Decyzja ZSOŚS.440.102.2018

Na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.), art. 12 pkt 2, art. 27 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.), w związku z art. 100 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125),

po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi Pana M. K. (zam. (…)), reprezentowanego przez Pana P. G. (Kancelaria Radcy Prawnego, ul. (…)) na przetwarzanie jego danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (KSIP) przez Komendanta Głównego Policji (ul. (…), (…) Warszawa) oraz przetwarzanie i udostępnianie danych osobowych Skarżącego przez Komendanta Miejskiego Policji w K. (ul. (…)),

odmawiam uwzględnienia wniosku

Uzasadnienie

Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (obecnie: Urząd Ochrony Danych Osobowych) wpłynęła skarga Pana M. K. (dalej jako: „Skarżący”), na przetwarzanie jego danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (dalej jako: „KSIP”) przez Komendanta Głównego Policji (Warszawa, ul. (…)), (dalej jako: „KGP”) oraz przetwarzanie i udostępnianie danych osobowych Skarżącego przez Komendanta Miejskiego Policji w K. (dalej jako: „KMP”).

W skardze Skarżący wskazał, że KGP przetwarza jego dane osobowe w systemie KSIP. Natomiast KMP w sposób nieupoważniony przetwarza i udostępnia dane osobowe Skarżącego. Skarżący równocześnie wniósł o dokonanie legalności przetwarzania jego danych osobowych, wydanie decyzji nakazującej KGP usunięcie jego danych osobowych zgromadzonych w systemie KSIP.

W toku postępowania zainicjowanego skargą, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych uzyskał wyjaśnienia odnośnie okoliczności sprawy, zapoznał się z materiałem dowodowym i dokonał następujących ustaleń.

Z przesłanych wyjaśnień KMP wynika, iż Sąd Rejonowy (…) II Wydział Karny (…) prowadzący postępowanie w sprawie wykroczenia sygn. akt. (…) przeciwko Skarżącemu zwróciła się do KMP o nadesłanie informacji z kartoteki kierowców dotyczącej Skarżącego wraz z podaniem informacji o liczbie aktywnych punktów karnych. W odpowiedzi KMP pismem z (…) września 2016 r. ((…)) przesłał do ww. Sądu wnioskowaną informację.

Natomiast z przesłanych wyjaśnień przez KGP wynika, iż dane osobowe Skarżącego przetwarzane są w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Natomiast system KSIP umożliwia dostęp oraz przetwarzanie informacji, w tym danych osobowych, ze zbiorów danych prowadzonych przez Policję na podstawie przepisów odrębnych w tym także z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Jednocześnie wskazał podstawy prawne przetwarzania danych osobowych w systemie KSIP m.in. art. 20 ust. 1, 20 ust. 2b, 20 ust. 2c, 21 nb ust. 1 i 2, 20 ust. 1d, 20 ust. 2ad i 2ab ustawy o ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.). Dodatkowo wskazał, iż podstawą prawną do przetwarzania danych osobowych w związku z wykroczeniami popełnionymi w ruchu drogowym jest art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, ze zm.), rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488), oraz art. 16 ust. 1 ustawy z 22 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957). Wskazał również, iż w wypadku Skarżącego nie doszło do zatarcia skazania. Pomiędzy kolejnymi wykroczeniami w ruchu drogowym popełnionymi przez Skarżącego w żadnym wypadku nie upłynęły 2 lata od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary w związku z czym brak było podstaw do usunięcia wpisu dotyczącego Skarżącego.

Zarówno KGP jak i KMP wskazali, iż Skarżący nie zwracał się do ww. podmiotów o usunięcie jego danych osobowych przetwarzanych przez ww. podmioty.

W takim stanie faktycznym i prawnym Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych zważył, co następuje:

Powołana wyżej ustawa o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. stwarza prawne podstawy stosowania ochrony państwowej w sytuacjach nielegalnego przetwarzania danych osobowych obywateli przez zarówno podmioty prawa publicznego, jak i podmioty prawa prywatnego. W celu jej realizacji organ ochrony danych osobowych został wyposażony w kompetencje władcze, umożliwiające sankcjonowanie stwierdzanych nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych. Oznacza to, iż organ ochrony danych osobowych, oceniając stan sprawy i dokonując subsumpcji, stwierdza, czy kwestionowane przetwarzanie danych osobowych znajduje oparcie choćby w jednej z przesłanek legalizujących przetwarzanie danych osobowych, wskazanej w art. 23 ust. 1 ww. ustawy o ochronie danych osobowych i w zależności od występujących w sprawie ustaleń – albo wydaje nakaz lub zakaz, albo odmawia uwzględnienia wniosku, ewentualnie umarza postępowanie. Wydanie nakazu usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych następuje wówczas, gdy organ ochrony danych osobowych stwierdza naruszenie norm prawnych w zakresie przetwarzania danych osobowych.

Zgodnie z treścią art. 1 przywołanej ustawy, każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a przetwarzanie tych danych, w znaczeniu, o którym mowa w art. 7 pkt 2 tej ustawy, dopuszczalne jest tylko ze względu na określone dobra, tj. dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osoby trzeciej i tylko w zakresie oraz trybie określonym ustawą. Mając zatem na uwadze powyższe, stosując przepisy tej ustawy, należy za każdym razem wyważać dobra, które legły u jej podstaw.

W toku postępowania Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ustalił, Skarżący popełnił wykroczenia drogowe. W przedmiotowej sprawie na uwadze należy mieć treść art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, który stanowi, iż przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Dodatkowo powołać należy art. 27 ust. 1 który stanowi, iż zabrania się przetwarzania danych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, jak również danych o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym oraz danych dotyczących skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym. Natomiast ust. 2 pkt 2 tego artykułu wskazuję, iż przetwarzanie danych, o których mowa w ust. 1, jest dopuszczalne, jeżeli przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą, i stwarza pełne gwarancje ich ochrony.

Podstawę prawną do przetwarzania danych osobowych osób, które naruszyły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi art. 130 ustawy z 20 czerwca 1997 Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, ze zm.) w związku z art. 16 ust 1 ustawy z 22 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednia liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do ewidencji. Wpisuje się także naruszenia przepisów ruchu drogowego, którym nie przypisano wartości punktowej. Punkty usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Dodatkowo zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488), § 2 ust. 1. Do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem silnikowym lub motorowerem, dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, zwanego dalej „naruszeniem”. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Dodatkowo zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. Natomiast zasady usuwania wpisów określa § 5 ust. 1 rozporządzenia, mówiący, iż organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji wpis tymczasowy, o którym mowa w § 4 ust. 2, jeżeli w postępowaniu w sprawie o naruszenie prowadzonym przez właściwy organ, zastosowano art. 41 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275, ze zm.), osoba, której dotyczy wpis, została uniewinniona od zarzutu popełnienia naruszenia prawomocnym orzeczeniem, stwierdzono, że:

a)

czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia,

b)

czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego,

c)

nastąpiło przedawnienie karalności,

d)

osoba, której dotyczył wpis, zmarła.

Organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji wpis ostateczny, jeżeli nastąpiło zatarcie ukarania (skazania) lub osoba wpisana do ewidencji zmarła. Organ wydający postanowienie o odmowie wszczęcia lub umorzeniu postępowania powiadamia o tym fakcie jednostkę organizacyjną Policji, o której mowa w § 4 ust. 8. Należy także wskazać art. 46 § 1 kodeksu wykroczeń, iż ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. Niezwykle istotnym jest również art. 46 § 2 kodeksu wykroczeń mówiący, iż jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania albo od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie. W rozpatrywanej sprawie Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ustalił, w powyższej sprawie zastosowanie znajdzie art. 46 § 2 kodeksu wykroczeń w związku faktem, iż nie upłynął okres 2 letni od wykonania, darowania albo od przedawnia wykonania kary nowego wykroczenia, oznacza to, iż nie została spełniona przesłanka zatarcia ukarania, a tym samym usunięcia danych osobowych Skarżącego.

Odnosząc się natomiast do udostępnienia przez KMP danych osobowych Skarżącego Sądowi Rejonowemu (…) wskazać należy § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488), który jasno wskazuje podmioty uprawnione, w tym sądy, do otrzymywania informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż sposób postępowania KGP oraz KMP w omawianym zakresie nie budzi wątpliwości, dane osobowe Skarżącego są przetwarzane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym zakresie.

W tym stanie faktycznym i prawnym Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych rozstrzygnął, jak w sentencji.