Aby móc w pełni dowieść legalności przetwarzania danych osobowych administrator musi z reguły wykazać, czy spełnione zostało kryterium
„niezbędności” tego przetwarzania z punktu widzenia celu, któremu ma ono służyć. W art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 prawodawca formułuje ten wymóg w pięciu na sześć przesłanek dopuszczalności przetwarzania danych osobowych (art. 6 ust. 1 lit. b)-f)). Zgodnie z Wytycznymi EROD 1/2024 w sprawie przetwarzania danych osobowych na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2016/679 przyjętymi 8 października 2024 r.
[3], ocena tego, co
„niezbędne” obejmuje ustalenie, czy w praktyce uzasadnione interesy przetwarzania danych osobowych nie mogą być racjonalnie osiągnięte równie skutecznie za pomocą innych środków, które w znacząco mniejszym stopniu ograniczają prawa lub wolności osób fizycznych. W sytuacji, w której istnieją inne, równie skuteczne oraz mniej inwazyjne alternatywy, przetwarzanie nie może być uznawane za
„niezbędne”. W tym kontekście TSUE wyraźnie wskazuje, że warunek dotyczący konieczności przetwarzania danych osobowych należy badać w powiązaniu z zasadą minimalizacji danych wyrażoną w art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2016/679, zgodnie z którą dane osobowe muszą być
„adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane”[4].