ostateczna liczba osób dotkniętych naruszeniem jest znacznie wyższa, aniżeli wynikająca z protokołu kontroli. Przy czym już samo bezprawne przetwarzanie wizerunku (…) uczniów (tj. (…)) jest wystarczająco naganne, by okoliczność tę uwzględnić na niekorzyść Administratora, odpowiednio zwiększając wymiar orzeczonej wobec niego kary.
139.
W niniejszej sprawie brak jest dowodów wskazujących na to, że małoletnie osoby, których dane zarejestrowane zostały przez urządzenia monitoringu wizyjnego zamontowane w salach dydaktycznych Szkoły, doznały szkody majątkowej. Niemniej samo nieprawidłowe (bezprawne) przetwarzanie ich danych osobowych może stanowić dla nich szkodę niemajątkową (krzywdę), np. poprzez naruszenie ich dóbr osobistych, takich jak wizerunek, dobrostan psychiczny, czy prawo do prywatności.
140.
Na niekorzyść Administratora należy zaliczyć również długi czas trwania naruszeń. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nakazuje przyjąć, że stan niezgodności przetwarzania z przepisami rozporządzenia 2016/679 trwa nieprzerwanie od (…) 2018 r. (tj. od daty rozpoczęcia stosowania ww. aktu prawnego) aż do chwili obecnej. Przy czym dla nakreślenia tła faktycznego sprawy należy wskazać, że montaż kamer w salach dydaktycznych Szkoły nastąpił dużo wcześniej (odpowiednio: w 2013 r. w odniesieniu do sali lekcyjnej nr (…), w 2014 r. w odniesieniu do sali gimnastycznej i wreszcie w 2015 r. w odniesieniu do sali lekcyjnej nr (…)). Okoliczność utrzymywania się stanu naruszenia przez okres ośmiu lat należy poczytywać jako kryterium wpływające w znacznym stopniu zarówno na decyzję organu o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej, jak i jej wysokość.
141.
W ocenie Prezesa UODO okolicznością łagodzącą jest natomiast cel niezgodnego z prawem przetwarzania. Jakkolwiek bowiem Administrator w sposób niewłaściwy dokonał doboru środków mających zapewnić bezpieczeństwo małoletnim uczniom Szkoły, należy pamiętać, że podejmując decyzję o zastosowaniu monitoringu wizyjnego w salach dydaktycznych kierował się przede wszystkim potrzebą ochrony ich dobrostanu fizycznego i psychicznego. A zatem nie czynił powyższego w zupełnym oderwaniu od ciążących na nim obowiązków ustawowych, wynikających z przepisów regulujących działalność oświatową. Mimo łagodzącego charakteru, okoliczność ta nie mogła jednak - wobec przeprowadzonej przez organ całościowej oceny przesłanki ujętej w art. 83 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2016/679 - prowadzić do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Organ uwzględnił ją jednak na korzyść Administratora, zmniejszając stosownie wymiar orzeczonej sankcji.

Umyślny lub nieumyślny charakter naruszenia przepisów rozporządzenia 2016/679 (art. 83 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2016/679)

142.
Analizując tę przesłankę Prezes UODO uwzględnił stanowisko wyrażone przez EROD, zgodnie z którym „zasadniczo »umyślność« obejmuje zarówno wiedzę, jak i celowe działanie, w związku z cechami charakterystycznymi czynu zabronionego, podczas gdy »nieumyślność« oznacza brak zamiaru spowodowania naruszenia, pomimo niedopełnienia przez administratora/ podmiot przetwarzający obowiązku staranności wymaganego prawem”[13]. W świetle powyższego organ nadzorczy przyjął, że Administrator - przetwarzając dane osobowe małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych za pomocą monitoringu wizyjnego - świadomy był faktu, iż tego rodzaju przetwarzanie dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy znajduje oparcie w ważnej podstawie prawnej. O świadomości tej świadczy niezaprzeczalnie treść wyjaśnień Administratora złożonych pismami z (…) 2025 r. oraz z (…) 2025 r., z których wynika, że legalności ww. przetwarzania Administrator upatrywał w art. 6 ust. 1 lit. c) i lit. d) rozporządzenia 2016/679, a nadto w przepisach regulujących działalność oświatową Szkoły - które to stanowisko jest całkowicie bezzasadne, a czego organ nadzorczy dowiódł w części III.1 uzasadnienia decyzji. Dodatkowo podnieść należy, że przepisy rozporządzenia 2016/679 - przyjęte 27 kwietnia 2016 r. - zaczęły być stosowane z pełną mocą dopiero od (…) 2018 r. dając administratorom czas na przeanalizowanie wdrożonych dotychczas procesów przetwarzania pod kątem ich zgodności z nowo obowiązującymi regulacjami z zakresu ochrony danych osobowych. Wyłączną winą Administratora jest zatem brak dokonania ponownej (czy wręcz dokonywania regularnej) analizy zasadności prowadzenia monitoringu wizyjnego w salach dydaktycznych. Należy bowiem stwierdzić, że jakiekolwiek działania w tym kierunku Szkoła podejmowała po raz ostatni w 2017 r. (zob. pkt 9 uzasadnienia decyzji). Na tej podstawie Prezes UODO przyjął, że Szkoła dopuściła się rażącego niedbalstwa, a tym samym nieumyślnie naruszyła art. 6 ust. 1, a w konsekwencji również art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679.
143.
Ocena ta znajduje jednak zastosowanie wyłącznie do okresu przypadającego pomiędzy (…) 2018 r. a (…) 2025 r. Należy bowiem podnieść, że pismem z (…) 2024 r., doręczonym Administratorowi (…) 2025 r., Prezes UODO zawiadomił go o wszczęciu niniejszego postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzonych w trakcie kontroli uchybień, w tym naruszenia art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. Mimo znajomości stanowiska organu, który w rzeczonym zawiadomieniu jednoznacznie wskazał, że pozbawione podstaw prawnych jest przetwarzanie, za pośrednictwem monitoringu wizyjnego, danych osobowych małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły, Administrator nie przedsięwziął żadnych działań zmierzających do usunięcia stanu naruszenia - podejmując za to kolejne próby racjonalizowania swoich działań. Jednocześnie na skutek wszczęcia postępowania Administrator usunął wszystkie pozostałe, zasygnalizowane mu nieprawidłowości (naruszenia opisane w części III.2, III.3 oraz III.4 uzasadnienia decyzji), co dowodzi jedynie, że Administrator świadomie zdecydował się zignorować dokonaną przez Prezesa UODO ocenę legalności ww. procesu przetwarzania. Na tej podstawie należy przyjąć, że począwszy od (…) 2025 r. podlegające ukaraniu zachowanie Administratora ma charakter umyślny, co przemawia nie tylko za nałożeniem, ale również za odpowiednim zwiększeniem wymiaru orzeczonej administracyjnej kary pieniężnej.

Kategorie danych osobowych, których dotyczyło naruszenie (art. 83 ust. 2 lit. g) rozporządzenia 2016/679)

144.
W tym kontekście należy przywołać pogląd wyrażony przez EROD, zgodnie z którym „[j]eśli chodzi o wymóg uwzględnienia kategorii danych osobowych, których dotyczyło naruszenie (…) w [rozporządzeniu 2016/679] wyraźnie wskazano rodzaje danych, które podlegają szczególnej ochronie, a tym samym bardziej rygorystycznej reakcji przy nakładaniu kar pieniężnych. Dotyczy to co najmniej rodzajów danych objętych art. 9 i 10 [rozporządzenia 2016/679] oraz danych nieobjętych zakresem tych artykułów, których rozpowszechnianie natychmiast powoduje szkody lub dyskomfort osoby, której dane dotyczą (np. danych dotyczących lokalizacji, danych dotyczących komunikacji prywatnej, krajowych numerów identyfikacyjnych lub danych finansowych, takich jak zestawienia transakcji lub numery kart kredytowych). Ogólnie rzecz biorąc, im większej liczby takich kategorii danych dotyczy naruszenie lub im bardziej wrażliwe są dane, tym większą wagę organ nadzorczy może przypisać temu czynnikowi”[14].
145.
Uwzględniając powyższe uwagi oraz zakres danych objętych naruszeniem, organ ocenił tę przesłankę obciążająco. Dane osobowe przetwarzane przy pomocy monitoringu wizyjnego zainstalowanego w salach dydaktycznych Szkoły obejmowały bowiem wizerunki przebywających w nich osób małoletnich, tj. uczniów Szkoły. Jakkolwiek wizerunek dziecka sam w sobie nie zalicza się do żadnej ze szczególnych kategorii danych osobowych, o których mowa w art. 9 lub art. 10 rozporządzenia 2016/679, to wobec brzmienia motywu 38 oraz motywu 75 preambuły rozporządzenia 2016/679 nie powinno budzić wątpliwości, że korzysta on ze szczególnej i bardziej restrykcyjnej (w porównaniu do np. danych osobowych dotyczących osób pełnoletnich) ochrony prawnej. Wynika to z faktu, że dzieci mogą być w mniejszym stopniu świadome potencjalnych niebezpieczeństw, konsekwencji, zabezpieczeń oraz praw przysługujących im w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych. To zaś sprawia, że przetwarzanie danych osobowych dzieci wiąże się z wyższym ryzykiem naruszenia ich praw i wolności. Przypadkowe ujawnienie wizerunku dziecka może prowadzić do niezwykle poważnych i negatywnych dla niego konsekwencji, takich jak: dyskryminacja, kradzież tożsamości czy w skrajnych przypadkach wykorzystanie go. do generowania fałszywych treści, w tym o podłożu seksualnym. Z tego względu tak ważne jest, aby przetwarzanie danych osobowych dzieci odbywało się wyłącznie w prawnie uzasadnionych przypadkach - dzięki czemu możliwe jest zminimalizowanie prawdopodobieństwa materializacji wyżej opisanych ryzyk.
146.
Ustalając wysokość administracyjnej kary pieniężnej, Prezes UODO nie zidentyfikował żadnych czynników łagodzących (innych, aniżeli wymieniony w pkt 151 uzasadnienia decyzji cel przetwarzania), które mogłyby determinować odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub zmniejszenie jej wysokości.
147.
Inne, niżej wskazane okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, po dokonaniu oceny ich wpływu na stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenia, zostały przez Prezesa UODO uznane za neutralne, to znaczy za niemające ani obciążającego, ani łagodzącego wpływu na wymiar orzeczonej administracyjnej kary pieniężnej:

Działania podjęte w celu zminimalizowania szkody poniesionej przez osoby, których dane dotyczą (art. 83 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2016/679)

148.
W niniejszej sprawie nie udowodniono powstania rzeczywistej szkody po stronie osób, których dane dotyczą, wobec czego nie można było oczekiwać od Administratora podjęcia działań w celu jej zminimalizowania. Jednocześnie nie stwierdzono, aby Administrator podejmował działania mające na celu zminimalizowanie choćby potencjalnej szkody. Z tych przyczyn przedmiotową przesłankę należało ocenić jako neutralną.

Stopień odpowiedzialności z uwzględnieniem środków technicznych i organizacyjnych wdrożonych przez niego na mocy art. 25 i 32 rozporządzenia 2016/679 (art. 83 ust. 2 lit. d) rozporządzenia 2016/679)

149.
W niniejszej sprawie Prezes UODO stwierdził między innymi naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679 (co jest przedmiotem rozstrzygnięcia w pkt III sentencji decyzji). Niewątpliwie na Administratorze ciąży w wysokim stopniu odpowiedzialność za niewdrożenie aż do (…) 2025 r. odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych, w celu zminimalizowania ryzyka wiążącego się z przetwarzaniem danych osobowych osób małoletnich przy pomocy monitoringu wizyjnego umieszczonego w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły, na podstawie prawidłowej analizy ryzyka (czego wyraz organ dał w części III.4 uzasadnienia decyzji). W analizowanym stanie faktycznym okoliczność ta stanowi jednak o istocie samego naruszenia przepisów rozporządzenia 2016/679, co skutkuje uznaniem, iż nie może ona być czynnikiem wpływającym łagodząco lub obciążająco na ocenę innego, stwierdzonego tą samą decyzją uchybienia Administratora - w tym wypadku naruszenia przez niego art. 5 ust. 1 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. Z tego też względu długotrwały brak odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych, o których mowa w art. 32 rozporządzenia 2016/679, nie może zostać uznany w niniejszej sprawie za okoliczność mogącą dodatkowo wpłynąć na surowszą ocenę naruszenia podlegającego ukaraniu i wymiar administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na Administratora.

Wszelkie stosowne wcześniejsze naruszenia ze strony administratora (art. 83 ust. 2 lit. e) rozporządzenia 2016/679)

150.
Prezes UODO nie stwierdził po stronie Administratora jakichkolwiek wcześniejszych naruszeń przepisów o ochronie danych osobowych, w związku z czym brak jest podstaw do traktowania tej okoliczności jako obciążającej. Jednocześnie jednak obowiązkiem każdego administratora jest przestrzeganie przepisów prawa, z uwagi na co brak wcześniejszych naruszeń nie może być traktowany jako okoliczność łagodząca przy wymierzaniu sankcji. Taka ocena spójna jest ze stanowiskiem wyrażonym przez EROD, zgodnie z którym „[b]rak wcześniejszych naruszeń nie może (…) zostać uznany za okoliczność łagodzącą, ponieważ przestrzeganie przepisów [rozporządzenia 2016/679] stanowi normę. Brak wcześniejszych naruszeń można uznać za okoliczność o charakterze neutralnym”[15].

Stopień współpracy z organem nadzorczym w celu usunięcia naruszenia oraz złagodzenia jego ewentualnych negatywnych skutków (art. 83 ust. 2 lit. f) rozporządzenia 2016/679)

151.
Analizując powyższą przesłankę należy wskazać, że Administrator współpracował z Prezesem UODO w zakresie przeprowadzonych czynności kontrolnych, jak również w toku niniejszego postępowania administracyjnego. Współpraca ta miała jednak na celu doprowadzenie do rozstrzygnięcia sprawy, a nie usunięcie naruszeń oraz złagodzenie ich ewentualnych negatywnych skutków, a zatem mieściła się w granicach obowiązku określonego w art. 31 rozporządzenia 2016/679. Administrator - będąc poinformowanym o wszczęciu postępowania administracyjnego przez Prezesa UODO - nie podjął żadnych działań w celu usunięcia naruszeń, gdyż stanął na stanowisku, że posiada legitymację do przetwarzania danych małoletnich osób przebywających w salach dydaktycznych Szkoły za pomocą monitoringu wizyjnego, na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) i lit. d) rozporządzenia 2016/679. Mając zatem na względzie powyższe oraz Wytyczne EROD 04/2022[16] należało uznać, że wypełnienie zwykłego obowiązku współpracy - jako obligatoryjnego - stanowi okoliczność neutralną w niniejszej sprawie.

Sposób, w jaki organ nadzorczy dowiedział się o naruszeniu, w szczególności, czy i w jakim zakresie administrator lub podmiot przetwarzający zgłosili naruszenie (art. 83 ust. 2 lit. h) rozporządzenia 2016/679)

152.
Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przez Administratora przepisów o ochronie danych osobowych w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych. Jak wskazuje EROD, „zgodnie z art. 83 ust. 2 lit. h) sposób, w jaki organ nadzorczy dowiedział się o naruszeniu, może stanowić istotny czynnik obciążający lub łagodzący. Przy ocenie tego aspektu szczególną wagę można przypisać kwestii, czy administrator lub podmiot przetwarzający powiadomił o naruszeniu z własnej inicjatywy, a jeśli tak, to w jakim zakresie, zanim organ nadzorczy został poinformowany o naruszeniu w drodze - na przykład - skargi lub dochodzenia. […] W przypadku gdy organ nadzorczy dowiedział się o naruszeniu na przykład w wyniku skargi lub w toku postępowania, co do zasady element ten należy uznać również za okoliczność neutralną”[17].

Jeżeli wobec administratora, którego sprawa dotyczy, zostały wcześniej zastosowane w tej samej sprawie środki, o których mowa w art. 58 ust. 2 - przestrzeganie tych środków (art. 83 ust. 2 lit. i) rozporządzenia 2016/679)

153.
Przed wydaniem niniejszej decyzji Prezes UODO nie stosował wobec Administratora w rozpatrywanej sprawie żadnych środków wymienionych w art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, w związku z czym Administrator nie miał obowiązku podejmowania żadnych działań związanych z ich stosowaniem, a które to działania, poddane ocenie organu nadzorczego, mogłyby mieć obciążający lub łagodzący wpływ na ocenę stwierdzonych naruszeń. Z uwagi na powyższe przesłanka ta pozostaje bez wpływu zarówno na decyzję o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej, jak i jej wymiar.

Stosowanie zatwierdzonych kodeksów postępowania na mocy art. 40 lub zatwierdzonych mechanizmów certyfikacji na mocy art. 42 (art. 83 ust. 2 lit. j) rozporządzenia 2016/679).

154.
Administrator na dzień wydania decyzji nie stosował zatwierdzonych kodeksów postępowania ani zatwierdzonych mechanizmów certyfikacji, o których mowa w przepisach rozporządzenia 2016/679. Ich przyjęcie, wdrożenie i stosowanie nie jest jednak - jak stanowią przepisy rozporządzenia 2016/679 - obowiązkowe dla administratorów, w związku z czym okoliczność ich niestosowania nie może być w niniejszej sprawie poczytana na niekorzyść Administratora. Na jego korzyść mogłaby być natomiast uwzględniona okoliczność przyjęcia i stosowania tego rodzaju instrumentów, jako środków gwarantujących wyższy niż standardowy poziom ochrony przetwarzania danych osobowych. W przedmiotowej sprawie okoliczność taka jednak nie wystąpiła.

Osiągnięte bezpośrednio lub pośrednio w związku z naruszeniem korzyści finansowe lub uniknięte straty (art. 83 ust. 2 lit. k) rozporządzenia 2016/679).

155.
W toku postępowania nie stwierdzono wpływu naruszenia przepisów rozporządzenia 2016/679 na osiągnięcie przez Szkołę korzyści finansowych lub uniknięcie strat. Brak jest więc podstaw do traktowania tej okoliczności jako obciążającej. Stwierdzenie zaistnienia wymiernych korzyści finansowych wynikających z naruszenia przepisów rozporządzenia 2016/679 należałoby ocenić zdecydowanie negatywnie. Nieosiągnięcie zaś przez Szkołę takich korzyści, jako stan naturalny, niezależny od naruszenia i jego skutków, jest okolicznością, która z istoty rzeczy nie może być łagodząca. Interpretację tę potwierdza już samo sformułowanie przepisu art. 83 ust. 2 lit. k) rozporządzenia 2016/679, który nakazuje organowi nadzorczemu zwrócić należytą uwagę na korzyści „osiągnięte” - zaistniałe po stronie podmiotu dokonującego naruszenia.

Inne obciążające lub łagodzące czynniki mające zastosowanie do okoliczności sprawy (art. 83 ust. 2 lit. k) rozporządzenia 2016/679).

156.
Prezes UODO, wszechstronnie rozpatrując sprawę, nie odnotował innych niż opisane powyżej okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę naruszeń i na wysokość orzeczonej administracyjnej kary pieniężnej.

3. Ustalenie wysokości administracyjnej kary pieniężnej z zastosowaniem Wytycznych 04/2022

157.
W toku niniejszego postępowania Administrator przedłożył organowi zestawienie przychodów (…) „Z.” w C. za rok 2025. Z przedstawionej dokumentacji wynika, że wysokość obrotu uzyskanego przez Administratora w 2025 r. w związku ze sprzedażą usług własnych wyniosła (…) zł. Stosownie do Wytycznych 04/2022, Prezes UODO przyjął więc powyższą wartość jako podstawę wyjściową do obliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustalając, że - w przeliczeniu na euro (według średniego kursu euro z 28 stycznia 2026 r. wynoszącego 1 euro = 4,2009 zł - przyjętego dla tego oraz dla wszystkich innych poniższych przeliczeń walutowych zgodnie z art. 103 u.o.d.o.) - równoważna jest ona kwocie (…) euro. „Dynamiczna kwota maksymalna”[18] odpowiadająca - dla naruszeń m.in. przepisów art. 5 i 6 rozporządzenia 2016/679 - wartości 4% obrotu przedsiębiorstwa z poprzedniego roku obrotowego, wyniosła więc w odniesieniu do Administratora (…) euro. Jest to kwota niższa niż 20 000 000 euro („statyczna kwota maksymalna”[19] - zob. pkt 114 Wytycznych 04/2022), w związku z czym - stosownie do art. 83 ust. 5 rozporządzenia 2016/679 - zastosowanie będzie miała w przypadku ocenianego tutaj naruszenia, jako maksymalna kwota kary możliwa do orzeczenia wobec Administratora, ta ostatnia kwota - 20 000 000 euro.
158.
Zgodnie z przedstawionymi w Wytycznych 04/2022 wskazówkami Prezes UODO dokonał kategoryzacji podlegającego ukaraniu naruszenia przepisów rozporządzenia 2016/679[20]. Przepisy art. 5 ust. 1 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, którym uchybił Administrator, określają podstawowe zasady przetwarzania danych osobowych. Naruszenie tych przepisów należy - zgodnie z art. 83 ust. 5 lit. a) rozporządzenia 2016/679 - do kategorii naruszeń zagrożonych karą wyższą z dwóch przewidzianych w rozporządzeniu 2016/679 wymiarów kar (z maksymalną wysokością do 20 000 000 euro lub do 4% całkowitego rocznego obrotu przedsiębiorstwa z poprzedniego roku obrotowego). Jest ono więc in abstracto poważniejsze od naruszeń należących do grupy podlegającej administracyjnym karom pieniężnym w wysokości do 10 000 000 euro lub do 2% rocznego obrotu przedsiębiorstwa z poprzedniego roku obrotowego (wskazanych w art. 83 ust. 4 rozporządzenia 2016/679).
159.
Prezes UODO ocenił stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie jako naruszenie o wysokim poziomie powagi[21]. W ramach tej oceny wzięte zostały pod uwagę te przesłanki spośród wymienionych w art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, które dotyczą strony przedmiotowej naruszenia (składają się na „powagę” naruszenia), to jest: charakter, waga i czas trwania naruszenia (art. 83 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2016/679), umyślny lub nieumyślny charakter naruszenia (art. 83 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2016/679) oraz kategorie danych osobowych, których dotyczyło naruszenie (art. 83 ust. 2 lit. g) rozporządzenia 2016/679). Szczegółowa ocena tych okoliczności przedstawiona została powyżej (zob. pkt 147-155 uzasadnienia decyzji). W tym miejscu wskazać należy, że rozważenie ich łącznego wpływu na ocenę naruszenia podlegającego administracyjnej karze pieniężnej prowadzi do wniosku, że poziom jego powagi (rozumianej zgodnie z Wytycznymi 04/2022) jest wysoki. Konsekwencją tego jest zaś przyjęcie - jako kwoty wyjściowej do obliczenia wysokości kary - wartości mieszczącej się w przedziale od 20% do 100% maksymalnej wysokości kary możliwej do orzeczenia wobec Administratora[22] (w tym przypadku od 4 000 000 do 20 000 000 euro). Za adekwatną i uzasadnioną okolicznościami niniejszej sprawy kwotę wyjściową Prezes UODO uznał kwotę 21 004 500 zł (równowartość 5 000 000 euro), odpowiadającą 25% maksymalnej wysokości kary.
160.
Prezes UODO dostosował kwotę wyjściową, odpowiadającą wysokiej powadze stwierdzonych naruszeń, do obrotu Administratora jako miernika jego wielkości i siły gospodarczej[23]. Stosownie do wskazówek EROD przedstawionych w Wytycznych 04/2022 w przypadku przedsiębiorstw, których roczny obrót wynosi od 0 do 2 mln euro - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - organ nadzorczy może rozważyć dokonanie dalszych obliczeń wysokości kary na podstawie wartości mieszczącej się w przedziale od 0,2 do 0,4% kwoty wyjściowej[24]. Biorąc pod uwagę wysokość obrotu Administratora w 2025 r. (zob. pkt 167 uzasadnienia decyzji), Prezes UODO za stosowne uznał skorygowanie podlegającej obliczeniom kwoty kary do wartości odpowiadającej 0,25% kwoty wyjściowej, to jest do kwoty 52 511 zł (równowartość 12 500 euro).
161.
Prezes UODO dokonał oceny wpływu na stwierdzone naruszenia pozostałych (poza tymi uwzględnionymi wyżej w ocenie powagi naruszeń) okoliczności wskazanych w art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679[25]. Okoliczności te, mogące mieć obciążający lub łagodzący wpływ na ocenę naruszenia, bądź też mogące pozostawać dla tej oceny neutralne, odnoszą się - jak zakładają Wytyczne 04/2022 - do strony podmiotowej naruszenia, to jest do samego podmiotu będącego sprawcą naruszenia oraz do jego zachowania przed naruszeniem, w jego trakcie, i po jego zaistnieniu. Szczegółowa ocena i uzasadnienie wpływu każdej z tych przesłanek na ocenę naruszenia przedstawione zostały powyżej (zob. pkt 158-166 uzasadnienia decyzji). W tym miejscu wskazać jedynie należy, że czynniki wymienione w art. 83 ust. 2 lit. c), lit. d), lit. e), lit. f), lit. h), lit. i), lit. j) oraz lit. k) - jak wyjaśniono powyżej - nie miały wpływu ani łagodzącego, ani obciążającego na ocenę naruszenia i w konsekwencji na wymiar kary. Z tego też względu, na tym etapie kalkulacji, brak było podstaw do dalszego skorygowania (zwiększenia lub zmniejszenia) kwoty kary ustalonej na podstawie oceny powagi naruszenia z jednoczesnym uwzględnieniem obrotu Administratora, tj. kwoty 52 511 zł (12 500 euro).
162.
Prezes UODO uznał, że ustalona zgodnie z powyższymi zasadami wysokość administracyjnej kary pieniężnej nie wymaga dodatkowej korekty ze względu na wymogi skuteczności, proporcjonalności i odstraszającego charakteru kary (art. 83 ust. 1 rozporządzenia 2016/679). W jego ocenie administracyjna kara pieniężna w wysokości 52 511 zł będzie w okolicznościach niniejszej sprawy skuteczna, ponieważ pozwoli na osiągnięcie jej głównego celu, jakim jest przymuszenie Administratora do przywrócenia zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami rozporządzenia 2016/679. Kara pieniężna orzeczona w ww. wymiarze doprowadzi bowiem do stanu, w którym Administrator zaprzestanie bezprawnego przetwarzania danych osobowych za pomocą monitoringu wizyjnego - co jest szczególnie istotne ze względu na rodzaj tych danych (wizerunki dzieci). Skuteczność tej kary oznaczać będzie także, że Administrator od momentu zakończenia niniejszego postępowania będzie ze starannością podchodzić do wymogów stawianych przez przepisy o ochronie danych osobowych. Dodatkowo kara ta, jako środek o charakterze represyjnym, zezwoli na realne, dolegliwe finansowo ukaranie Administratora za jego niezgodne z przepisami rozporządzenia 2016/679, utrzymujące się długotrwale, zachowanie. Orzeczona kara będzie także odstraszająca, ponieważ pozwoli skutecznie zniechęcić Administratora, jak i innych administratorów - zwłaszcza wykonujących działalność oświatową lub świadczących usługi, których bezpośrednimi odbiorcami są dzieci - do popełniania podobnych naruszeń przepisów rozporządzenia 2016/679 w przyszłości.
163.
W ocenie Organu nadzorczego kara ta będzie również proporcjonalna do stwierdzonego naruszenia przepisów rozporządzenia 2016/679, w tym zwłaszcza do jego charakteru i wagi. Proporcjonalność zastosowanej sankcji wyraża się również w tym, że ustalona przez organ nadzorczy kwota kary nie będzie stanowić dla Administratora nadmiernego obciążenia. Wymierzona kara pieniężna stanowi bowiem ok. (…)% całkowitego jego obrotu za 2025 r. i jedynie (…)% maksymalnej wysokości kary, którą Prezes UODO mógł, zgodnie z art. 83 ust. 5 lit. a) rozporządzenia 2016/679, nałożyć w tym przypadku na Administratora. W tym miejscu należy zauważyć, że Administrator prowadzi swoją działalność nieprzerwanie od 2007 r.[26]. Okoliczność ta, zestawiona z wysokością uzyskiwanych przez niego przychodów, prowadzi do wniosku, że jego sytuacja finansowa jest stabilna, a dalszy byt niezagrożony. Mając tę okoliczność na uwadze należy przyjąć, że ustalona przez organ wysokość administracyjnej kary pieniężnej będzie możliwa do zapłaty przez Administratora i nie spowoduje ryzyka utraty przez niego rentowności[27].
164.
Kwota kary wynosząca 52 511 zł (równowartość 12 500 euro) stanowi - w ocenie Prezesa UODO - próg, powyżej którego dalsze zwiększanie jej wysokości nie będzie już wiązało się ze wzrostem jej skuteczności i jej wymiaru prewencyjnego (indywidualnego i ogólnego). Z drugiej natomiast strony ewentualne obniżenie dolegliwości orzeczonej sankcji prowadzić będzie do sytuacji, w której ww. zasady wymiaru kary (zasada skuteczności i zasada odstraszającego charakteru kary) doznawać będą istotnego uszczerbku. Zdaniem Prezesa UODO nie byłoby także reakcją adekwatną, ani proporcjonalną do wagi stwierdzonych nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych (naruszeń art. 5 ust. 1 lit. a) oraz art. 6 ust 1 rozporządzenia 2016/679) zastosowanie wobec Administratora jakiejkolwiek innej sankcji, przewidzianej w art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2016/679 - w szczególności zaś poprzestanie na upomnieniu. Stanowisko to doznaje wzmocnienia, gdy zważy się, że w chwili wydania decyzji kończącej niniejsze postępowania administracyjne stan naruszenia ww. przepisów trwa nadal. Z tego też względu, w odniesieniu do naruszeń stwierdzonych w pkt IV sentencji decyzji Prezes UODO orzekł nakaz dostosowania operacji przetwarzania do przepisów rozporządzenia 2016/679, poprzez zaprzestanie przetwarzania danych osobowych małoletnich osób przebywających w pomieszczeniach dydaktycznych Szkoły przy pomocy urządzeń monitoringu wizyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.

V. Uzasadnienie udzielenia upomnienia i nienałożenia nakazu w zakresie naruszeń przepisów art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 1 lit. b) oraz art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679.

165.
Wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego Prezes UODO stwierdził nieprawidłowości stanowiące naruszenia przez Administratora przepisów rozporządzenia 2016/679, o których mowa powyżej, w treści decyzji. Naruszenia przez Administratora przepisów rozporządzenia 2016/679 stwierdzone w niniejszej decyzji skutkują z kolei nałożeniem na niego przez Prezesa UODO stosownych, przewidzianych nimi sankcji.
166.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 58 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2016/679, zgodnie z którym każdemu organowi nadzorczemu przysługuje w zakresie prowadzonych postępowań uprawnienie do udzielania upomnienia administratorowi, w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia przez operacje przetwarzania, Prezes UODO uznaje za uzasadnione udzielenie Administratorowi upomnienia w zakresie stwierdzonych naruszeń przepisów art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 1 lit. b) oraz art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679.
167.
Motyw 148 rozporządzenia 2016/679 stanowi, że aby egzekwowanie przepisów rozporządzenia było skuteczniejsze, należy za jego naruszenie nakładać sankcje, w tym administracyjne kary pieniężne - oprócz lub zamiast odpowiednich środków nakładanych na mocy niniejszego rozporządzenia przez organ nadzorczy. Jeżeli naruszenie jest niewielkie, karę pieniężną można zastąpić upomnieniem. Powinno się jednak zwrócić należytą uwagę na charakter, wagę oraz czas trwania naruszenia, na to, czy naruszenie nie było umyślne, na działania podjęte dla zminimalizowania szkody, na stopień odpowiedzialności lub wszelkie mające znaczenie wcześniejsze naruszenia, na sposób, w jaki organ nadzorczy dowiedział się o naruszeniu, na przestrzeganie środków nałożonych na administratora lub podmiot przetwarzający, na stosowanie kodeksów postępowania oraz wszelkie inne czynniki obciążające lub łagodzące.
168.
Prezes UODO uznał, że w ustalonych okolicznościach niniejszej sprawy, wystarczającym środkiem sankcyjnym z tytułu naruszeń przepisów art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 1 lit. b) oraz art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, jest udzielenie Administratorowi upomnień. Za okoliczność łagodzącą, która między innymi za tym przemawia, Prezes UODO uznał fakt, że Administrator wykazał, że do dnia wydania decyzji podjął działania zmierzające do zapewnienia stanu przestrzegania przepisów rozporządzenia 2016/679.
169.
Na uwagę przede wszystkim zasługuje fakt, że (…) 2025 r. Administrator zawarł z N. G. aneksem nr (…) do umowy powierzenia przetwarzania zawartej (…) 2018 r. w sposób zapewniający objęcie nią przetwarzania danych także przy pomocy monitoringu wizyjnego. Ponadto, od (…) 2025 r. Administrator uwzględnił czynności przetwarzania danych przy użyciu monitoringu wizyjnego w rejestrze czynności przetwarzania, a do (…) 2025 r. Administrator przeprowadził analizę ryzyka, w tym uwzględnił w niej czynność przetwarzania danych przy pomocy monitoringu wizyjnego.
170.
Wobec powyższego, należy stwierdzić, że w zakresie naruszeń przepisów art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 1 lit. b) oraz art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, Administrator wykazał, że jego wolą jest naprawienie zaistniałego stanu naruszenia ww. przepisów, co jednoznacznie wskazuje na jego wolę współpracy z Prezesem UODO celem usunięcia tego naruszenia, a to z kolei musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w zastosowaniu wobec Administratora złagodzonej sankcji, tj. np. obniżonej kwotowo administracyjnej kary pieniężnej albo upomnienia.
171.
Prezes UODO uznał zatem, że na dzień wydania decyzji, Administrator usunął stan naruszenia przepisów art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 1 lit. b) oraz art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679. Wyraźna wola Administratora naprawienia zaistniałego stanu naruszenia ww. przepisów rozporządzenia 2016/679 musiała być przez Prezesa UODO uwzględniona na jego korzyść przy nałożeniu na niego sankcji. Innymi słowy, współdziałanie Administratora z Prezesem UODO przy wyjaśnianiu stanu faktycznego sprawy, należy ocenić jako właściwe i zasługujące na aprobatę.
172.
Na fakt nałożenia na Administratora stosunkowo łagodnej sankcji miała również wpływ okoliczność wskazująca na to, że wskutek popełnienia przez Administratora naruszenia przepisów art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 1 lit. b) oraz art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, osoby, których dane dotyczą, nie poniosły szkody.
173.
Powyższe okoliczności uzasadniają zatem udzielenie Administratorowi jedynie upomnienia za stwierdzone naruszenia przepisów art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 1 lit. b) oraz art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679 popełnione w różnych okresach, o których mowa w decyzji, mając na względzie możliwość uniknięcia podobnych zdarzeń w przyszłości. Należy zauważyć, że w przypadku zaistnienia podobnego zdarzenia w przyszłości, każde upomnienie wydane przez Prezesa UODO wobec Administratora będzie brane pod uwagę przy ocenie przesłanek ewentualnego wymierzenia pieniężnej kary administracyjnej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 83 ust. 2 rozporządzenia 2016/679.
174.
Jednocześnie stwierdzić należy, że wobec faktu usunięcia przez Administratora stanu naruszenia przepisów art. 28 ust. 3, art. 30 ust. 1 lit. b) oraz art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, wydanie wobec niego nakazu dostosowania operacji przetwarzania do przepisów rozporządzenia 2016/679 jest w ww. zakresie bezprzedmiotowe. Z tego względu nakaz, o którym wyżej mowa, został przez Prezesa UODO wydany wobec Administratora jedynie w zakresie naruszenia art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679.
W tym stanie faktycznym i prawnym Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych rozstrzygnął, jak w sentencji.
[1] Protokół oględzin stanowi załącznik B12 do protokołu kontroli
[2] Protokół złożenia wyjaśnień stanowi załącznik nr A13 do protokołu kontroli.
[3] Kopia „(…)” dla stanowiska Samodzielna księgowa stanowi załącznik B6 do protokołu kontroli
[4] Kopia „(…)” dla stanowiska Asystent Dyrektora stanowi załącznik B7 do protokołu kontroli.
[5] Wydruk z Rejestru Szkół i Placówek Oświatowych stanowi załącznik A1 do protokołu kontroli przeprowadzonej w Szkole przez Prezesa UODO.
[6] Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. UE C z dnia 7 czerwca 2016 r.).
[7] Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. UE C z dnia 7 czerwca 2016 r.).
[8] A. Mednis „Prawo ochrony danych osobowych wobec profilowania osób fizycznych”, Wyd. Presscom sp. z o.o., Wrocław 2019, s. 300-301.
[9] Zob. Wytyczne 04/2022 w sprawie obliczania administracyjnych kar pieniężnych na podstawie RODO. Wersja 2.1. Przyjęte 24 maja 2023 r., str. 9, pkt 17, dostępne w Internecie: https://edpb.europa.eu/system/files/2024-01/edpb_guidelines_042022_calculationofadministrativefines_pl_0.pdf [dostęp: 12.06.2026].
[10] Tamże, str. 10, pkt 24.
[11] Tamże, str. 12, pkt 28.
[13] Zob. Wytyczne 04/2022, str. 20, pkt. 55.
[14] Tamże, str. 21, pkt 57.
[15] Tamże, str. 30, pkt 94.
[16] Tamże, str. 31, pkt 96.
[17] Tamże, str. 31, pkt 98.
[18] Tamże, str. 36-37, pkt 115-116.
[19] Tamże, str. 36, pkt 114.
[20] Tamże, pkt 49 i 50.
[21] Tamże, pkt 51-62, str. 18-23.
[22] Tamże, pkt 59-62, str. 21 i 22.
[23] Tamże, Rozdział 4.3, str. 24-26.
[24] Tamże, str. 25, pkt 65, tiret pierwsze.
[25] Tamże, Rozdział 5., str. 27-35.
[26] Zob. wpis dot. Administratora w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych: (…) [dostęp: 12.06.2026 r.].
[27] Zob. Wytyczne 04/2022, str. 43-44, pkt 140-141.